Etiket: the GazettE

the GazettE — Avrupa Turnesi

Avrupa’yı kasıp kavuran, sınır tanımayan bir güç ve tutku

20 Ekim’de Almanya’nın Berlin kentinden başlayarak Avrupa turnesine çıkan the GazettE’nin, 25 ve 26 Ekim’de Fransa’nın Paris kentinde gerçekleştirdiği imza etkinliğini ve konserini baştan sona, dergimize özel olarak takip ettik! Avrupa turnisi sonrası röportajı ve Zepp Sendai’deki konser raporuyla birlikte toplam beş bölümden oluşan dopdolu bir dosyayla karşınızdayız!

Metin: Yoshiko Funami (s. 36–39, 44–45), Yuki Sugie
Fotoğraflar: Susumu Miyawaki, Masayuki Kusakari (s. 42–45)
Saç ve makyaj: Asami Yamada (PS COMPANY)

Bölüm 1

25 Ekim — Fransa, Paris | MANGA CAFÉ imza etkinliğine özel, baştan sona takip raporu

Bölüm 2

26 Ekim — “Pulse Wriggling To Black 1.5”
Fransa, Paris | LE BATACLAN konser raporu

Bölüm 3

Avrupa turnesi sonrası röportaj

Bölüm 4

Paris’te Polaroid günlüğü…

Bölüm 5

Tour 2007–2008 Stacked Rubbish “Pulse Wriggling To Black 02”
6 Kasım — Zepp Sendai

Bölüm 1

25 Ekim — Fransa, Paris | MANGA CAFÉ

İmza etkinliğine özel, baştan sona takip raporu

Sonunda buluşabildik: o duygusal an

25 Ekim, Paris konserinden bir gün önce… the GazettE, sabahın erken saatlerinden itibaren fotoğraf çekimi, basın toplantısı, imza etkinliği ve yeniden fotoğraf çekimiyle dolu dolu bir gün geçirdi. Bu gün boyunca yaşananları dergimize özel olarak baştan sona takip ettik! Fotoğraflar, imza etkinliğinden görüntüler sunuyor.

25 Ekim — Paris’te yoğun bir basın maratonu!

STACKED RUBBISH [Pulse Wriggling To Black 1.5] turnesinin orta bölümündeki Paris konseri 26 Ekim’deydi. Ancak bir gün öncesinde, 25 Ekim’de de the GazettE’yi Paris’te son derece yoğun bir gün bekliyordu.

Paris’e kadar gelmişken, normalde şehrin sokaklarından birindeki kafede oturup kahvelerini sakince yudumlamak isterlerdi. Ne var ki o günün programı sabahtan gece geç saatlere kadar tamamen doluydu.

Günün programı saat 11’i biraz geçe başladı. THEATRE DEJAZET adlı küçük bir tiyatroda, dergimizin kapak ve ana dosya çekimi için fotoğraflar çekilecekti. Ancak saat 11, yalnızca ekibin çekim mekânında buluşma saatiydi. Üyelerin hepsi otelde makyajlarını ve diğer hazırlıklarını tamamlayıp mekâna gelmişti. Makyaj sırası ilk olan Ruki ise sabah saat 4’ten beri ayaktaydı.

Üstelik THEATRE DEJAZET’te yaptıkları tek şey fotoğraf çektirmek değildi. Bireysel fotoğraf çekimleri devam ederken Japonya’dan onlarla birlikte gelen SHOXX röportaj ekibi de her üyeyle ayrı ayrı röportaj yapıyordu. Dakikalarla yarışılan bu yoğun programın arasında uygun bir an yakalayıp Reita’yla da biraz sohbet ettik.

Reita: “Dün öğleden sonra Paris’e vardığımızda hep birlikte Louvre Müzesi’ne gittik. Pek vaktimiz olmadığı için Milo Venüsü ve Mona Lisa gibi gerçekten çok ünlü eserleri şöyle bir görüp geçebildik. Ama orijinal eserleri görmek gerçekten güzeldi. Yalnız, bu konuda yeterince bilgi sahibi olmamam üzücüydü. (Gülüyor.) Madem gidecektik, önceden biraz araştırıp bilgi edinseydim çok daha fazla keyif alabilirdim diye düşünüyorum.”

Doğrusu, bunda haklılık payı var. Yine de kısıtlı zaman içinde bile başka bir ülkenin kültürüne dokunmak önemli. Sonuçta, görmek bin kez duymaktan daha iyidir.

Saat 13.00’ü biraz geçince nihayet öğle yemeği vakti geldi. Menüde, Paris’teki bir Japon restoranından sipariş edilen suşi vardı. Japonya’dan ayrılalı yaklaşık bir hafta olan grup üyeleri artık “pirince” hasret kalmış gibiydi; yemeğe koyuluşları gerçekten görülmeye değerdi.

Öğleden sonra çekimler, aynı tiyatronun başka bir katında devam etti. Bu sırada kamera ışıklandırma ekipmanlarının birinci kattan ikinci kata taşınması gerekiyordu. İşte o anda Kai’nin bu işi kendi isteğiyle yapmaya yardım ettiğini gördük! Normalde grup üyelerinin dâhil olmasına hiç gerek olmayan bir işti bu. Buna rağmen böylesine düşünceli davranması gerçekten çok hoştu.

Kai: “Yok canım, o kadar da değil. (Gülüyor.) Sadece yapabileceğim şeyleri yapayım diye düşündüm.”

Böylece farklı kattaki çekimler de sorunsuz ilerledi ve THEATRE DEJAZET’teki fotoğraf çalışması saat 14.30’u biraz geçe sona erdi. Ancak rahatlamak için henüz erkendi; saat 16.00’da sıradaki iş onları bekliyordu.

Her bir hayranın gözlerinin içine bakarak imza attılar

Sonraki durak, Paris’in merkezindeki MANGA CAFÉ adlı mekândı. Adını doğrudan çevirirsek “manga kafesi” diyebiliriz. Burası, Japonya’daki manga kafelerine oldukça benzeyen bir yapıya sahipti. Ancak Paris’te yalnızca manga okumakla sınırlı kalmayan, Japon alt kültürünün de tanıtıldığı bir merkez hâline gelmiş gibi görünüyordu.

Saat 16.00’da burada Fransa’daki gazete, dergi ve televizyon kanallarından toplam 20’den fazla medya kuruluşunun katıldığı ortak bir basın toplantısı düzenlendi. Ardından, saat 17.00’den itibaren dergilere özel röportajlar ara vermeden devam etti. Grup, yaklaşık bir buçuk saat içinde beş farklı dergi için röportaj vermiş oldu.

Zaten bir haftadır yurt dışında, oldukça yorucu bir turne programının içindeydiler. Bu takvim gerçekten ağırdı. Üstelik ertesi gün konserleri de vardı; insan ister istemez onlar için endişeleniyordu.

Bütün bunların yanı sıra o akşam MANGA CAFÉ’de yalnızca 300 kişinin katılabileceği bir imza etkinliği de yapılacaktı. Mekânın dışında öğleden beri yerel hayranlar uzun bir kuyruk oluşturmuştu. Kalabalık o kadar büyüktü ki polis gelip durumu kontrol etmişti. Herkes, the GazettE ile buluşacağı anı sabırsızlıkla bekliyordu.

Bunun ne kadar önemli olduğunu çok iyi bilen Ruki, akşam yemeğini de araya sıkıştırdığı bir saatten kısa süren molanın ardından her zamanki ifadesine geri dönmüştü. İşte profesyonellik tam da buydu. Gerçekten takdire değerdi.

Ve nihayet saat 20.00’de imza etkinliği başladı.

Japonya’daki mağaza etkinliklerinde genellikle el sıkışma etkinlikleri düzenlenirdi. Buradaysa hayranlar yanlarında istedikleri eşyaları getiriyor ve üyeler bunların üzerine doğrudan imza atıyordu. the GazettE CD’leri ve DVD’lerinin yanı sıra dergimizin eki olan posterleri, hatta kendi gitarlarını ve bas gitarlarını getiren hayranlar da vardı. Yerel hayranların büyük bir sevinçle sırayla imza almalarını izlemek gerçekten çok hoştu.

Beş üyenin de son derece yorgun olması beklenirdi. Buna rağmen gülümsemelerini hiç eksik etmiyor, imza atarken her bir hayranın gözlerinin içine dikkatle bakıyorlardı. Bu tavırlarının, yerel hayranların onlara karşı daha da yakınlık hissetmesini sağladığına şüphe yoktu.

Fakat imza etkinliğinin bitmesiyle onları yeni bir zorluk daha bekliyordu. Evet, gece vakti Seine Nehri yakınlarında yapılacak dış mekân çekimi! Üstelik bu çekim de SHOCK WAVE dergisinin 7. sayısının kapak ve ana dosyası için gerçekleştiriliyordu.

İnanması güç ama imza etkinliği bittikten yalnızca 15 dakika sonra beş üye çekime başlamıştı bile.

Bir fikir vermesi açısından, Paris’in o dönemdeki havası Japonya’da ocak ayını andırıyordu. Yani geceleri gerçekten çok soğuktu. Buna rağmen üyeler, sahnede giydikleri parlak rugan kostümlerle sokaklarda ve nehir kıyısında durarak iki saatten uzun süren çekimi tamamladılar. Üstelik Uruha’nın kostümünün uyluk kısmı bile açıkta kalıyordu! Böyle bir çekimi tamamlamak, gerçekten güçlü bir irade gerektiriyordu.

Uruha: “Hava gerçekten soğuktu ama Japonya’da göremeyeceğimiz manzaralarda fotoğraf çektirebilmek bence çok güzel.”

Aoi: “Aksine, heyecanım arttı. Yalnızca burada çekilebilecek fotoğraflar elde ettiğimiz için bunun gerçekten harika olduğunu düşünüyorum.”

the GazettE’in ne kadar dayanıklı olduğunu bir kez daha gösteren bu gün, sonunda bir şekilde sorunsuz biçimde sona erdi.

---

Fotoğraf altı yazıları

• İmza etkinliği saat 20.00’de başlayacaktı. Ancak the GazettE ile doğrudan tanışma fırsatını kaçırmak istemeyen hayranlar öğleden sonra bile uzun bir kuyruk oluşturmuştu. Kuyruk o kadar uzundu ki polis gelip durumu kontrol etti!
• Yalnızca 300 kişinin katılabildiği imza etkinliği için uzun bir kuyruk!
• Manga kafenin içinde the GazettE ürünlerinin sergilendiği ve hayranların hediyelerini bırakabildiği bir alan da vardı. Paris’teki manga kafeler biraz daha şık mı ne?
• İmza etkinliği başladığında içerisi hareket edilemeyecek kadar kalabalıklaştı. Üyeler, nadiren yüz yüze görüşebildikleri her bir hayrana gülümsemeyi ihmal etmiyordu.
• İmza etkinliği sona erince hayranlar bu kez de üyelerin mekândan çıkmasını beklemeye koyuldu. Konser sonrasını aratmayan bir manzara!

Bölüm 2

26 Ekim — “Pulse Wriggling To Black 1.5”

Fransa, Paris | LE BATACLAN konser raporu

Coşkunun coşkuyla çarpışması! Paris’i sarsan rock gücü!

Avrupa turnesinin dördüncü konseri olan Paris’te, Parisli hayranların tutkulu duyguları büyük tezahüratlara dönüşerek the GazettE’ye meydan okudu!

Paris’teki LE BATACLAN’da yaşanan ateşli konserin tüm ayrıntılarıyla raporu!

Bu konser, artık bir rock grubunun yurt dışında verdiği sıradan bir konser olmaktan çıkmış, adeta gerçek bir karşılaşmaya dönüşmüştü.

Geçtiğimiz 26 Ekim’de the GazettE, Fransa’nın Paris kentindeki yaklaşık 2.000 kişilik LE BATACLAN’da, Avrupa turnesi STACKED RUBBISH [Pulse Wriggling To Black 1.5] kapsamındaki dördüncü konserini verdi. O geceki performans gerçekten de son derece çetin ve yoğun geçti. Bunun kanıtı, konserin bitmesinden kısa süre sonra kuliste görüştüğümüz üyelerin art arda söyledikleriydi.

Kai: “Gerçekten, işlerin bu hâle geleceğini hiç düşünmemiştim.”

Ruki: “İkinci şarkıda ben çoktan kendimden geçmiştim. Şimdiye kadar bir sürü konser verdik ama böyle bir şeyi gerçekten ilk kez yaşıyordum. Her yer çok sıcaktı, oksijensiz kalmıştım; şarkı söylerken başım dönmeye başladı. Birkaç kez artık sınırıma ulaştığımı düşündüm ama seyircinin inanılmaz coşkusu beni de peşinden sürükledi. Bir bakıma, onların sayesinde ayakta kaldım.”

Uruha: “Gerçekten inanılmaz terledim. (Gülüyor.)”

Reita: “Bu kadar zor olacaksa bir daha gelmek istemiyorum. (Gülüyor.) Şaka yapıyorum. Zordu ama eğlenceliydi.”

Aoi: “O insanlar inanılmaz! Böyle olunca futbolda onları neden yenemediğimizi anlıyorum. (Gülüyor.)”

Kısacası, o gece öyle bir konser yaşanmıştı ki grup üyeleri bile deneyimlerini bu sözlerle anlatıyordu.

the GazettE geçen yıl Almanya’da konser vermiş olsa da Fransa, grup için ilk kez ziyaret ettikleri bir ülkeydi. Buna rağmen konser alanını dolduran dinleyici sayısı şaşırtıcı derecede fazlaydı. Üstelik şaşırtıcı olan yalnızca kalabalığın büyüklüğü değildi.

Parisli hayranlar gerçekten de son derece coşkuluydu. Grubu ilk kez canlı izleyebilmenin heyecanı ve the GazettE’nin Japonya’dan kalkıp bunca yolu aşarak Paris’e gelmesinin verdiği mutluluk bunda etkili olmuş olmalıydı. Konserin başlamasına yarım saatten fazla zaman varken bile salon büyük tezahüratlar ve “GazettE!” sloganlarıyla çalkalanıyordu. Henüz sahnede hiçbir şey başlamamışken bile atmosfer çoktan alevlenmişti.

Nihayet salon ışıkları söndü ve açılış SE’si “ART DRAWN BY VOMIT” çalmaya başladı. Ardından yüksek tempolu “AGONY” ile konser açıldı. O anda hem sahne hem de salon tam gaz harekete geçti.

Başta Ruki olmak üzere bütün üyelerin sahnedeki performansları son derece hareketliydi. Salondaki seyirciler de kendilerini müziğe tamamen kaptırmıştı. İki tarafın yarattığı yoğun enerji ve sıcaklıkla birlikte salonun sıcaklığının gözle görülür biçimde yükseldiği hissediliyordu.

Ve ardından, seyircilerle the GazettE’nin birlikte ortaya çıkardığı enerji bir mucize yarattı.

Aslında Fransa’da halka açık alanlarda elektrikli ses sistemleriyle belirli bir seviyenin üzerinde ses çıkarılmasını sınırlayan düzenlemeler bulunuyordu. Ancak konserin ana bölümünün sonlarına doğru seyircilerin tezahüratları, bu ses sınırının üzerine çıktı. Bunun üzerine organizasyon ekibi, artık gruba dilediği gibi çalabileceğini belirten onayı vermek zorunda kaldı. Sonuçta konserin son bölümü, Japonya’daki konserlerle aynı düzeyde bir ses yüksekliğiyle gerçekleşti.

Ayrıca, konser sonrasında grubun sahneye yeniden çıkmasını bekleyen seyirciler, iki gün sonra doğum günü olan Kai’yi kutlamak için İngilizce ve Fransızca “HAPPY BIRTHDAY” şarkısını söylemeye başladı. “Bunu hiç beklemiyordum. Çok şaşırdım!” diyen Kai, bu sürprizden son derece mutlu görünüyordu.

Buraya kadar okuduklarınızdan, Paris konserinin ne kadar coşkulu geçtiğini anlamış olmalısınız. Grup üyelerinin başta aktardığımız sözleri de işte bu deneyimin bir yansımasıydı.

Japonya’dan bu kadar uzakta, the GazettE’nin böylesine büyük bir coşkuyla karşılanması, üzerinde düşündükçe daha da etkileyici bir durum değil mi?

“Müzik sınırları aşar” sözü belki artık çok sık kullanıldığı için eski bir ifade gibi gelebilir. Ancak müzik aracılığıyla başka bir ülkeden insanlarla böylesine doğrudan ve yoğun bir etkileşim yaşamak, kuşkusuz the GazettE’yi bundan sonra çok daha güçlü bir gruba dönüştürecek değerli bir deneyim olacaktı.

---

Setlist

SE. ART DRAWN BY VOMIT

1. AGONY
2. CIRCLE OF SWINDLER
3. COCKROACH
4. BURIAL APPLICANT
5. 蜷局
6. SWALLOWTAIL ON THE DEATH VALLEY
7. ガンジスに紅い薔薇
8. GENTLE LIE
9. CALM ENVY
10. 体温
11. 千鶴
12. Filth in the beauty
13. Hyena
14. Maggots
15. MOB 136 BARS
16. DISCHARGE

SE. PEOPLE ERROR

Encore

1. Ride with the ROCKERS
2. Anti pop
3. REGRET
4. 関東土下座組合
5. LINDA ~candydive Pinky heaven~

Bölüm 3 — Avrupa Turnesi Sonrası Röportaj

“Bu Avrupa turnesini tamamlamış olmamızın bile başlı başına bir anlamı olduğunu düşünüyorum.”

The GazettE, ilk kez dört ülkede toplam altı konserden oluşan bir Avrupa turnesi gerçekleştirdi. Konserlerle ilgili izlenimlerini ve yurt dışında yaşadıkları deneyimleri konuştuk! Yıl sonu yaklaşırken, 2007’nin nasıl bir yıl olduğunu da geriye dönüp değerlendirmelerini istedik.

“Tam bir doğrudan karşılaşma. Biz sahneden ne kadar güçlü bir şekilde karşılık verirsek, seyirciden de aynı şekilde güçlü bir karşılık alıyoruz.“

Seyircinin coşkusu Japonya’dakinden tamamen farklı. Her şeyden önce, bizimle birlikte şarkı söylüyorlar.

𒀸 Avrupa’da turneye çıkmak ilk kez miydi?

Ruki: İlk kez. Kendi konserlerimizi verdiğimiz bir turneye ilk kez çıkıyoruz.

𒀸 Daha önce yalnızca tek seferlik etkinliklere katılmıştınız, değil mi?

Ruki: Evet, yalnızca bir kez.

Uruha: İki gün üst üste konser vermiştik ama sonuçta tek bir etkinlikti.

Ruki: Bir etkinlik kapsamında katılmıştık.

𒀸 Yani bir etkinliğe konuk grup olarak mı çıkmıştınız?

Ruki: Daha önce gittiğimizde elbette the GazettE hayranları da vardı ama sanırım etkinliğin kendi hayranlarının sayısı daha fazlaydı. Anime festivali gibi bir etkinlikti çünkü.

𒀸 the GazettE hiç anime açılış ya da kapanış şarkısı yaptı mı?

Ruki: Hayır, yapmadık. Nasıl anlatsam… Oradaki kültürde Japon animesiyle visual kei, aşağı yukarı aynı çerçevede değerlendiriliyor.

𒀸 Yani hayran kitleleri de örtüşüyor.

Ruki: Bir bakıma, evet.

Aoi: Tür açısından animeyle visual kei aynı kategoride görülüyor.

𒀸 Öyle mi?

Aoi: Evet. “Animagick” diye bir etkinlik düzenleniyordu; biz de onunla iş birliği gibi bir şey yaparak müzik tarafında yer almıştık.

Uruha: Hem anime hem de visual kei, cosplay unsurları da barındırıyor sonuçta.

𒀸 Anladım.

Ruki: Bu kez ise önceki etkinliklerden farklı olarak kendi konserlerimizi verdik. Dolayısıyla atmosfer de önceki deneyimimizden farklıydı.

𒀸 Evet, çünkü bu defa animeyle ilgisi olmayan bir ortamda kendi gücünüzü göstermeniz gerekiyordu.

Aoi: Ama bizim açımızdan hislerimiz önceki seferden farklı değildi. Zaten bizim animeyle bir ilgimiz yoktu.

Reita: Konser başladığında animeyle ilgili hiçbir şeyin önemi kalmıyordu.

𒀸 Peki, bu turne nasıldı?

Ruki: Seyircinin coşkusu çok iyiydi. Oradaki konser atmosferi Japonya’dakinden tamamen farklıydı.

𒀸 Ne açıdan farklıydı?

Ruki: Hımm… Yurt dışındaki konserler genellikle festivallerde ya da stadyumlarda yapılan konserler gibi oluyor ya… Bunun daha küçük ölçekteki bir versiyonu gibiydi. Her şeyden önce, seyirciler şarkıları bizimle birlikte söylüyor.

𒀸 Seyirciler de sizinle birlikte şarkı mı söylüyor?

Ruki: Evet, hem Japonca hem de İngilizce. Beni en çok etkileyen şey buydu. Bu sayede atmosfer bir anda en yüksek enerji seviyesine ulaşabiliyor.

𒀸 Peki, CD’leriniz orada da yayımlandı mı?

Ruki: Evet. NIL ve STACKED RUBBISH yayımlandı.

𒀸 Seyircilerin sizinle birlikte şarkı söylemesi güzel olmalı.

Reita: Gerçekten de doğrudan bir karşılaşma söz konusu. Japonya’daki gibi önce ortamı tartıp beklemek yok. Biz sahneden bir hamle yaptığımızda, seyirciden de aynı güçte bir karşılık geliyor. Tam anlamıyla karşılıklı bir mücadele gibi.

𒀸 Konserlerin hepsi ayakta mı izleniyordu?

Ruki: Evet, hepsi ayakta konserlerdi.

Reita: Bildiğimiz türden canlı müzik mekânlarıydı.

𒀸 Mekânların kapasitesi yaklaşık ne kadardı?

Reita: Bin kişi civarındaydı.

𒀸 Hepsinin biletlerinin tükenmesi harika! Peki, çaldığınız şarkılar Japonya’daki salon turnesinde çaldıklarınızla aynı mıydı?

Ruki: Tamamen aynıydı.

Aoi: Hayır, biraz farklılıklar vardı. Ama genel olarak aynıydı.

Kai: Oradaki dinleyicilerin bakış açısından konserler epey uzun sürmüş olmalı.

Ruki: “Neden neredeyse üç saat çalıyorlar?” diye konuşulmuş galiba. (Gülüyor.)

Yalnızca grubun kendisiyle seyirciyi etkileyebilme sorumluluğunu yeniden hatırladım.

𒀸 Şimdi her birinizden Avrupa turnesi hakkındaki düşüncelerini dinlemek istiyorum.

Aoi: Eğlendim, tabii. Ama yola çıkmadan önce aklımızda küçük bir hedef vardı: Japonya’da gösterdiğimiz şeyin aynısını orada da göstermek istiyorduk. Bu yüzden konserin akışını da aynı şekilde hazırladık. Ama sonuçta Japonya’daki konserlerden farklıydı; ışıklandırma ve ekipmanlar da farklıydı.

𒀸 Enstrümanlar dışında ekipmanlarınızı yanınızda götürmediniz, değil mi?

Aoi: Ben çoğunlukla kiralık ekipman kullandım. Gitarımın sapı, yani kendi gitarım bendeydi ama geri kalan ekipmanları kiralamak zorundaydım. Bu yüzden ses açısından biraz… “Nasıl desem?” diye kaldığım anlar oldu. (Gülüyor.) Ama Japonya’da yaşayamayacağımız türden bir enerji alışverişi vardı. Bu açıdan, seyirciye yaptığınız şeyin karşılığını çok net bir biçimde alabiliyorsunuz. Gerçekten doğrudan karşılık veriyorlar. Bence yurt dışındaki konserlerin güzel yanı bu.

𒀸 Anladım. Peki, Ruki?

Ruki: İyi yanlarından söz edecek olursam, baştan sona aynı enerjiyi koruyabilmemiz güzeldi. İlk şarkıdan son şarkıya kadar aynı yüksek tempoyu sürdürebiliyorduk. Bir de ışıklandırma gibi unsurlar yoktu. Bu sayede eskiden olduğu gibi, yalnızca grubun kendisiyle seyirciyi etkileme sorumluluğumuzu yeniden hatırladım.

𒀸 Peki, olumsuz tarafları var mıydı?

Ruki: Olumsuz bir yanını söylemem gerekirse, Japonya’daki konserlerimizde sunduğumuz gösterinin aynısını orada da sunmak istemiştim. Oradaki konser de güzeldi ama ifade etmek istediğimiz şeyden biraz farklı kalıyordu sanki. Işıklandırmayı ve ses düzenini de Japonya’dakiyle aynı kalitede sunabilmeyi isterdim. Konserleri gerçekleştirirken, aslında seyirciye çok daha fazlasını gösterebileceğimizi düşündüm. Elimizden gelenin yüzde yüzünü yaptık ama üzerine başka unsurlar da ekleyebilseydik, belki ne anlatmak istediğimizi daha iyi aktarabilirdik.

𒀸 Peki, sahnede seyirciyle konuşurken (MC) nasıldınız?

Ruki: Her şeyi Japonca söyledik. “Are you ready?” gibi şeyler söyledik ama temelde İngilizce konuşmadık.

Aoi: Bence önemli olan duygularını karşı tarafa aktarabilmek. Hangi dili konuştuğunun pek önemi yok.

Ruki: Sanırım duygularımız geçti. (Gülüyor.)

𒀸 Peki, Reita?

Reita: “Eğlendin mi?” diye sorarsanız, evet, eğlendim derim. Ama “Yarın yeniden gitmek ister misin?” diye sorarsanız, istemem derim. (Gülüyor.)

Kai: Konuşma tarzın rakugoka gibi oldu. (Gülüyor.)

(Herkes kahkahalara boğulur.)

Reita: Konser sırasında gerçekten dil engeli yokmuş gibi hissediyorum. Ama konser dışında her şey bir engel. Oraya konser vermeye gidiyoruz ama konsere kadar yapılması gereken hazırlıklar sırasında bir sürü engelle karşılaşıyoruz. Dili konuşabilseydim, bu işler de çok daha kolay ilerleyebilirdi. O zaman İngilizce çalışmış olsaydım diye düşündüm. Yine de konserin kendisinde, ekipman ve koşullar Japonya’daki kadar iyi olmasa da elimizden gelenin yüzde yüzünü ortaya koyabildiğimizi düşünüyorum. Bir dahaki sefere daha iyi hazırlanarak gitmek istiyorum. Çok güzel bir deneyimdi; Avrupa’da da hayranlarımız olduğunu gördük. Başka ülkelere de gitmek isterim.

𒀸 Bunu duymak güzel. Peki, Uruha?

Uruha: Benim için gerçekten tarifsiz bir deneyimdi. Avrupa turnesi harikaydı; konserler beklediğimden de iyi geçti. Ruki’nin söylediklerinin aksine, Japonya’daki hayranların da orada verdiğimiz konserleri görmesini isterdim. Çünkü atmosferin ne kadar farklı olduğunu görmeleri ilginç olurdu. Bu açıdan gerçekten çok güzel bir deneyimdi.

Aoi, oradaki organizatörlerle “Bir dahaki sefere ne zaman geliyoruz?” gibi şeyler konuşuyordu. Onlar da “Bunu düzenli olarak yapmanız daha iyi olur,” dediler. Ben de kesinlikle böyle düşünüyorum. Hatta gelecek yıl bile yeniden gitmek isterim. Şimdi gidip sonra iki üç yıl boyunca hiç gitmeyeceksek, bu turnenin pek anlamı kalmaz.

𒀸 Sahnedeyken kendi enerjiniz de yüksek miydi?

Uruha: Birçok mekânda klima yoktu; çalarken “Vay, çok sıcak!” diyordum. (Gülüyor.) Japonya’da alışık olmadığımız koşullarda sahne almak zordu ama bir bakıma iyi de oldu. Yoruluyor, zorlanıyorduk ama seyirciler inanılmaz enerjikti. Gerçekten muhteşemlerdi. Sorunları düşünüp durmaktansa “Hadi, bunu yapmalıyız!” diye hareket ettiğimiz bir atmosfer vardı. Başarının ne anlama geldiği kişiden kişiye değişir ama bence bu turneyi tamamlamış olmamızın başlı başına bir anlamı var.

𒀸 Evet, böyle bir başarı ve tamamlanmışlık hissi çok önemli. Peki, Kai?

Kai: Bu turnede çok şey kazanmış olmamızı son derece değerli buluyorum. Özellikle de hiç beklemediğiniz koşullarda bir şeyler öğreniyorsunuz. Japonya’da prova yapıyor, iyice çalışıyor ve ardından konser veriyoruz. Böyle olunca az çok neyle karşılaşacağımızı tahmin edebiliyoruz. Ama hiçbir şeyi önceden kestiremediğiniz bir ortamda edindiğiniz deneyimlerin etkisi gerçekten çok büyük.

Bence bunları bir sonraki aşamaya taşımamız gerekiyor. İlk Almanya konserimizden sonra bir yıldan fazla zaman geçmişti. Ama bu turnede, geçen yıl Almanya’da edindiğimiz deneyimi kesinlikle daha iyi değerlendirdiğimizi düşünüyorum. Yurt dışındaki ilk konserimiz olduğu için o zaman bazı şeyleri öngörerek hazırlık yapmıştık. Yine de beklemediğimiz şeylerle karşılaştık ve yeni şeyler öğrendik. Bunları bir sonraki turneye taşımak istiyorum. Burada durursak hiçbir anlamı kalmaz; bir dahaki sefere de daha iyi hazırlanıp elimizden geleni yapmalıyız.

Üstelik yurt dışı derken yalnızca Avrupa’dan söz etmiyorum. Henüz Kore’ye bile gitmedik.

𒀸 Demek ki henüz bir Asya turnesi de yapmadınız.

Kai: Evet, hiç yapmadık. O yüzden bu da ilgimi çekiyor. Orada da her şeyin farklı olacağını düşünüyorum.

Bir de bu sefer tamamen kişisel olarak fark ettiğim bir şey var: Almanya’ya ilk gittiğimizde yanıma aldığım ekipmanlardan daha azını götürdüm. İleride mümkün olduğunca az ekipmanla, hatta yalnızca kendimle yola çıkabilecek hâle gelmek istiyorum. Gitar gibi enstrümanlar için bu elbette mümkün değil ama davul konusunda, en uç noktayı düşünürsek, yalnızca üç parçalık bir setle ya da tek bir tomla bile çalabilecek duruma gelmem gerektiğini düşündüm. Bu turne sırasında bunu fark ettim.

2007, the GazettE’nin değiştiği bir yıl oldu sanırım.

𒀸 Anladım. Peki, konserler ve müzik dışında eğlenceli ya da zorlayıcı bir şey yaşadınız mı?

Hepsi: Dil meselesi tabii ki!

𒀸 Ne? Ama yanınızda tercümanlar vardı, değil mi?

Aoi: Onlar da hiç işe yaramadı.

Kai: Ben şöyle düşündüm: Japonca konuşabilen bir Alman yerine, Almanca konuşabilen bir Japon olsaydı daha iyi olmaz mıydı?

Uruha: İçimizden birinin akıcı konuşmayı öğrenmesi yeterli aslında.

Ruki (Reita’yı işaret ederek): Öğrenecekmiş, öyle diyorlar.

Reita: Turne sırasında benim gitar teknisyenim yabancıydı. Ona ayrıntılı isteklerimi bir türlü anlatamıyordum… Bu beni üzüyordu.

Aoi: Ama en azından birbirimizi anlayabildiğimizde bunun nasıl bir his olduğunu biraz deneyimledim. O yüzden dile karşı ilgim var.

Ruki: Bir de yemek meselesi vardı. Yemekler!

Hepsi: Ah, yemekler gerçekten berbattı!

𒀸 Tadı mı kötüydü?

Hepsi: Tadını beğenmedik. Daha doğrusu, damak zevkimize uymuyordu.

Reita: Gerçekten fena durumdaydı. Hepimiz öfkeden deliye dönüyorduk. “Bu da ne böyle!” diyorduk.

Aoi: Almanya’da neredeyse sadece et ve patates vardı.

Ruki: Ekmekler de kupkuru ve sertti.

Aoi: Daha önce yemek yüzünden hiç sinirlendiğimi hatırlamıyorum (gülüyor), ama orada yediğimiz her şey sinirlerimize dokunuyordu.

Ruki: Sadece biz değildik. Bütün ekip de öfkelenmişti (gülüyor).

𒀸 Öyle mi? Gerçekten zor olmuş. Şimdi biraz da 2007 yılını değerlendirelim.

Ruki: Gerçekten çok yoğunduk. Bir sürü şey yaşandı ama… daha bitmedi ki! Bundan sonra da çeşitli etkinlikler ve işler var.

𒀸 Neler mesela?

Ruki: Yeni şarkıyla ilgili birkaç şey var. Büyük gelişmeler olacak. Ama bunları özellikle anlatmaya gerek yok, o yüzden söylemeyeceğim. Şimdilik kayıt çalışmalarına hazırlanıyoruz, yani…

Kai: Yıl sonuna kadar hâlâ yapılacak çok şey varmış gibi geliyor. Henüz geriye dönüp değerlendirecek durumda değilim (gülüyor).

Aoi: Benim için sanki bütün yıl yalnızca konserlerden ibaretmiş gibi.

𒀸 Ama bir albüm de yaptınız!

Kai: Albümün üzerinden o kadar uzun zaman geçmiş gibi geliyor ki.

Ruki: Şimdi bana “STACKED RUBBISH hakkında konuşun” deseniz, “Şimdi mi aklınıza geldi bunu sormak?” derim (gülüyor).

Aoi: Yılın ne zaman başladığını bile artık bilmiyorum. Çünkü hiç tatil yapmadık. Mevsimlerin farkına varacak zamanımız olmadı.

Uruha: Gelecek yıl çok tatil yapacakmışız, öyle diyorlar (gülüyor).

Ruki: Gelecek yıl dinleneceğiz herhâlde. Yaklaşık üç ay kadar.

Aoi: Gerçekten bize izin vermezlerse grubu geçici olarak durduracağız (gülüyor).

Ruki: Birimiz hastaneye kaldırılacak zaten (gülüyor). Hani “İşler yoğunken bunun tadını çıkarmak gerekir” derler ya… Ama insan gerçekten çok yoğun olduğunda, artık o sözü söyleyecek hâli bile kalmıyor (gülüyor).

Reita: Sahneye çıkabildiğin sürece bunun kıymetini bilmelisin (gülüyor).

𒀸 Yani 2007, geriye dönüp değerlendirmeye bile vakit bulamayacak kadar yoğun geçti.

Ruki: Biz geçmişe dönüp bakmayız. Ama sorarsanız iyi bir yıldı. İlerlediğimiz bir yıl oldu diyebilirim. Sanırım the GazettE’nin değiştiği bir yıldı. Belki de yeni bir the GazettE’ye dönüştük.

𒀸 Nasıl bir değişimden söz ediyorsun?

Ruki: Önceki tarzımızdan kesinlikle uzaklaşıp değişmeye başladık. Konserlerde de bu böyle. Şu sıralar gerçekten çok iyi durumdayız. Şimdiki the GazettE’nin tarzını seviyorum. Başlangıçta yeni şeyler denedik, single’lar çıkardık. Yaptığımız şeyler sonunda yavaş yavaş yerleşmeye başladı diye hissediyorum.

𒀸 Evet, o değişimler olmasaydı albüm de muhtemelen bugünkü hâlini almazdı.

Ruki: Kesinlikle. Belki şu an bulunduğumuz yerde bile olmazdık. Evet, sanki her adımın ayrı bir önemi vardı. Yokohama Arena konseri gibi…

𒀸 Öyleyse 2008, daha da büyük bir sıçrama yapacağınız yıl olacak.

Aoi: Uzun bir tatil yapmadan bunu başarabilir miyiz acaba?

(Herkes kahkahalara boğulur.)

Aoi: 2007 konserlerle geçen bir yıldı. 2008’de ise üretim ve albüm çalışmalarında bir adım daha ileri gidebilirsek güzel olur diye düşünüyorum.

Bölüm 4 — Paris’te Polaroid Günlüğü

Özel fotoğraf çekimi denince akla elbette Polaroid Günlüğü gelir. Paris’teki çekimlerde de bu geleneği sürdürüyoruz!!

Bu kez, çekimler sırasında bize eşlik eden SHOXX dergisinin “Pokkun” lakaplı genel yayın yönetmenine (en alttaki sağ Polaroid’e bakınız) Polaroid fotoğraf makinesini emanet ettik ve bizim için fotoğraflar çekmesini istedik!

ARENA37℃ için yapılan fotoğraf çekiminin mekânı, Paris’teki bir opera binasıydı. Binanın atmosferini yansıtan merdivenleri çevik adımlarla çıkan Uruha gerçekten harika görünüyor, değil mi?

Aoi ise duvar resmindeki figürle aynı pozu vererek birlikte fotoğraf çektirmiş (gülüyor).

Bu Polaroid’lerle Paris’in havasını hissedin! (gülüyor)

Not: Sol alttaki fotoğrafta, GazettE’nin fotoğraflarını her zaman çeken, fotoğrafçılığın “ustası” Miyawaki bulunuyor. Grup üyelerinin isteği üzerine onu da sayfaya ekledik (gülüyor).

1. Havalı adamın dandy pozu Paris’te

2. IN MY WAY / Mis gibi hava!

3. Shotatatatata… / Hashire Melos (Koş, Melos!)

4. EU TOUR / Bize bir grup ismi verin falan yani

5. Uyuma bee!! Daha önce de böyle bir sahne vardı sanki…

6. LET’S ROCK  ✮ Grubun adı hâlâ yok gibi sanki

7. Uyumuyorum lan, sadece sarhoşum

Bölüm 5

Tour 2007–2008 STACKED RUBBISH “Pulse Wriggling To Black 02”

6 Kasım — Zepp Sendai

Çılgınlığı ve coşkuyu silahlarına dönüştüren GazettE’nin yeni yolculuğu başlıyor.

6 Kasım’da başlayan “Pulse Wriggling To Black 02” turnesi. Dergimiz, live house turnesinin ilk günü olan 6 Kasım’da Zepp Sendai’deydi. Avrupa turnesinin ardından kendini geliştirerek yeni bir aşamaya ulaşan GazettE’nin bugünkü hâlini aktarıyoruz!!

STACKED RUBBISH albümünü yanına alarak önce Budokan’ın da dâhil olduğu Japonya çapındaki büyük salon turnesine çıkan GazettE, ardından Almanya’da üç, Paris, Londra ve Finlandiya’nın başkenti Helsinki’de birer olmak üzere toplam altı konserlik Avrupa turnesini tamamladı.

Sendai’deki bu konser, grubun Avrupa’dan döndükten sonraki ilk performansı ve aynı zamanda live house turnesinin açılış günüydü.

Hem grup üyeleri hem de hayranları bu günü sabırsızlıkla beklemiş olmalıydı. Açılış müziği çalmaya başlayıp üyeler birbiri ardına sahneye çıktığında, seyircilerin tezahüratları neredeyse çığlığa dönüştü. Üyelerin de büyük bir kararlılık ve heyecan içinde oldukları açıkça hissediliyordu.

Daha ilk şarkının girişinden itibaren Ruki, seyircilere defalarca seslenerek onları coşturuyordu. Gitar ve bas gitar çalan üç üye de en başından itibaren oldukça hareketliydi. Reita, bas gitarı neredeyse yere değecek kadar bacaklarını açmış, dizlerini hafifçe bükerek ritme eşlik ediyordu.

İki turneyi geride bıraktıktan sonra bedenleri tamamen konser moduna girmiş olmalıydı. Önceki büyük salon turnesiyle karşılaştırıldığında, bütün üyelerin hareketleri çok daha geniş ve özgürdü.

O sırada, önceki röportajda Uruha’nın söylediği şu sözleri hatırladım: “Oyunlarda da (düşmanları) hiç zorlanmadan yenmek eğlenceli değil mi?”

“Nausea & Shudder” sona erer ermez endüstriyel tınılara sahip bir ara müzik duyuldu. Bunun üzerine önce Aoi’nin, ardından Uruha’nın gitar solosu geldi. Sonrasında ise sert davullar devreye girdi. Bütün bu geçiş gerçekten muhteşemdi.

Ardından Kai’nin keskin ve sıkı bir ritim tutturmasıyla “SWALLOWTAIL ON THE DEATH VALLEY” başladı. Funk ritimleriyle öne çıkan bu şarkı sırasında bütün salon ritme kapılarak hareket ediyordu.

Sonraki şarkı “ガンジスに紅い薔薇” (Ganges ni Akai Bara) ise belirgin ve keskin ritmiyle dikkat çekiyordu. Ani girişlere sahip rifflerin bolca kullanıldığı bir parçaydı ama en küçük ritmik vurgular bile kusursuz bir uyumla çalınıyordu.

Ardından gelen “GENTLE LIE”da, güçlü ritim bölümünün üzerine gitarlar ve vokal sanki birbirlerine dolanarak ekleniyordu. Bu gerçekten çok etkileyiciydi. Aoi’nin gitarla çaldığı, vokale karşı melodi oluşturan süslemeler de şarkıya olgun bir atmosfer katıyordu.

Düzenleme sade olduğu için davulların çaldığı figürler daha da belirginleşiyordu. Sanki bütün enstrümanlar kendi başlarına şarkı söylüyormuş gibiydi.

Atmosferin tamamen değiştiği bölüm, “CALM ENVY” ile başlayan birkaç şarkıydı.

Şarkının A bölümünde Aoi’nin akustik gitarıyla Uruha’nın temiz tonda çaldığı tek notalı gitar melodisi birbirine karşıtlık oluşturuyordu. Sakin bir şekilde dinleyiciyi içine çeken kıta bölümleriyle güçlü nakarat arasındaki karşıtlık son derece etkileyiciydi.

Şarkının sonunda enstrümanlar bir anda tamamen sustu ve yalnızca Ruki’nin uzun süre uzattığı vokal sesi salonda yankılanarak geride derin bir etki bıraktı.

Ardından bu hüzünlü atmosferin içinde “千鶴” (Chizuru) başladı.

Bu şarkıda Ruki’nin ifade gücü özellikle dikkat çekiyordu. Sahnenin ortasındaki platformun üzerinde geriye doğru eğiliyor, bazen de oturup öne kapanarak şarkı söylüyordu. Performansı gerçekten yoğun duygularla doluydu.

Sonraki şarkı “体温” (Taion) başladığında ise sahne sessizliğe ve karanlığa gömüldü. Ruki’nin üzerine belli belirsiz yeşil bir ışık düşerken ara sıra hışırtıya benzer parazit sesleri duyuluyordu.

Bir süre sonra Ruki ayağa kalktı ve neredeyse mikrofonsuz söylüyormuş hissi veren bir sesle şarkı söylemeye başladı.

Bütün salonu inanılmaz bir gerilim kaplamıştı. Orada bulunan herkes olduğu yerde hareketsiz durmuş, yalnızca onu izliyordu.

“Bu şarkı dinleyiciyi böylesine içine çeken bir parça mıydı?” diye düşünmeden edemedim. CD’deki kayıttan tamamen farklı, çok daha büyük bir etki yaratması beni şaşırtmıştı.

İkinci MC sırasında Ruki, bu turneye dair düşüncelerini anlattı:

“Bizim neden live house’larda konser verdiğimizi biliyor musunuz? Bizi bir grup kurmaya iten şey, bu işin tehlikeli bir havası olmasıydı. Büyük konser salonlarına alışıp kalan gruplar da var ama biz bu tehlikeli havayı her zaman korumak istiyoruz. Büyük salonlarda size kendini gösteren GazettE, live house’larda ise tehlikeli GazettE… İşte böyle olmak istiyoruz.”

Konserin ana bölümünün son üç şarkısı özellikle sert parçalardan oluşuyordu.

Ruki de “Ne yapıyorsunuz siz?! Ölmeyi göze alarak gelin!” ve “Yetmiyor!” diye bağırarak seyircileri durmadan kışkırtıyordu. Gitar ve bas gitar çalan üç üyenin güçlü, savaş narasını andıran haykırışları da son derece etkileyiciydi.

Son şarkı “Filth in the beauty”de, daha elektronik altyapılı giriş duyulur duyulmaz salonun coşkusu doruğa çıktı.

Şarkının A bölümünde Uruha, whammy efektiyle elde ettiği flütü andıran tiz seslerle dinleyicilerin üzerine geliyordu.

Agresif enstrüman performansı ve Ruki’nin çığlıklarıyla konserin ana bölümü sona erdi.

Büyüyüp büyük bir grup hâline gelmekle, aynı zamanda tehlikeli ve sivri ruhunu korumaya devam etmek belki zor olabilir. Ama o gece bunun kesinlikle imkânsız olmadığını anladım.

Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 01.2008
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 13-14-15-16-17.05.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 13.11.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

the GazettE — DECOMPOSITION BEAUTY 2006–2007 Turne Dosyası

12.000 kişiyi tek yürek yapan coşku ve heyecan gecesi

28 Kasım 2006’da Sapporo Shimin Kaikan’da başlayan turne, 11 Mart’ta Yokohama Arena’da sona erdi.

the GazettE, kısa bir zaman dilimi içinde salonlardan live house’lara, oradan da arenaya uzanan farklı sahnelerde konserler verdi.

Bu ay sizlere Yokohama Arena konserinin yanı sıra, öncesinde gerçekleştirilen live house konserlerinin raporlarını ve konser sonrası röportajı içeren üç bölümlük özel bir dosya sunuyoruz.

Bölüm 1: TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY 2ND DECOMPOSITION [FURY & SORROW]

5 Mart 2007 — Takadanobaba AREA

8 Mart 2007 — Shibuya O-West

Bölüm 2: TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY FINAL [Meaningless Art That People Showed]

11 Mart 2007 — Yokohama Arena

Bölüm 3: Konser Sonrası Röportaj

Fotoğraflar: Masakazu Kobayashi, Johnny Terasaka (Yokohama Arena)
Metin: Motoko Shimizu

BÖLÜM 1 — Live house konserleri

Sıkışıp yoğunlaşan atmosferin devamında patlayan saldırgan enerji

11 Mart’taki Yokohama Arena konseri öncesinde the GazettE, 4, 5, 6 ve 8 Mart tarihlerinde dört gün boyunca küçük ölçekli live house’larda sahne aldı. Yokohama Arena’yı tamamen doldurmayı başaran grubun, küçük sahnelerde nasıl bir performans sergileyeceğini merak ediyorduk. Bu merakla, 5 Mart’ta Takadanobaba AREA’da ve 8 Mart’ta Shibuya O-West’te gerçekleşen konserleri sizler için kaleme aldık.

TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY 2ND DECOMPOSITION [FURY & SORROW]

5 Mart 2007 — Takadanobaba AREA

DECOMPOSITION BEAUTY turnesinin finali olan Yokohama Arena konserinden hemen önce the GazettE, başkent çevresindeki küçük live house’ları kapsayan bir turneye çıktı. Geçtiğimiz yıl Nippon Budokan’da gerçekleştirdikleri solo konserle büyük bir başarı elde etmiş; popülerliklerinin yanı sıra müzikal kalitelerini ve sahne performanslarını da kanıtlamışlardı. Peki, böylesine büyük bir başarıya ulaşmış olan grup, küçük bir live house sahnesinde nasıl bir performans sergileyecekti? Bu sorunun yanıtını görmek için 5 Mart’ta Takadanobaba AREA’ya, 8 Mart’ta ise Shibuya O-West’e gittik.

Tokyo’da the GazettE’yi 1.000 kişiden az kapasiteli mekânlarda izlemek artık neredeyse imkânsız hâle geldiğinden, her iki konser salonu da bilet bulmayı başaran hayranlarla tıklım tıklımdı. İçeride olağanüstü bir sıcaklık ve heyecan hâkimdi. Bununla birlikte, bu dört konser turnenin doğal bir devamı niteliğindeydi; live house’lara özel, farklı bir konsept hazırlanmamıştı. Setlist, mevcut şarkı listesine “Hyena” ile birlikte üç şarkının eklenmesiyle oluşturulmuştu. Buna rağmen sahneye bu kadar yakın bir mesafeden duyulan yoğun ses dalgası son derece etkileyiciydi. Vokalist Ruki’nin “Bu gece öyle sıcak olsun ki, hep birlikte kaynaşalım!” demesine bile gerek kalmadan seyircinin coşkusu bütün mekâna yayılıyordu.

Turnede ilk kez seslendirilen yeni şarkı “Hyena”ya seyircinin tepkisi son derece olumluydu. Sahne ile seyirciler arasındaki yakınlık sayesinde Ruki’nin parmaklarını yalaması ve seyirciye öpücükler göndermesi gibi hareketleri yakından izlemek mümkündü. Grubun diğer üyelerinin geri vokalleri de seyirciye doğrudan ulaşıyordu. AREA’da ise mekânın darlığını telafi etmek istercesine Reita’nın davul platformuna çıkıp zıpladığı anlar özellikle dikkat çekiyordu.

Elbette her şey kusursuz değildi. Özellikle AREA konserinin ilk yarısında, grubun ve seyircinin birbirini tarttığı bir atmosfer hissediliyordu. “Taion”un ardından Ruki’nin, “Eskiden burada sahneye çıktığımızda bununla yetinmezdik. Sizce de biraz yavan değil mi?” demesi, belki de hem seyirciye hem de kendilerine yönelikti. Ancak hemen ardından “İşte bu, the GazettE!” diyerek “Nausea & Shudder”a geçtiklerinde salondaki enerjinin bir anda yükseldiği açıkça hissediliyordu.

Ardından, dar sahnede bir sağa bir sola hareket eden ön taraftaki grup üyelerinin enerjisi seyirciyi de peşinden sürüklüyordu. Siyah kostümleriyle yan yana duran Uruha ve Aoi ise yarattıkları çarpıcı görsel etkiyle dikkat çekiyordu. Kesintisiz headbang hareketleri ve havaya kalkan yumrukların arasında, bir anda not defterimin ıslanıp artık not alamaz hâle geldiğini fark ettim. İşte bugün burada aradığım şey tam da buydu.

Ruki’nin konser sırasında yaptığı açıklamaya göre, bu live house turnesinin iki amacı vardı: Kendilerini yetiştiren live house’lara karşılık vermek ve büyük salonlarda konser vermenin artık kendilerine yetmediğini göstermek.

Encore sırasında “SILLY GOD DISCO” çalınırken senkronize seslerde bir aksaklık yaşandı. Grup, o günün konserine özel mor tişörtlerden (Shibuya O-West konserinde ise beyazdı) söz ederek bu aksaklığın ardından oluşan boşluğu doldurdu. Ruki’nin “Sizler zincire vurulmuş küçük kuşlarsınız. Kuduz köpeklere dönüşün!” sözleriyle konser doruk noktasına ulaştı. Her iki konserde de Ruki’nin konuşma tarzının alışılmış hâlinden daha doğal olması, belki de birkaç yüz kişilik bu samimi ortamdan kaynaklanıyordu.

8 Mart 2007 — Shibuya O-West

Ve sıra Shibuya O-West konserine gelmişti. Üç gün önce hissedilen eksiklik duygusu tamamen ortadan kalkmıştı. Özellikle konserin ortalarındaki daha karanlık ve ağır atmosferli bölüm son derece etkileyiciydi. “Defective Tragedy” boyunca beş üyenin tamamı parçanın dünyasına kendini kaptırarak çalıyordu; şarkıdaki geçişler ve duraklamalar da kusursuz bir uyum içindeydi. Hiç kesilmeyen gerilim seyirciyi adeta olduğu yere mıhlıyordu. “Chizuru”yu söyledikten sonra çömelerek kalan Ruki ise bir süre ayağa bile kalkamadı.

Bu yoğunlaşmış atmosferin devamında patlayan saldırgan enerji de elbette sıradan değildi. Özellikle Kai’nin davul çalışı, olağanüstü bir güç ve hızla seyirciye saldırır gibiydi. Üstelik Kai’nin aslında yüksek ateşi olduğunu öğrenmek insanı şaşırtıyordu. Davul ve basın oluşturduğu ritim bölümü salonun enerjisini yükselterek coşkuyu ikinci kattaki seyircilere kadar taşıdı. Ritim bölümü sırasında Reita’nın “Bir ömür boyu peşimden gel,” sözünü son derece rahat ve doğal bir tavırla söylemesi de inanılmaz derecede havalıydı.

Seyircilerin, fotoğrafçıların ve güvenlik görevlilerinin birbirine karıştığı salonda, finaldeki “Kanto Dogeza Kumiai”nin tadını çıkaran kalabalık tam anlamıyla kaotik bir görüntü oluşturuyordu. Grup, seyirciyi defalarca coşturmak için harekete geçerken bile performansındaki düzeni, kesintisiz enerjiyi ve hızını hiç kaybetmiyordu. Bu performans, the GazettE’nin sıradan gruplardan bambaşka bir seviyede olduğunu açıkça ortaya koyuyordu.

“Bir dahaki sefere Yokohama’da da en az bunun kadar vahşi olun!” diyerek sahneden ayrıldılar. Sıradaki durakları ise bugünkü kalabalığın yirmi katından fazlasının, tam 12.000 kişinin kendilerini beklediği Yokohama Arena’ydı.

BÖLÜM 2 — Yokohama Arena finali

TOUR 2006–2007 DECOMPOSITION BEAUTY FINAL [Meaningless Art That People Showed]

11 Mart 2007 — Yokohama Arena

Her sahnede bütün güçlerini ortaya koyabileceklerine dair özgüven ve grubun tüm hamlığıyla ortaya koyduğu güç

11 Mart’ta Yokohama Arena’da the GazettE bugüne kadarki en büyük kapasiteli mekânda sahne aldı. 12.000 kişi coşku içinde tek bir bütün hâline geldi. Bu konser, grubun yükselişinin henüz sona ermediğini, aksine daha da ileriye gitme gücüne sahip olduğunu hissettirdi. İşte o geceden izlenimlerimiz.

Nereye baksanız insan, insan, insan… Yokohama Arena’nın koltukları tamamen dolmuştu; ayakta izleyen seyirciler bile göze çarpıyordu. Konser öncesi anonsun “Thank you, Sold Out!” diye duyurduğu gibi, salon sabırsızlıkla bekleyen seyircilerle tıklım tıklımdı.

Sahneyi örten ince perdeye bir tablonun parçaları yansıtılıyordu. İnsan psikolojisinin düzensiz ve kaotik hâlini bir tablo gibi betimlemek… Konserin adına ilham veren düşünce buydu. Görüntüler parçalanıyor, kıpırdanıyor ve loş bir piyano melodisi eşliğinde seyirciyi bilinmeyen bir dünyaya sürüklüyordu.

Yükselen alkışlarla birlikte perdede beş kişinin silueti belirdi. Tam o anda perde yere indi ve “Filth in the beauty”nin devasa sesi seyircilerin üzerine saldırdı.

R&B ile heavy rock’ı birleştiren the GazettE’in yeni sound’unun ezici gücüyle birlikte 12.000 kişilik kalabalık aynı anda zıplıyordu. İkinci şarkı “Hyena”nın introsunda Reita’nın kükremesi ve sahne efektlerinin patlaması, seyircinin coşkusunu tamamen harekete geçirdi. Ardından “Maggots” ve “COCKROACH” gibi patlayıcı parçalar peş peşe geldi ve grup, turne boyunca ne kadar geliştiğini gözler önüne serdi.

Yankının büyüklüğü, Yokohama Arena’nın ne kadar geniş bir mekân olduğunu hissettiriyordu. Buna rağmen beş üyenin bu dev salonu coşturabilen gücünü görmek de insanı derinden etkiliyordu. Tam o sırada arkamdaki bir adam, “İnanılmaz eğlenceli!” diye bağırdı. Daha sonraki röportajda üyeler, “İlk dört şarkı bittiğinde, bu işin olacağını düşündük,” diye anlatmışlardı. Seyirci olarak ben de tam olarak aynı şeyi hissediyordum.

Ruki’nin sözleriyle:

“Buradan görünen manzara harika. Uzakta olabilirsiniz ama aramızdaki mesafeyi hissettirmeyecek bir konser vereceğiz!”

Ruki’nin sözlerini gerçeğe dönüştürürcesine, “Worthless War” sırasında grubun ön tarafındaki üyeler sahnenin önüne doğru ilerledi. “Akai Wanpīsu”da ise gitar ikilisi yer değiştirerek sahnenin uzantısına doğru atıldı. Bütün salon zıplıyor, dans ediyor; kalabalık tek bir canlı organizma gibi dalgalanarak konseri daha da yüksek bir noktaya taşıyordu.

İşte bu birliktelik hissi, the GazettE hayranlarının neden grubun “altıncı üyesi”, yani “Six Guns” olarak anıldığını açıklıyordu.

Grup üyeleri de hayranlarının bu tutkusuna yüksek müzisyenlik seviyeleriyle karşılık veriyordu. “Psychedelic Heroine”de hızlı gitar solosunu çalan Uruha, tam bir gitar kahramanı edasıyla seyirciyi coşturdu. Aoi ise “Crucify Sorrow”da akustik ve elektro gitarı birlikte kullanarak etkileyici hareketleriyle seyirciyi büyüledi.

Aoi’nin duygusal çığlıklarının yükseldiği “Defective Tragedy”nin ara bölümünde Kai’nin bagetleriyle verdiği sayımın geniş salonda yankılanması, tüylerimi diken diken etti. Bu tür vurguların ve müzikal kontrastların giderek daha hassas biçimde uygulanması, turnenin en önemli kazanımlarından biriydi.

Ancak gecenin en dikkat çekici yanı, Ruki’nin adeta bir hikâye canlandırırcasına sergilediği performanstı. “Bath Room”da geniş sahnede ağır ağır salınarak bir uçtan diğerine yürüdü. “Taion”un başlangıcında mikrofonu yükseltiye vurdu; sahnede alevler yükselirken o da dehşet verici bir çığlık attı ve duygularının ateşini seyirciye taşıdı.

Uruha’nın distortion efektli elektro gitarı ile Aoi’nin narin akustik gitarının arasında bağırıp kıvranan Ruki’nin görüntüsü, insanın kulaklarını kapatmak isteyeceği kadar acı vericiydi.

Hemen ardından gelen “Chizuru”nun ağırlığı ise bambaşkaydı! Güçlü davullar, tek bir kütle hâlinde seyirciye doğru ilerleyen gitarlar ve mekânı dolduran güçlü vokal… Şarkının sonunda Ruki, bir laneti andıran bir fısıltı bırakarak yüzünü çevirdi. Ardında ise ateş kıvılcımları uçuşuyordu.

Güçlü müzikal performans, sahne hâkimiyeti ve görsel efektler bir araya gelerek son derece dramatik bir atmosfer yaratıyordu. Büyük bir salonda ve özellikle bir turnenin finalinde konser izlemenin büyüsü tam da buydu.

Bu yoğun ve ağır atmosferin ardından grup, ana bölümün sonuna kadar şiddetli bir enerjiyle saldırıya geçiyordu. Grubun ön tarafındaki üyeler sahne yoluna çıkarak seyirciyi coşturuyor, müzik ve görsellik bir araya gelerek performansın fiziksel etkisini giderek artırıyordu.

Rock müziğin sınırlarını zorlayan “Rich Excrement”ta Ruki, Reita ve Kai’nin makineli tüfeği andıran vokalleri parçaya acımasız bir hava katıyordu.

Seyirciye baktığımda herkesin aynı hareketleri yapmadığını görüyordum. Herkes kendi tarzında hareket ediyor, konserin tadını özgürce çıkarıyordu. Ancak hepsini birleştiren ortak bir tutum vardı: Müziğe bütün güçleriyle karşılık vermek. Bu ortak enerji, kalabalığın içinde dev bir dalga yaratıyordu. Gerçek anlamda “bir olmak” tam da buydu.

the GazettE, bir önceki gün, 10 Mart’ta beşinci kuruluş yıl dönümünü kutlamıştı. Grup, bir rock grubu olarak müzikal derinliğini istikrarlı biçimde artırmaya devam ediyordu.

Encore sırasında yeniden sahneye çıkan Kai, “Sizden bir söz vermenizi istiyorum,” diyerek konuşmaya başladı. Hayatta zor zamanlar yaşasanız bile, onların ardından sizi güzel şeylerin beklediğini söyledi. the GazettE’nin her zaman size destek olabileceğini belirterek, “Güçlü yaşayın,” diye seslendi.

Grubun altıncı yılının ilk gününde bundan daha güzel bir mesaj verilemezdi.

Kai’nin duygu yüklü davul solosuna bas gitarın da katıldığı “Ride with the ROCKERS”, turnenin en coşkulu anlarından birine dönüştü. Reita’nın “Bu gece tehlikeli bir gece olacak gibi görünüyor,” sözleri seyircinin içindeki ateşi yeniden alevlendirdi. Ardından gitar ikilisi, sahne yolunun ucundan ağır ve kendinden emin adımlarla ortaya çıktı. Salonun genişliğini kullanan dinamik sahne düzeniyle birlikte hissedilen sıcaklık hızla yükseldi.

“Kanto Dogeza Kumiai” sırasında Uruha, sol taraftaki sahne yolundan ilerleyerek tribünlere daldı. Ruki ise salon turnesinde yaptığı gibi sahneden inip seyircilerin arasından geçti.

Beş üye sahneden ayrıldıktan ve alışıldık Guns N’ Roses şarkıları yüksek sesle çalmaya başladıktan sonra bile, seyircilerin “Encore!” sesleri kesilmedi. İkinci encore’da çalınan şarkı, Budokan konserindeki kadar yoğun duygular yaşatmamıştı. Çünkü bu konser, onlar için bir varış noktası değil, yalnızca yol üzerindeki bir duraktı.

300 kişilik Rokumeikan’dan 12.000 kişilik Yokohama Arena’ya… Kapasiteleri arasında kırk kat fark bulunan bu iki mekânda da etkileyici bir performans sergilemişlerdi. Onlar için sahnenin büyüklüğü, asıl mesele değildi.

Ruki şöyle ilan etti:

“Yer hiç önemli değil. İçeri giremeyen tek bir kişi bile kalmayacak kadar büyük bir mekâna ulaşacağız. En korkunç, en acımasız grup olarak bu sektörü dize getireceğiz!”

Ruki’nin bu sözleri, hangi mekânda olurlarsa olsunlar bütün güçlerini ortaya koyabileceklerine duydukları güveni yansıtıyordu. Grubun tüm hamlığıyla ortaya koyduğu güç, the GazettE’nin o dönemdeki etkileyiciliğinin de temeliydi. Ancak üyeler, hayranlarının desteği olmadan bunların mümkün olmayacağını da unutmuyordu.

Konserin sonunda Ruki, “Bize en güzel terinizi, tutkunuzu ve sevginizi verdiğiniz için teşekkür ederim,” diyerek seyirciye teşekkür etti. Ardından beş üye el ele tutuşup birlikte zıpladı. Aoi ise, “Söylemek istediğim bir şey var… Sizi seviyorum,” dedi ve salonda çığlıklar yükseldi.

Bu sevginin bir başka işareti de konser bittikten sonra sahneye indirilen ekranda belirdi. Temmuz ayında yayımlanacak yeni albüm, yaz aylarındaki salon turnesi ve kasım ayındaki live house turnesi duyuruldu.

Ardından son mesaj geldi:

“To be continued.”

“Devam edecek” anlamına gelen bu sözün de gösterdiği gibi, the GazettE’nin zafere uzanan yolculuğu henüz başlamıştı.

Part 3: Konser Sonrası Röportaj

“Sesin salonun en arka sırasına kadar ulaştığını hissetmek, işte en güzel duygu!”

Turnenin finali olan Yokohama Arena konserini büyük bir başarıyla tamamlamalarının üzerinden iki gün geçmişti. 13 Mart’ta grupla bir araya gelerek konser hakkındaki düşüncelerini ve son gelişmeleri konuştuk. Nitekim konserin sonunda da duyurulduğu üzere, temmuz ayında yeni bir albüm, sonbaharda ise yeni bir turne onları bekliyordu. (Programı nedeniyle Reita röportaja katılamadı.)

“Konser günü eve döner dönmez arenadaki konserin videosunu izledim.”

𒀸 Yokohama Arena’daki turne finali önceki gün sona erdi. Bugün 13 Mart olduğuna göre dün güzelce dinlenebilmişsinizdir diye düşünüyorum.

Aoi: Öyle sanıyorsunuz, değil mi? DVD’nin kontrolünü yapıyordum… Gerçi izlerken eğlendim, o yüzden sorun yok. (Gülüyor.)

Ruki: Hatta konser günü eve döner dönmez arenadaki konserin videosunu izledim. Ama konserin etkisinde kalıp o anları yeniden yaşamak gibi değildi; oldukça sakindim. Udon yiyordum sonuçta. (Gülüyor.)

𒀸 Aslında sizi sahnede izlerken de bunun özel bir konserden ziyade doğal bir hâliniz olduğunu hissetmiştim.

Kai: DVD’yi kontrol ederken sonunda “Ah, gerçekten yapmışız,” diye hissettim. Normalde yalnızca ekrandan gördüğüm Yokohama Arena sahnesinde bulunmuşum, öyle değil mi? Konser sırasında bunun farkına varamamıştım.

Uruha: Sahnedeyken the GazettE’in Uruha’sıyım; gözüm yalnızca hayranlara ve grup arkadaşlarıma gider. Ama DVD’yi izlerken kendim olarak izliyorum. Bu yüzden daha eleştirel bakıyorum ve hissettiklerim de tamamen farklı oluyor. Yine de geçen yılki Budokan konseriyle karşılaştırınca geliştiğimizi düşündüm.

Ruki: Evet. Budokan’a kıyasla her açıdan daha havalıydık. Bu kadar basit.

Uruha: Bir de yeni şarkılar vardı. Bu sayede konserin genel akışı da çok daha iyiydi.

𒀸 Bu akıcılık, turne boyunca elde ettiğiniz kazanımlardan biri olmalı. Öncelikle Yokohama Arena’dan önce gerçekleştirdiğiniz dört konserlik başkent bölgesi live house turnesinden bahsetmek istiyorum. İnternet sitenizdeki günlükte Aoi-san’ın ilk günkü Rokumeikan konserinde biraz sinirlendiği yazıyordu.

Aoi: O olay şöyle oldu: Ruki, MC sırasında “Rokumeikan falan, buraya geliyor musunuz?” diye sorduğunda, bir hayranın “minor” dediğini duydum. Ben de “Ne diyorsun sen? Rokumeikan dediğin gayet de büyük bir yer!” diye düşündüm.

Ruki: Meğer “Daha önce buraya minor gruplarla gelmiştik,” demek istemiş. (Gülüyor.)

Aoi: Yani büyük ihtimalle yanlış duydum. “Kusura bakmayın,” diye yazın lütfen.

𒀸 Anlaşıldı. (Gülüyor.) Peki, turnenin son günündeki Shibuya O-West konserinde Kai-san’ın rahatsızlandığı söyleniyor… Ama neden başınızı öne eğdiniz şimdi?

Kai: O konu açılınca hep suçlanıyorum… Soğuk algınlığını herkese bulaştırdım çünkü.

Ruki: Kimse seni suçlamıyor. Olur böyle şeyler!

Uruha: Sonuçta aynı grubun üyeleriyiz. Kai-kun zorlanıyorsa bunu birlikte paylaşmamız gerekiyor!

Ekran olmadan insanlara “Eğlendim!” dedirtebilirsen, işte o zaman bu gerçekten grubun gücüdür.

𒀸 Aslında Aoi-san dışında hepiniz maske takıyordunuz. Peki, live house turnesi genel olarak sizde nasıl bir izlenim bıraktı?

Uruha: Bir bakıma nostaljikti. Mesela “Monitörden hiçbir şey duyamıyorum!” gibi, eskiden yaşadığımız zorlukları yeniden deneyimleyince… Çok nostaljik geliyor. Hatta bu bana iyi bile hissettiriyor.

Kai: Hayranlar da çok canlı görünüyordu. Böyle konserler istediklerini açıkça hissedebiliyordum.

Aoi: Videodan izlediğimde konserler bana yüzde yüz the GazettE havası vermedi. Sürekli salon konserleri yaptığımız için biraz dinamizm eksikmiş gibi geldi. Tabii mekânın büyüklüğü farklı olunca bu da kaçınılmaz.

𒀸 Açıkçası ben de aynı şeyi hissettim. Biraz daha sert, daha iddialı bir performans beklemiştim.

Ruki: Anlıyorum. “Hyena” gibi yeni bir şarkının eklenmesiyle setlist, salon turnesindekinden farklı hâle gelmişti. Bu yüzden hâlâ nasıl ilerlememiz gerektiğini aradığımız noktalar vardı. Dürüst olmak gerekirse, konserler beni pek etkileyememişti. Sonunda O-West konserinde kafamdaki düşünceler aşağı yukarı şekillenmeye başladı. Yokohama Arena’da ise daha ilk şarkıdan itibaren “Bugün bu iş olacak,” diye hissettim. O setlist sayesinde ilk kez içimde bir şeylerin gerçekten yerine oturduğunu hissettim.

𒀸 Yani Yokohama Arena konserinin başarısında o dört live house konserinin de payı vardı.

Ruki: Kesinlikle. Benim için ilk şarkı iyi gitmezse genellikle konserin geri kalanı da iyi gitmez. Bu kez kendimi gerçekten kazançlı çıkmış gibi hissettim. Konserlerin nasıl geçtiğinden bağımsız olarak o dört gösteri bizim için çok önemliydi. Onlar olmasaydı, iki gün önceki arena konseri kesinlikle bambaşka olurdu.

Uruha: Live house konserleri veriyoruz diye sahne tarzımızı salon konserlerinden farklılaştırmak istemedik. Arenaya kadar yaptığımız her konser önemliydi. “Hyena” gibi şarkılarda aşırıya kaçsaydık o konserleri boşa harcamış olurduk. Bu yüzden biraz temkinli davranmış olabiliriz ama sonuçta doğru olanın bu olduğunu düşünüyorum.

Kai: Ben de ilk bloktaki dört şarkı bittiğinde “Tamam, bugün bu iş olacak!” diye düşündüm. İçimde bir şeyler kırılıp açığa çıkmış gibiydi.

Aoi: Başlangıç önemli olduğu için ilk dört şarkıda özellikle gergin ve dikkatliydim. Ama sonrasında gerçekten çok keyif aldım. Mekânın büyüklüğü, seyirciyle aramızdaki mesafe… Live house konserlerinde tam olarak ortaya koyamadığımız şeyleri burada gösterebildiğimizi düşünüyorum.

Gerçek anlamda bir geçiş noktasıydı. Duygulanmaktan çok, “Sırada yine bir şey var,” hissi baskındı.

𒀸 Gerçekten de ilk bölüm sona erdikten sonra bir rahatlama hissettim. Aynı zamanda sahnedeki beş üyenin seyirciye doğru yaklaştığı izlenimini veren bir atmosfer vardı. Öte yandan sizleri sahnede ancak birer pirinç tanesi kadar küçük görebiliyorduk. Ekran da olmayınca yüz ifadelerinizi ve hareketlerinizi ayrıntılı biçimde seçmek mümkün değildi.

Ruki: Ekranı özellikle kurmadık. Ekran olunca insanlar ister istemez oraya bakıyor, değil mi? Biz ise ne kadar küçük görünürsek görünelim, o devasa mekânda doğrudan kendimizin öne çıkmasını istedik.

Uruha: Geleceği de düşünürsek ekran kullanmak aslında riskli olabilir. Ekranla eksikleri kapatmaya çalışırsan grubun yalnızca kendi gücüyle sahnede bir şey gösteremediği bir noktaya gelebilirsin. Ekran olmadan insanlara “Eğlendim!” dedirtebiliyorsan, işte o zaman bu gerçekten grubun gücüne dönüşüyor.

𒀸 Tam da öyle. Söylediklerinize tamamen katılıyorum.

Uruha: Yokohama Arena gibi büyük bir mekânda yüz ifadelerinin ve hareketlerin ulaşabileceği mesafe sınırlı. Böyle bir yerde en güçlü silahların sesin ve sahnedeki varlığın oluyor. Bu açıdan, en başından beri ses konusunda bu kadar titiz davranmış olmamız iyi olmuş. Öyle olmasaydı grubun sesinin bütünlüğü ve yoğunluğu en arka sıralara kadar ulaşamazdı.

Elbette geniş bir sahnede koşup performans sergilemek de çok keyifli. Ama grup olarak sesi bir anda güçlü biçimde ortaya koyduğumuzda, o sesin seyircilerin en arka sırasına kadar ulaştığını hissetmek var ya… İşte en güzel duygu bu.

𒀸 İkinci kat tribünlerin arkasına kadar salon tıklım tıklım doluydu. O 12.000 kişinin zıplaması, yumruklarını havaya kaldırması ve başlarını sallaması; herkesin müziğe özgürce eşlik etmesi gerçekten etkileyici bir manzaraydı.

Kai: Çünkü belirlenmiş, kalıplaşmış hareketlerimiz yok.

Aoi: Sonuçta onlar da the GazettE’in bir parçası. Bu yüzden diğer gruplara kıyasla seyirciye daha sık ışık tutuluyor olabilir. Hem grup üyeleri hem de ekibimiz bunun farkındadır diye düşünüyorum.

𒀸 Evet. the GazettE konserlerinin seyirciler de işin bir parçası olduğunda tamamlandığını gerçekten hissettim. Yeni şarkı “Hyena”yı da çoğu kişi ilk kez dinlemesine rağmen herkesin bu kadar rahat eşlik etmesi beni şaşırttı.

Ruki: Aynen öyle. Performansımız teknik açıdan kusursuz olmasa bile, o gerçeklik hissinin önüne hiçbir şey geçemiyor. Benim için canlı performans yapmak CD’ye kıyasla çok daha keyifli.

Mesela “Chizuru”, CD’de biraz daha temiz bir havaya sahip. Ama canlı çaldığımızda daha yoğun, daha bulanık ve insana daha rahatsız edici bir his veren bir hâle geliyor. Bence en keyifli olan da bu; şarkının tamamlanmış hâli böyle.

Bir de şarkı sözlerini gerçekten anlayan hayranlarımız olduğunu görmek beni mutlu etti! “Crucify Sorrow” çalarken herkesin coşacağını düşünmüştüm çünkü yalnızca müziği dinlediğinde hareketli bir şarkı gibi geliyor. Ama atmosferin belirgin biçimde ağırlaştığını gördüm. İnsanların dinlemeleri gereken yerde gerçekten dinlediklerini anlamak güzeldi. Tam da düşündüğüm gibi oldu. (Gülüyor.)

𒀸 “Crucify Sorrow”un ardından gelen “Defective Tragedy”deki davul bölümü de seyirciyi peşinden sürüklemesi açısından çok başarılıydı.

Kai: O bölüm gerçekten üzerimde baskı yaratıyor. Oraya girmeden önce Reita mutlaka bana bakıp çenesiyle şöyle bir işaret yapıyor… Sanki “Hadi, giriyoruz!” der gibi. (Gülüyor.) Ama iyi bir baskı bu. Yokohama Arena’da o kısmı iyi çalabilmemde live house turnesinin ve yaptığımız yoğun provaların büyük payı olduğunu düşünüyorum.

𒀸 Bu da turneyi salon konserlerinden live house konserlerine, oradan da Yokohama Arena’ya uzanan bir bütün hâlinde birbirine bağlamayı başardığınızın kanıtı, değil mi?

Ruki: Yokohama Arena konseri bitmiş olsa da hâlâ her şey sona ermiş gibi hissetmiyorum.

𒀸 Anlıyorum! Budokan konserinde çok güçlü bir sona ulaşmışlık hissi vardı. Bu kez ise final için sizi izlemek isteyen herkesin sığabileceği bir mekân seçtiniz ve sonuçta bu mekân Yokohama Arena oldu gibi geliyor bana.

Ruki: İşte tam olarak böyle hissettik. Gerçek anlamda bir geçiş noktasıydı. Konser bittikten sonra kulise döndüğümüzde de ortam oldukça sıradandı. Büyük bir finalin ardından gelen duygusallıktan ziyade, “Daha sırada başka şeyler var,” diye düşünüyorduk.

Kai: Konser bittiğinde birisi “Asıl şimdi başlıyor,” demişti. Ruki, sen miydin?

Ruki: Evet. Kapanış jeneriğindeki duyuruları gördüğüm için öyle söyledim. Ben hayran olsaydım, bunu görmek beni çok mutlu ederdi. Önce albüm çıkıyor, ardından salon turnesi, sonra yeniden live house turnesi… Bir hayran için bundan daha ideal bir gelişme olabilir mi?

𒀸 Bu sürecin başlangıcı olacak ve 4 Temmuz’da yayımlanacak yeni albümünüz STACKED RUBBISH’in hazırlıkları ne durumda?

Aoi: Şu anda ön prodüksiyon aşamasındayız. Şarkıların hepsi hazır. Albümün kapsamı ve şarkı sayısı da aşağı yukarı her zamanki gibi olacak.

Ruki: STACKED RUBBISH, “üst üste yığılmış çöp” gibi bir anlama geliyor. Kendi içimizdeki hoşlanmadığımız yanları, öfkeyi, üzüntüyü ve diğer olumsuz duyguları üst üste biriktirdiğimiz bir çalışma diyebiliriz.

Turne başlığı Pulse Wriggling To Black ise “Siyahın içinde kıpırdayan nabız” anlamına geliyor. “Hyena”da anlattığım türden bir ortamı, yani “siyahın” içinde yaşarken ortaya çıkan şarkıları ifade etmek istiyoruz. Satışlarımız arttıkça müzik yapabildiğimiz koşullar elbette iyileşti. Ama diğer yandan öfkemiz ve üzüntümüz de arttı. Sanırım albüm bütün bunları içinde barındıracak. Biraz daha olgun bir havası da var.

Uruha: Genel olarak oldukça sert bir albüm olacak gibi görünüyor.

𒀸 Ardından 15 Temmuz’dan kasım ayına kadar salon ve live house konserlerini kapsayan, toplam 40 konserlik uzun bir turne başlayacak…

Ruki: Hayır, hayır! Alt başlığında “Tour 2007–2008” yazıyor; yani turne devam edecek. Bir albüm çıkardığımızda grubun kendisi de tamamen değişiyor. Böyle bir turneyle yetinirsek gelişimimiz yarı yolda kalır. Daha büyük bir sıçrama yapabilmek için kendimizi geliştirmeye devam etmeliyiz! Hâlâ ortaya koyacağımız çok şey var. Bundan daha fazlasını bekleyin!

Aoi: Bu arada başka şeyler de olacak.

Uruha: Ayrıca sanatçı modeli gitar ve bas gitarlarımız da çıkacak.

𒀸 Gerçekten de dolu dolu bir programınız var. Ancak böylesine yoğun bir turne takvimini düşününce bu durum sizi endişelendirmiyor mu?

Kai: Hiç endişem yok! Bir an önce başlamasını istiyorum, o kadar heyecanlıyım ki!

Ruki: …Tek istediğim, kimsenin soğuk algınlığına yakalanmaması. Bir dahaki sefere hasta olursanız sizi doğrudan geri gönderirim! (Herkes gülüyor.)

Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 05.2007
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 10-11-12.05.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 13.11.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.