the GazettE — DECOMPOSITION BEAUTY 2006–2007 Turne Dosyası
12.000 kişiyi tek yürek yapan coşku ve heyecan gecesi
28 Kasım 2006’da Sapporo Shimin Kaikan’da başlayan turne, 11 Mart’ta Yokohama Arena’da sona erdi.
the GazettE, kısa bir zaman dilimi içinde salonlardan live house’lara, oradan da arenaya uzanan farklı sahnelerde konserler verdi.
Bu ay sizlere Yokohama Arena konserinin yanı sıra, öncesinde gerçekleştirilen live house konserlerinin raporlarını ve konser sonrası röportajı içeren üç bölümlük özel bir dosya sunuyoruz.
Bölüm 1: TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY 2ND DECOMPOSITION [FURY & SORROW]
5 Mart 2007 — Takadanobaba AREA
8 Mart 2007 — Shibuya O-West
Bölüm 2: TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY FINAL [Meaningless Art That People Showed]
11 Mart 2007 — Yokohama Arena
Bölüm 3: Konser Sonrası Röportaj
Fotoğraflar: Masakazu Kobayashi, Johnny Terasaka (Yokohama Arena)
Metin: Motoko Shimizu
BÖLÜM 1 — Live house konserleri
Sıkışıp yoğunlaşan atmosferin devamında patlayan saldırgan enerji
11 Mart’taki Yokohama Arena konseri öncesinde the GazettE, 4, 5, 6 ve 8 Mart tarihlerinde dört gün boyunca küçük ölçekli live house’larda sahne aldı. Yokohama Arena’yı tamamen doldurmayı başaran grubun, küçük sahnelerde nasıl bir performans sergileyeceğini merak ediyorduk. Bu merakla, 5 Mart’ta Takadanobaba AREA’da ve 8 Mart’ta Shibuya O-West’te gerçekleşen konserleri sizler için kaleme aldık.
TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY 2ND DECOMPOSITION [FURY & SORROW]
5 Mart 2007 — Takadanobaba AREA
DECOMPOSITION BEAUTY turnesinin finali olan Yokohama Arena konserinden hemen önce the GazettE, başkent çevresindeki küçük live house’ları kapsayan bir turneye çıktı. Geçtiğimiz yıl Nippon Budokan’da gerçekleştirdikleri solo konserle büyük bir başarı elde etmiş; popülerliklerinin yanı sıra müzikal kalitelerini ve sahne performanslarını da kanıtlamışlardı. Peki, böylesine büyük bir başarıya ulaşmış olan grup, küçük bir live house sahnesinde nasıl bir performans sergileyecekti? Bu sorunun yanıtını görmek için 5 Mart’ta Takadanobaba AREA’ya, 8 Mart’ta ise Shibuya O-West’e gittik.
Tokyo’da the GazettE’yi 1.000 kişiden az kapasiteli mekânlarda izlemek artık neredeyse imkânsız hâle geldiğinden, her iki konser salonu da bilet bulmayı başaran hayranlarla tıklım tıklımdı. İçeride olağanüstü bir sıcaklık ve heyecan hâkimdi. Bununla birlikte, bu dört konser turnenin doğal bir devamı niteliğindeydi; live house’lara özel, farklı bir konsept hazırlanmamıştı. Setlist, mevcut şarkı listesine “Hyena” ile birlikte üç şarkının eklenmesiyle oluşturulmuştu. Buna rağmen sahneye bu kadar yakın bir mesafeden duyulan yoğun ses dalgası son derece etkileyiciydi. Vokalist Ruki’nin “Bu gece öyle sıcak olsun ki, hep birlikte kaynaşalım!” demesine bile gerek kalmadan seyircinin coşkusu bütün mekâna yayılıyordu.
Turnede ilk kez seslendirilen yeni şarkı “Hyena”ya seyircinin tepkisi son derece olumluydu. Sahne ile seyirciler arasındaki yakınlık sayesinde Ruki’nin parmaklarını yalaması ve seyirciye öpücükler göndermesi gibi hareketleri yakından izlemek mümkündü. Grubun diğer üyelerinin geri vokalleri de seyirciye doğrudan ulaşıyordu. AREA’da ise mekânın darlığını telafi etmek istercesine Reita’nın davul platformuna çıkıp zıpladığı anlar özellikle dikkat çekiyordu.
Elbette her şey kusursuz değildi. Özellikle AREA konserinin ilk yarısında, grubun ve seyircinin birbirini tarttığı bir atmosfer hissediliyordu. “Taion”un ardından Ruki’nin, “Eskiden burada sahneye çıktığımızda bununla yetinmezdik. Sizce de biraz yavan değil mi?” demesi, belki de hem seyirciye hem de kendilerine yönelikti. Ancak hemen ardından “İşte bu, the GazettE!” diyerek “Nausea & Shudder”a geçtiklerinde salondaki enerjinin bir anda yükseldiği açıkça hissediliyordu.
Ardından, dar sahnede bir sağa bir sola hareket eden ön taraftaki grup üyelerinin enerjisi seyirciyi de peşinden sürüklüyordu. Siyah kostümleriyle yan yana duran Uruha ve Aoi ise yarattıkları çarpıcı görsel etkiyle dikkat çekiyordu. Kesintisiz headbang hareketleri ve havaya kalkan yumrukların arasında, bir anda not defterimin ıslanıp artık not alamaz hâle geldiğini fark ettim. İşte bugün burada aradığım şey tam da buydu.
Ruki’nin konser sırasında yaptığı açıklamaya göre, bu live house turnesinin iki amacı vardı: Kendilerini yetiştiren live house’lara karşılık vermek ve büyük salonlarda konser vermenin artık kendilerine yetmediğini göstermek.
Encore sırasında “SILLY GOD DISCO” çalınırken senkronize seslerde bir aksaklık yaşandı. Grup, o günün konserine özel mor tişörtlerden (Shibuya O-West konserinde ise beyazdı) söz ederek bu aksaklığın ardından oluşan boşluğu doldurdu. Ruki’nin “Sizler zincire vurulmuş küçük kuşlarsınız. Kuduz köpeklere dönüşün!” sözleriyle konser doruk noktasına ulaştı. Her iki konserde de Ruki’nin konuşma tarzının alışılmış hâlinden daha doğal olması, belki de birkaç yüz kişilik bu samimi ortamdan kaynaklanıyordu.
8 Mart 2007 — Shibuya O-West
Ve sıra Shibuya O-West konserine gelmişti. Üç gün önce hissedilen eksiklik duygusu tamamen ortadan kalkmıştı. Özellikle konserin ortalarındaki daha karanlık ve ağır atmosferli bölüm son derece etkileyiciydi. “Defective Tragedy” boyunca beş üyenin tamamı parçanın dünyasına kendini kaptırarak çalıyordu; şarkıdaki geçişler ve duraklamalar da kusursuz bir uyum içindeydi. Hiç kesilmeyen gerilim seyirciyi adeta olduğu yere mıhlıyordu. “Chizuru”yu söyledikten sonra çömelerek kalan Ruki ise bir süre ayağa bile kalkamadı.
Bu yoğunlaşmış atmosferin devamında patlayan saldırgan enerji de elbette sıradan değildi. Özellikle Kai’nin davul çalışı, olağanüstü bir güç ve hızla seyirciye saldırır gibiydi. Üstelik Kai’nin aslında yüksek ateşi olduğunu öğrenmek insanı şaşırtıyordu. Davul ve basın oluşturduğu ritim bölümü salonun enerjisini yükselterek coşkuyu ikinci kattaki seyircilere kadar taşıdı. Ritim bölümü sırasında Reita’nın “Bir ömür boyu peşimden gel,” sözünü son derece rahat ve doğal bir tavırla söylemesi de inanılmaz derecede havalıydı.
Seyircilerin, fotoğrafçıların ve güvenlik görevlilerinin birbirine karıştığı salonda, finaldeki “Kanto Dogeza Kumiai”nin tadını çıkaran kalabalık tam anlamıyla kaotik bir görüntü oluşturuyordu. Grup, seyirciyi defalarca coşturmak için harekete geçerken bile performansındaki düzeni, kesintisiz enerjiyi ve hızını hiç kaybetmiyordu. Bu performans, the GazettE’nin sıradan gruplardan bambaşka bir seviyede olduğunu açıkça ortaya koyuyordu.
“Bir dahaki sefere Yokohama’da da en az bunun kadar vahşi olun!” diyerek sahneden ayrıldılar. Sıradaki durakları ise bugünkü kalabalığın yirmi katından fazlasının, tam 12.000 kişinin kendilerini beklediği Yokohama Arena’ydı.
BÖLÜM 2 — Yokohama Arena finali
TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY FINAL [Meaningless Art That People Showed]
11 Mart 2007 — Yokohama Arena
Her sahnede bütün güçlerini ortaya koyabileceklerine dair özgüven ve grubun tüm hamlığıyla ortaya koyduğu güç
11 Mart’ta Yokohama Arena’da the GazettE bugüne kadarki en büyük kapasiteli mekânda sahne aldı. 12.000 kişi coşku içinde tek bir bütün hâline geldi. Bu konser, grubun yükselişinin henüz sona ermediğini, aksine daha da ileriye gitme gücüne sahip olduğunu hissettirdi. İşte o geceden izlenimlerimiz.
Nereye baksanız insan, insan, insan… Yokohama Arena’nın koltukları tamamen dolmuştu; ayakta izleyen seyirciler bile göze çarpıyordu. Konser öncesi anonsun “Thank you, Sold Out!” diye duyurduğu gibi, salon sabırsızlıkla bekleyen seyircilerle tıklım tıklımdı.
Sahneyi örten ince perdeye bir tablonun parçaları yansıtılıyordu. İnsan psikolojisinin düzensiz ve kaotik hâlini bir tablo gibi betimlemek… Konserin adına ilham veren düşünce buydu. Görüntüler parçalanıyor, kıpırdanıyor ve loş bir piyano melodisi eşliğinde seyirciyi bilinmeyen bir dünyaya sürüklüyordu.
Yükselen alkışlarla birlikte perdede beş kişinin silueti belirdi. Tam o anda perde yere indi ve “Filth in the beauty”nin devasa sesi seyircilerin üzerine saldırdı.
R&B ile heavy rock’ı birleştiren the GazettE’in yeni sound’unun ezici gücüyle birlikte 12.000 kişilik kalabalık aynı anda zıplıyordu. İkinci şarkı “Hyena”nın introsunda Reita’nın kükremesi ve sahne efektlerinin patlaması, seyircinin coşkusunu tamamen harekete geçirdi. Ardından “Maggots” ve “COCKROACH” gibi patlayıcı parçalar peş peşe geldi ve grup, turne boyunca ne kadar geliştiğini gözler önüne serdi.
Yankının büyüklüğü, Yokohama Arena’nın ne kadar geniş bir mekân olduğunu hissettiriyordu. Buna rağmen beş üyenin bu dev salonu coşturabilen gücünü görmek de insanı derinden etkiliyordu. Tam o sırada arkamdaki bir adam, “İnanılmaz eğlenceli!” diye bağırdı. Daha sonraki röportajda üyeler, “İlk dört şarkı bittiğinde, bu işin olacağını düşündük,” diye anlatmışlardı. Seyirci olarak ben de tam olarak aynı şeyi hissediyordum.
Ruki’nin sözleriyle:
“Buradan görünen manzara harika. Uzakta olabilirsiniz ama aramızdaki mesafeyi hissettirmeyecek bir konser vereceğiz!”
Ruki’nin sözlerini gerçeğe dönüştürürcesine, “Worthless War” sırasında grubun ön tarafındaki üyeler sahnenin önüne doğru ilerledi. “Akai Wanpīsu”da ise gitar ikilisi yer değiştirerek sahnenin uzantısına doğru atıldı. Bütün salon zıplıyor, dans ediyor; kalabalık tek bir canlı organizma gibi dalgalanarak konseri daha da yüksek bir noktaya taşıyordu.
İşte bu birliktelik hissi, the GazettE hayranlarının neden grubun “altıncı üyesi”, yani “Six Guns” olarak anıldığını açıklıyordu.
Grup üyeleri de hayranlarının bu tutkusuna yüksek müzisyenlik seviyeleriyle karşılık veriyordu. “Psychedelic Heroine”de hızlı gitar solosunu çalan Uruha, tam bir gitar kahramanı edasıyla seyirciyi coşturdu. Aoi ise “Crucify Sorrow”da akustik ve elektro gitarı birlikte kullanarak etkileyici hareketleriyle seyirciyi büyüledi.
Aoi’nin duygusal çığlıklarının yükseldiği “Defective Tragedy”nin ara bölümünde Kai’nin bagetleriyle verdiği sayımın geniş salonda yankılanması, tüylerimi diken diken etti. Bu tür vurguların ve müzikal kontrastların giderek daha hassas biçimde uygulanması, turnenin en önemli kazanımlarından biriydi.
Ancak gecenin en dikkat çekici yanı, Ruki’nin adeta bir hikâye canlandırırcasına sergilediği performanstı. “Bath Room”da geniş sahnede ağır ağır salınarak bir uçtan diğerine yürüdü. “Taion”un başlangıcında mikrofonu yükseltiye vurdu; sahnede alevler yükselirken o da dehşet verici bir çığlık attı ve duygularının ateşini seyirciye taşıdı.
Uruha’nın distortion efektli elektro gitarı ile Aoi’nin narin akustik gitarının arasında bağırıp kıvranan Ruki’nin görüntüsü, insanın kulaklarını kapatmak isteyeceği kadar acı vericiydi.
Hemen ardından gelen “Chizuru”nun ağırlığı ise bambaşkaydı! Güçlü davullar, tek bir kütle hâlinde seyirciye doğru ilerleyen gitarlar ve mekânı dolduran güçlü vokal… Şarkının sonunda Ruki, bir laneti andıran bir fısıltı bırakarak yüzünü çevirdi. Ardında ise ateş kıvılcımları uçuşuyordu.
Güçlü müzikal performans, sahne hâkimiyeti ve görsel efektler bir araya gelerek son derece dramatik bir atmosfer yaratıyordu. Büyük bir salonda ve özellikle bir turnenin finalinde konser izlemenin büyüsü tam da buydu.
Bu yoğun ve ağır atmosferin ardından grup, ana bölümün sonuna kadar şiddetli bir enerjiyle saldırıya geçiyordu. Grubun ön tarafındaki üyeler sahne yoluna çıkarak seyirciyi coşturuyor, müzik ve görsellik bir araya gelerek performansın fiziksel etkisini giderek artırıyordu.
Rock müziğin sınırlarını zorlayan “Rich Excrement”ta Ruki, Reita ve Kai’nin makineli tüfeği andıran vokalleri parçaya acımasız bir hava katıyordu.
Seyirciye baktığımda herkesin aynı hareketleri yapmadığını görüyordum. Herkes kendi tarzında hareket ediyor, konserin tadını özgürce çıkarıyordu. Ancak hepsini birleştiren ortak bir tutum vardı: Müziğe bütün güçleriyle karşılık vermek. Bu ortak enerji, kalabalığın içinde dev bir dalga yaratıyordu. Gerçek anlamda “bir olmak” tam da buydu.
the GazettE, bir önceki gün, 10 Mart’ta beşinci kuruluş yıl dönümünü kutlamıştı. Grup, bir rock grubu olarak müzikal derinliğini istikrarlı biçimde artırmaya devam ediyordu.
Encore sırasında yeniden sahneye çıkan Kai, “Sizden bir söz vermenizi istiyorum,” diyerek konuşmaya başladı. Hayatta zor zamanlar yaşasanız bile, onların ardından sizi güzel şeylerin beklediğini söyledi. the GazettE’nin her zaman size destek olabileceğini belirterek, “Güçlü yaşayın,” diye seslendi.
Grubun altıncı yılının ilk gününde bundan daha güzel bir mesaj verilemezdi.
Kai’nin duygu yüklü davul solosuna bas gitarın da katıldığı “Ride with the ROCKERS”, turnenin en coşkulu anlarından birine dönüştü. Reita’nın “Bu gece tehlikeli bir gece olacak gibi görünüyor,” sözleri seyircinin içindeki ateşi yeniden alevlendirdi. Ardından gitar ikilisi, sahne yolunun ucundan ağır ve kendinden emin adımlarla ortaya çıktı. Salonun genişliğini kullanan dinamik sahne düzeniyle birlikte hissedilen sıcaklık hızla yükseldi.
“Kanto Dogeza Kumiai” sırasında Uruha, sol taraftaki sahne yolundan ilerleyerek tribünlere daldı. Ruki ise salon turnesinde yaptığı gibi sahneden inip seyircilerin arasından geçti.
Beş üye sahneden ayrıldıktan ve alışıldık Guns N’ Roses şarkıları yüksek sesle çalmaya başladıktan sonra bile, seyircilerin “Encore!” sesleri kesilmedi. İkinci encore’da çalınan şarkı, Budokan konserindeki kadar yoğun duygular yaşatmamıştı. Çünkü bu konser, onlar için bir varış noktası değil, yalnızca yol üzerindeki bir duraktı.
300 kişilik Rokumeikan’dan 12.000 kişilik Yokohama Arena’ya… Kapasiteleri arasında kırk kat fark bulunan bu iki mekânda da etkileyici bir performans sergilemişlerdi. Onlar için sahnenin büyüklüğü, asıl mesele değildi.
Ruki şöyle ilan etti:
“Yer hiç önemli değil. İçeri giremeyen tek bir kişi bile kalmayacak kadar büyük bir mekâna ulaşacağız. En korkunç, en acımasız grup olarak bu sektörü dize getireceğiz!”
Ruki’nin bu sözleri, hangi mekânda olurlarsa olsunlar bütün güçlerini ortaya koyabileceklerine duydukları güveni yansıtıyordu. Grubun tüm hamlığıyla ortaya koyduğu güç, the GazettE’nin o dönemdeki etkileyiciliğinin de temeliydi. Ancak üyeler, hayranlarının desteği olmadan bunların mümkün olmayacağını da unutmuyordu.
Konserin sonunda Ruki, “Bize en güzel terinizi, tutkunuzu ve sevginizi verdiğiniz için teşekkür ederim,” diyerek seyirciye teşekkür etti. Ardından beş üye el ele tutuşup birlikte zıpladı. Aoi ise, “Söylemek istediğim bir şey var… Sizi seviyorum,” dedi ve salonda çığlıklar yükseldi.
Bu sevginin bir başka işareti de konser bittikten sonra sahneye indirilen ekranda belirdi. Temmuz ayında yayımlanacak yeni albüm, yaz aylarındaki salon turnesi ve kasım ayındaki live house turnesi duyuruldu.
Ardından son mesaj geldi:
“To be continued.”
“Devam edecek” anlamına gelen bu sözün de gösterdiği gibi, the GazettE’nin zafere uzanan yolculuğu henüz başlamıştı.
Part 3: Konser Sonrası Röportaj
“Sesin salonun en arka sırasına kadar ulaştığını hissetmek, işte en güzel duygu!”
Turnenin finali olan Yokohama Arena konserini büyük bir başarıyla tamamlamalarının üzerinden iki gün geçmişti. 13 Mart’ta grupla bir araya gelerek konser hakkındaki düşüncelerini ve son gelişmeleri konuştuk. Nitekim konserin sonunda da duyurulduğu üzere, temmuz ayında yeni bir albüm, sonbaharda ise yeni bir turne onları bekliyordu. (Programı nedeniyle Reita röportaja katılamadı.)
“Konser günü eve döner dönmez arenadaki konserin videosunu izledim.”
𒀸 Yokohama Arena’daki turne finali önceki gün sona erdi. Bugün 13 Mart olduğuna göre dün güzelce dinlenebilmişsinizdir diye düşünüyorum.
Aoi: Öyle sanıyorsunuz, değil mi? DVD’nin kontrolünü yapıyordum… Gerçi izlerken eğlendim, o yüzden sorun yok. (Gülüyor.)
Ruki: Hatta konser günü eve döner dönmez arenadaki konserin videosunu izledim. Ama konserin etkisinde kalıp o anları yeniden yaşamak gibi değildi; oldukça sakindim. Udon yiyordum sonuçta. (Gülüyor.)
𒀸 Aslında sizi sahnede izlerken de bunun özel bir konserden ziyade doğal bir hâliniz olduğunu hissetmiştim.
Kai: DVD’yi kontrol ederken sonunda “Ah, gerçekten yapmışız,” diye hissettim. Normalde yalnızca ekrandan gördüğüm Yokohama Arena sahnesinde bulunmuşum, öyle değil mi? Konser sırasında bunun farkına varamamıştım.
Uruha: Sahnedeyken the GazettE’in Uruha’sıyım; gözüm yalnızca hayranlara ve grup arkadaşlarıma gider. Ama DVD’yi izlerken kendim olarak izliyorum. Bu yüzden daha eleştirel bakıyorum ve hissettiklerim de tamamen farklı oluyor. Yine de geçen yılki Budokan konseriyle karşılaştırınca geliştiğimizi düşündüm.
Ruki: Evet. Budokan’a kıyasla her açıdan daha havalıydık. Bu kadar basit.
Uruha: Bir de yeni şarkılar vardı. Bu sayede konserin genel akışı da çok daha iyiydi.
𒀸 Bu akıcılık, turne boyunca elde ettiğiniz kazanımlardan biri olmalı. Öncelikle Yokohama Arena’dan önce gerçekleştirdiğiniz dört konserlik başkent bölgesi live house turnesinden bahsetmek istiyorum. İnternet sitenizdeki günlükte Aoi-san’ın ilk günkü Rokumeikan konserinde biraz sinirlendiği yazıyordu.
Aoi: O olay şöyle oldu: Ruki, MC sırasında “Rokumeikan falan, buraya geliyor musunuz?” diye sorduğunda, bir hayranın “minor” dediğini duydum. Ben de “Ne diyorsun sen? Rokumeikan dediğin gayet de büyük bir yer!” diye düşündüm.
Ruki: Meğer “Daha önce buraya minor gruplarla gelmiştik,” demek istemiş. (Gülüyor.)
Aoi: Yani büyük ihtimalle yanlış duydum. “Kusura bakmayın,” diye yazın lütfen.
𒀸 Anlaşıldı. (Gülüyor.) Peki, turnenin son günündeki Shibuya O-West konserinde Kai-san’ın rahatsızlandığı söyleniyor… Ama neden başınızı öne eğdiniz şimdi?
Kai: O konu açılınca hep suçlanıyorum… Soğuk algınlığını herkese bulaştırdım çünkü.
Ruki: Kimse seni suçlamıyor. Olur böyle şeyler!
Uruha: Sonuçta aynı grubun üyeleriyiz. Kai-kun zorlanıyorsa bunu birlikte paylaşmamız gerekiyor!
Ekran olmadan insanlara “Eğlendim!” dedirtebilirsen, işte o zaman bu gerçekten grubun gücüdür.
𒀸 Aslında Aoi-san dışında hepiniz maske takıyordunuz. Peki, live house turnesi genel olarak sizde nasıl bir izlenim bıraktı?
Uruha: Bir bakıma nostaljikti. Mesela “Monitörden hiçbir şey duyamıyorum!” gibi, eskiden yaşadığımız zorlukları yeniden deneyimleyince… Çok nostaljik geliyor. Hatta bu bana iyi bile hissettiriyor.
Kai: Hayranlar da çok canlı görünüyordu. Böyle konserler istediklerini açıkça hissedebiliyordum.
Aoi: Videodan izlediğimde konserler bana yüzde yüz the GazettE havası vermedi. Sürekli salon konserleri yaptığımız için biraz dinamizm eksikmiş gibi geldi. Tabii mekânın büyüklüğü farklı olunca bu da kaçınılmaz.
𒀸 Açıkçası ben de aynı şeyi hissettim. Biraz daha sert, daha iddialı bir performans beklemiştim.
Ruki: Anlıyorum. “Hyena” gibi yeni bir şarkının eklenmesiyle setlist, salon turnesindekinden farklı hâle gelmişti. Bu yüzden hâlâ nasıl ilerlememiz gerektiğini aradığımız noktalar vardı. Dürüst olmak gerekirse, konserler beni pek etkileyememişti. Sonunda O-West konserinde kafamdaki düşünceler aşağı yukarı şekillenmeye başladı. Yokohama Arena’da ise daha ilk şarkıdan itibaren “Bugün bu iş olacak,” diye hissettim. O setlist sayesinde ilk kez içimde bir şeylerin gerçekten yerine oturduğunu hissettim.
𒀸 Yani Yokohama Arena konserinin başarısında o dört live house konserinin de payı vardı.
Ruki: Kesinlikle. Benim için ilk şarkı iyi gitmezse genellikle konserin geri kalanı da iyi gitmez. Bu kez kendimi gerçekten kazançlı çıkmış gibi hissettim. Konserlerin nasıl geçtiğinden bağımsız olarak o dört gösteri bizim için çok önemliydi. Onlar olmasaydı, iki gün önceki arena konseri kesinlikle bambaşka olurdu.
Uruha: Live house konserleri veriyoruz diye sahne tarzımızı salon konserlerinden farklılaştırmak istemedik. Arenaya kadar yaptığımız her konser önemliydi. “Hyena” gibi şarkılarda aşırıya kaçsaydık o konserleri boşa harcamış olurduk. Bu yüzden biraz temkinli davranmış olabiliriz ama sonuçta doğru olanın bu olduğunu düşünüyorum.
Kai: Ben de ilk bloktaki dört şarkı bittiğinde “Tamam, bugün bu iş olacak!” diye düşündüm. İçimde bir şeyler kırılıp açığa çıkmış gibiydi.
Aoi: Başlangıç önemli olduğu için ilk dört şarkıda özellikle gergin ve dikkatliydim. Ama sonrasında gerçekten çok keyif aldım. Mekânın büyüklüğü, seyirciyle aramızdaki mesafe… Live house konserlerinde tam olarak ortaya koyamadığımız şeyleri burada gösterebildiğimizi düşünüyorum.
Gerçek anlamda bir geçiş noktasıydı. Duygulanmaktan çok, “Sırada yine bir şey var,” hissi baskındı.
𒀸 Gerçekten de ilk bölüm sona erdikten sonra bir rahatlama hissettim. Aynı zamanda sahnedeki beş üyenin seyirciye doğru yaklaştığı izlenimini veren bir atmosfer vardı. Öte yandan sizleri sahnede ancak birer pirinç tanesi kadar küçük görebiliyorduk. Ekran da olmayınca yüz ifadelerinizi ve hareketlerinizi ayrıntılı biçimde seçmek mümkün değildi.
Ruki: Ekranı özellikle kurmadık. Ekran olunca insanlar ister istemez oraya bakıyor, değil mi? Biz ise ne kadar küçük görünürsek görünelim, o devasa mekânda doğrudan kendimizin öne çıkmasını istedik.
Uruha: Geleceği de düşünürsek ekran kullanmak aslında riskli olabilir. Ekranla eksikleri kapatmaya çalışırsan grubun yalnızca kendi gücüyle sahnede bir şey gösteremediği bir noktaya gelebilirsin. Ekran olmadan insanlara “Eğlendim!” dedirtebiliyorsan, işte o zaman bu gerçekten grubun gücüne dönüşüyor.
𒀸 Tam da öyle. Söylediklerinize tamamen katılıyorum.
Uruha: Yokohama Arena gibi büyük bir mekânda yüz ifadelerinin ve hareketlerin ulaşabileceği mesafe sınırlı. Böyle bir yerde en güçlü silahların sesin ve sahnedeki varlığın oluyor. Bu açıdan, en başından beri ses konusunda bu kadar titiz davranmış olmamız iyi olmuş. Öyle olmasaydı grubun sesinin bütünlüğü ve yoğunluğu en arka sıralara kadar ulaşamazdı.
Elbette geniş bir sahnede koşup performans sergilemek de çok keyifli. Ama grup olarak sesi bir anda güçlü biçimde ortaya koyduğumuzda, o sesin seyircilerin en arka sırasına kadar ulaştığını hissetmek var ya… İşte en güzel duygu bu.
𒀸 İkinci kat tribünlerin arkasına kadar salon tıklım tıklım doluydu. O 12.000 kişinin zıplaması, yumruklarını havaya kaldırması ve başlarını sallaması; herkesin müziğe özgürce eşlik etmesi gerçekten etkileyici bir manzaraydı.
Kai: Çünkü belirlenmiş, kalıplaşmış hareketlerimiz yok.
Aoi: Sonuçta onlar da the GazettE’in bir parçası. Bu yüzden diğer gruplara kıyasla seyirciye daha sık ışık tutuluyor olabilir. Hem grup üyeleri hem de ekibimiz bunun farkındadır diye düşünüyorum.
𒀸 Evet. the GazettE konserlerinin seyirciler de işin bir parçası olduğunda tamamlandığını gerçekten hissettim. Yeni şarkı “Hyena”yı da çoğu kişi ilk kez dinlemesine rağmen herkesin bu kadar rahat eşlik etmesi beni şaşırttı.
Ruki: Aynen öyle. Performansımız teknik açıdan kusursuz olmasa bile, o gerçeklik hissinin önüne hiçbir şey geçemiyor. Benim için canlı performans yapmak CD’ye kıyasla çok daha keyifli.
Mesela “Chizuru”, CD’de biraz daha temiz bir havaya sahip. Ama canlı çaldığımızda daha yoğun, daha bulanık ve insana daha rahatsız edici bir his veren bir hâle geliyor. Bence en keyifli olan da bu; şarkının tamamlanmış hâli böyle.
Bir de şarkı sözlerini gerçekten anlayan hayranlarımız olduğunu görmek beni mutlu etti! “Crucify Sorrow” çalarken herkesin coşacağını düşünmüştüm çünkü yalnızca müziği dinlediğinde hareketli bir şarkı gibi geliyor. Ama atmosferin belirgin biçimde ağırlaştığını gördüm. İnsanların dinlemeleri gereken yerde gerçekten dinlediklerini anlamak güzeldi. Tam da düşündüğüm gibi oldu. (Gülüyor.)
𒀸 “Crucify Sorrow”un ardından gelen “Defective Tragedy”deki davul bölümü de seyirciyi peşinden sürüklemesi açısından çok başarılıydı.
Kai: O bölüm gerçekten üzerimde baskı yaratıyor. Oraya girmeden önce Reita mutlaka bana bakıp çenesiyle şöyle bir işaret yapıyor… Sanki “Hadi, giriyoruz!” der gibi. (Gülüyor.) Ama iyi bir baskı bu. Yokohama Arena’da o kısmı iyi çalabilmemde live house turnesinin ve yaptığımız yoğun provaların büyük payı olduğunu düşünüyorum.
𒀸 Bu da turneyi salon konserlerinden live house konserlerine, oradan da Yokohama Arena’ya uzanan bir bütün hâlinde birbirine bağlamayı başardığınızın kanıtı, değil mi?
Ruki: Yokohama Arena konseri bitmiş olsa da hâlâ her şey sona ermiş gibi hissetmiyorum.
𒀸 Anlıyorum! Budokan konserinde çok güçlü bir sona ulaşmışlık hissi vardı. Bu kez ise final için sizi izlemek isteyen herkesin sığabileceği bir mekân seçtiniz ve sonuçta bu mekân Yokohama Arena oldu gibi geliyor bana.
Ruki: İşte tam olarak böyle hissettik. Gerçek anlamda bir geçiş noktasıydı. Konser bittikten sonra kulise döndüğümüzde de ortam oldukça sıradandı. Büyük bir finalin ardından gelen duygusallıktan ziyade, “Daha sırada başka şeyler var,” diye düşünüyorduk.
Kai: Konser bittiğinde birisi “Asıl şimdi başlıyor,” demişti. Ruki, sen miydin?
Ruki: Evet. Kapanış jeneriğindeki duyuruları gördüğüm için öyle söyledim. Ben hayran olsaydım, bunu görmek beni çok mutlu ederdi. Önce albüm çıkıyor, ardından salon turnesi, sonra yeniden live house turnesi… Bir hayran için bundan daha ideal bir gelişme olabilir mi?
𒀸 Bu sürecin başlangıcı olacak ve 4 Temmuz’da yayımlanacak yeni albümünüz STACKED RUBBISH’in hazırlıkları ne durumda?
Aoi: Şu anda ön prodüksiyon aşamasındayız. Şarkıların hepsi hazır. Albümün kapsamı ve şarkı sayısı da aşağı yukarı her zamanki gibi olacak.
Ruki: STACKED RUBBISH, “üst üste yığılmış çöp” gibi bir anlama geliyor. Kendi içimizdeki hoşlanmadığımız yanları, öfkeyi, üzüntüyü ve diğer olumsuz duyguları üst üste biriktirdiğimiz bir çalışma diyebiliriz.
Turne başlığı Pulse Wriggling To Black ise “Siyahın içinde kıpırdayan nabız” anlamına geliyor. “Hyena”da anlattığım türden bir ortamı, yani “siyahın” içinde yaşarken ortaya çıkan şarkıları ifade etmek istiyoruz. Satışlarımız arttıkça müzik yapabildiğimiz koşullar elbette iyileşti. Ama diğer yandan öfkemiz ve üzüntümüz de arttı. Sanırım albüm bütün bunları içinde barındıracak. Biraz daha olgun bir havası da var.
Uruha: Genel olarak oldukça sert bir albüm olacak gibi görünüyor.
𒀸 Ardından 15 Temmuz’dan kasım ayına kadar salon ve live house konserlerini kapsayan, toplam 40 konserlik uzun bir turne başlayacak…
Ruki: Hayır, hayır! Alt başlığında “Tour 2007–2008” yazıyor; yani turne devam edecek. Bir albüm çıkardığımızda grubun kendisi de tamamen değişiyor. Böyle bir turneyle yetinirsek gelişimimiz yarı yolda kalır. Daha büyük bir sıçrama yapabilmek için kendimizi geliştirmeye devam etmeliyiz! Hâlâ ortaya koyacağımız çok şey var. Bundan daha fazlasını bekleyin!
Aoi: Bu arada başka şeyler de olacak.
Uruha: Ayrıca sanatçı modeli gitar ve bas gitarlarımız da çıkacak.
𒀸 Gerçekten de dolu dolu bir programınız var. Ancak böylesine yoğun bir turne takvimini düşününce bu durum sizi endişelendirmiyor mu?
Kai: Hiç endişem yok! Bir an önce başlamasını istiyorum, o kadar heyecanlıyım ki!
Ruki: …Tek istediğim, kimsenin soğuk algınlığına yakalanmaması. Bir dahaki sefere hasta olursanız sizi doğrudan geri gönderirim! (Herkes gülüyor.)
Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 05.2007
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 10-11-12.05.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 13.11.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
