the GazettE — Avrupa Turnesi
Avrupa’yı kasıp kavuran, sınır tanımayan bir güç ve tutku
20 Ekim’de Almanya’nın Berlin kentinden başlayarak Avrupa turnesine çıkan the GazettE’nin, 25 ve 26 Ekim’de Fransa’nın Paris kentinde gerçekleştirdiği imza etkinliğini ve konserini baştan sona, dergimize özel olarak takip ettik! Avrupa turnisi sonrası röportajı ve Zepp Sendai’deki konser raporuyla birlikte toplam beş bölümden oluşan dopdolu bir dosyayla karşınızdayız!
Metin: Yoshiko Funami (s. 36–39, 44–45), Yuki Sugie
Fotoğraflar: Susumu Miyawaki, Masayuki Kusakari (s. 42–45)
Saç ve makyaj: Asami Yamada (PS COMPANY)
Bölüm 1
25 Ekim — Fransa, Paris | MANGA CAFÉ imza etkinliğine özel, baştan sona takip raporu
Bölüm 2
26 Ekim — “Pulse Wriggling To Black 1.5”
Fransa, Paris | LE BATACLAN konser raporu
Bölüm 3
Avrupa turnesi sonrası röportaj
Bölüm 4
Paris’te Polaroid günlüğü…
Bölüm 5
Tour 2007–2008 Stacked Rubbish “Pulse Wriggling To Black 02”
6 Kasım — Zepp Sendai
Bölüm 1
25 Ekim — Fransa, Paris | MANGA CAFÉ
İmza etkinliğine özel, baştan sona takip raporu
Sonunda buluşabildik: o duygusal an
25 Ekim, Paris konserinden bir gün önce… the GazettE, sabahın erken saatlerinden itibaren fotoğraf çekimi, basın toplantısı, imza etkinliği ve yeniden fotoğraf çekimiyle dolu dolu bir gün geçirdi. Bu gün boyunca yaşananları dergimize özel olarak baştan sona takip ettik! Fotoğraflar, imza etkinliğinden görüntüler sunuyor.
25 Ekim — Paris’te yoğun bir basın maratonu!
STACKED RUBBISH [Pulse Wriggling To Black 1.5] turnesinin orta bölümündeki Paris konseri 26 Ekim’deydi. Ancak bir gün öncesinde, 25 Ekim’de de the GazettE’yi Paris’te son derece yoğun bir gün bekliyordu.
Paris’e kadar gelmişken, normalde şehrin sokaklarından birindeki kafede oturup kahvelerini sakince yudumlamak isterlerdi. Ne var ki o günün programı sabahtan gece geç saatlere kadar tamamen doluydu.
Günün programı saat 11’i biraz geçe başladı. THEATRE DEJAZET adlı küçük bir tiyatroda, dergimizin kapak ve ana dosya çekimi için fotoğraflar çekilecekti. Ancak saat 11, yalnızca ekibin çekim mekânında buluşma saatiydi. Üyelerin hepsi otelde makyajlarını ve diğer hazırlıklarını tamamlayıp mekâna gelmişti. Makyaj sırası ilk olan Ruki ise sabah saat 4’ten beri ayaktaydı.
Üstelik THEATRE DEJAZET’te yaptıkları tek şey fotoğraf çektirmek değildi. Bireysel fotoğraf çekimleri devam ederken Japonya’dan onlarla birlikte gelen SHOXX röportaj ekibi de her üyeyle ayrı ayrı röportaj yapıyordu. Dakikalarla yarışılan bu yoğun programın arasında uygun bir an yakalayıp Reita’yla da biraz sohbet ettik.
Reita: “Dün öğleden sonra Paris’e vardığımızda hep birlikte Louvre Müzesi’ne gittik. Pek vaktimiz olmadığı için Milo Venüsü ve Mona Lisa gibi gerçekten çok ünlü eserleri şöyle bir görüp geçebildik. Ama orijinal eserleri görmek gerçekten güzeldi. Yalnız, bu konuda yeterince bilgi sahibi olmamam üzücüydü. (Gülüyor.) Madem gidecektik, önceden biraz araştırıp bilgi edinseydim çok daha fazla keyif alabilirdim diye düşünüyorum.”
Doğrusu, bunda haklılık payı var. Yine de kısıtlı zaman içinde bile başka bir ülkenin kültürüne dokunmak önemli. Sonuçta, görmek bin kez duymaktan daha iyidir.
Saat 13.00’ü biraz geçince nihayet öğle yemeği vakti geldi. Menüde, Paris’teki bir Japon restoranından sipariş edilen suşi vardı. Japonya’dan ayrılalı yaklaşık bir hafta olan grup üyeleri artık “pirince” hasret kalmış gibiydi; yemeğe koyuluşları gerçekten görülmeye değerdi.
Öğleden sonra çekimler, aynı tiyatronun başka bir katında devam etti. Bu sırada kamera ışıklandırma ekipmanlarının birinci kattan ikinci kata taşınması gerekiyordu. İşte o anda Kai’nin bu işi kendi isteğiyle yapmaya yardım ettiğini gördük! Normalde grup üyelerinin dâhil olmasına hiç gerek olmayan bir işti bu. Buna rağmen böylesine düşünceli davranması gerçekten çok hoştu.
Kai: “Yok canım, o kadar da değil. (Gülüyor.) Sadece yapabileceğim şeyleri yapayım diye düşündüm.”
Böylece farklı kattaki çekimler de sorunsuz ilerledi ve THEATRE DEJAZET’teki fotoğraf çalışması saat 14.30’u biraz geçe sona erdi. Ancak rahatlamak için henüz erkendi; saat 16.00’da sıradaki iş onları bekliyordu.
Her bir hayranın gözlerinin içine bakarak imza attılar
Sonraki durak, Paris’in merkezindeki MANGA CAFÉ adlı mekândı. Adını doğrudan çevirirsek “manga kafesi” diyebiliriz. Burası, Japonya’daki manga kafelerine oldukça benzeyen bir yapıya sahipti. Ancak Paris’te yalnızca manga okumakla sınırlı kalmayan, Japon alt kültürünün de tanıtıldığı bir merkez hâline gelmiş gibi görünüyordu.
Saat 16.00’da burada Fransa’daki gazete, dergi ve televizyon kanallarından toplam 20’den fazla medya kuruluşunun katıldığı ortak bir basın toplantısı düzenlendi. Ardından, saat 17.00’den itibaren dergilere özel röportajlar ara vermeden devam etti. Grup, yaklaşık bir buçuk saat içinde beş farklı dergi için röportaj vermiş oldu.
Zaten bir haftadır yurt dışında, oldukça yorucu bir turne programının içindeydiler. Bu takvim gerçekten ağırdı. Üstelik ertesi gün konserleri de vardı; insan ister istemez onlar için endişeleniyordu.
Bütün bunların yanı sıra o akşam MANGA CAFÉ’de yalnızca 300 kişinin katılabileceği bir imza etkinliği de yapılacaktı. Mekânın dışında öğleden beri yerel hayranlar uzun bir kuyruk oluşturmuştu. Kalabalık o kadar büyüktü ki polis gelip durumu kontrol etmişti. Herkes, the GazettE ile buluşacağı anı sabırsızlıkla bekliyordu.
Bunun ne kadar önemli olduğunu çok iyi bilen Ruki, akşam yemeğini de araya sıkıştırdığı bir saatten kısa süren molanın ardından her zamanki ifadesine geri dönmüştü. İşte profesyonellik tam da buydu. Gerçekten takdire değerdi.
Ve nihayet saat 20.00’de imza etkinliği başladı.
Japonya’daki mağaza etkinliklerinde genellikle el sıkışma etkinlikleri düzenlenirdi. Buradaysa hayranlar yanlarında istedikleri eşyaları getiriyor ve üyeler bunların üzerine doğrudan imza atıyordu. the GazettE CD’leri ve DVD’lerinin yanı sıra dergimizin eki olan posterleri, hatta kendi gitarlarını ve bas gitarlarını getiren hayranlar da vardı. Yerel hayranların büyük bir sevinçle sırayla imza almalarını izlemek gerçekten çok hoştu.
Beş üyenin de son derece yorgun olması beklenirdi. Buna rağmen gülümsemelerini hiç eksik etmiyor, imza atarken her bir hayranın gözlerinin içine dikkatle bakıyorlardı. Bu tavırlarının, yerel hayranların onlara karşı daha da yakınlık hissetmesini sağladığına şüphe yoktu.
Fakat imza etkinliğinin bitmesiyle onları yeni bir zorluk daha bekliyordu. Evet, gece vakti Seine Nehri yakınlarında yapılacak dış mekân çekimi! Üstelik bu çekim de SHOCK WAVE dergisinin 7. sayısının kapak ve ana dosyası için gerçekleştiriliyordu.
İnanması güç ama imza etkinliği bittikten yalnızca 15 dakika sonra beş üye çekime başlamıştı bile.
Bir fikir vermesi açısından, Paris’in o dönemdeki havası Japonya’da ocak ayını andırıyordu. Yani geceleri gerçekten çok soğuktu. Buna rağmen üyeler, sahnede giydikleri parlak rugan kostümlerle sokaklarda ve nehir kıyısında durarak iki saatten uzun süren çekimi tamamladılar. Üstelik Uruha’nın kostümünün uyluk kısmı bile açıkta kalıyordu! Böyle bir çekimi tamamlamak, gerçekten güçlü bir irade gerektiriyordu.
Uruha: “Hava gerçekten soğuktu ama Japonya’da göremeyeceğimiz manzaralarda fotoğraf çektirebilmek bence çok güzel.”
Aoi: “Aksine, heyecanım arttı. Yalnızca burada çekilebilecek fotoğraflar elde ettiğimiz için bunun gerçekten harika olduğunu düşünüyorum.”
the GazettE’in ne kadar dayanıklı olduğunu bir kez daha gösteren bu gün, sonunda bir şekilde sorunsuz biçimde sona erdi.
Fotoğraf altı yazıları
- İmza etkinliği saat 20.00’de başlayacaktı. Ancak the GazettE ile doğrudan tanışma fırsatını kaçırmak istemeyen hayranlar öğleden sonra bile uzun bir kuyruk oluşturmuştu. Kuyruk o kadar uzundu ki polis gelip durumu kontrol etti!
- Yalnızca 300 kişinin katılabildiği imza etkinliği için uzun bir kuyruk!
- Manga kafenin içinde the GazettE ürünlerinin sergilendiği ve hayranların hediyelerini bırakabildiği bir alan da vardı. Paris’teki manga kafeler biraz daha şık mı ne?
- İmza etkinliği başladığında içerisi hareket edilemeyecek kadar kalabalıklaştı. Üyeler, nadiren yüz yüze görüşebildikleri her bir hayrana gülümsemeyi ihmal etmiyordu.
- İmza etkinliği sona erince hayranlar bu kez de üyelerin mekândan çıkmasını beklemeye koyuldu. Konser sonrasını aratmayan bir manzara!
Bölüm 2
26 Ekim — “Pulse Wriggling To Black 1.5”
Fransa, Paris | LE BATACLAN konser raporu
Coşkunun coşkuyla çarpışması! Paris’i sarsan rock gücü!
Avrupa turnesinin dördüncü konseri olan Paris’te, Parisli hayranların tutkulu duyguları büyük tezahüratlara dönüşerek the GazettE’ye meydan okudu!
Paris’teki LE BATACLAN’da yaşanan ateşli konserin tüm ayrıntılarıyla raporu!
Bu konser, artık bir rock grubunun yurt dışında verdiği sıradan bir konser olmaktan çıkmış, adeta gerçek bir karşılaşmaya dönüşmüştü.
Geçtiğimiz 26 Ekim’de the GazettE, Fransa’nın Paris kentindeki yaklaşık 2.000 kişilik LE BATACLAN’da, Avrupa turnesi STACKED RUBBISH [Pulse Wriggling To Black 1.5] kapsamındaki dördüncü konserini verdi. O geceki performans gerçekten de son derece çetin ve yoğun geçti. Bunun kanıtı, konserin bitmesinden kısa süre sonra kuliste görüştüğümüz üyelerin art arda söyledikleriydi.
Kai: “Gerçekten, işlerin bu hâle geleceğini hiç düşünmemiştim.”
Ruki: “İkinci şarkıda ben çoktan kendimden geçmiştim. Şimdiye kadar bir sürü konser verdik ama böyle bir şeyi gerçekten ilk kez yaşıyordum. Her yer çok sıcaktı, oksijensiz kalmıştım; şarkı söylerken başım dönmeye başladı. Birkaç kez artık sınırıma ulaştığımı düşündüm ama seyircinin inanılmaz coşkusu beni de peşinden sürükledi. Bir bakıma, onların sayesinde ayakta kaldım.”
Uruha: “Gerçekten inanılmaz terledim. (Gülüyor.)”
Reita: “Bu kadar zor olacaksa bir daha gelmek istemiyorum. (Gülüyor.) Şaka yapıyorum. Zordu ama eğlenceliydi.”
Aoi: “O insanlar inanılmaz! Böyle olunca futbolda onları neden yenemediğimizi anlıyorum. (Gülüyor.)”
Kısacası, o gece öyle bir konser yaşanmıştı ki grup üyeleri bile deneyimlerini bu sözlerle anlatıyordu.
the GazettE geçen yıl Almanya’da konser vermiş olsa da Fransa, grup için ilk kez ziyaret ettikleri bir ülkeydi. Buna rağmen konser alanını dolduran dinleyici sayısı şaşırtıcı derecede fazlaydı. Üstelik şaşırtıcı olan yalnızca kalabalığın büyüklüğü değildi.
Parisli hayranlar gerçekten de son derece coşkuluydu. Grubu ilk kez canlı izleyebilmenin heyecanı ve the GazettE’nin Japonya’dan kalkıp bunca yolu aşarak Paris’e gelmesinin verdiği mutluluk bunda etkili olmuş olmalıydı. Konserin başlamasına yarım saatten fazla zaman varken bile salon büyük tezahüratlar ve “GazettE!” sloganlarıyla çalkalanıyordu. Henüz sahnede hiçbir şey başlamamışken bile atmosfer çoktan alevlenmişti.
Nihayet salon ışıkları söndü ve açılış SE’si “ART DRAWN BY VOMIT” çalmaya başladı. Ardından yüksek tempolu “AGONY” ile konser açıldı. O anda hem sahne hem de salon tam gaz harekete geçti.
Başta Ruki olmak üzere bütün üyelerin sahnedeki performansları son derece hareketliydi. Salondaki seyirciler de kendilerini müziğe tamamen kaptırmıştı. İki tarafın yarattığı yoğun enerji ve sıcaklıkla birlikte salonun sıcaklığının gözle görülür biçimde yükseldiği hissediliyordu.
Ve ardından, seyircilerle the GazettE’nin birlikte ortaya çıkardığı enerji bir mucize yarattı.
Aslında Fransa’da halka açık alanlarda elektrikli ses sistemleriyle belirli bir seviyenin üzerinde ses çıkarılmasını sınırlayan düzenlemeler bulunuyordu. Ancak konserin ana bölümünün sonlarına doğru seyircilerin tezahüratları, bu ses sınırının üzerine çıktı. Bunun üzerine organizasyon ekibi, artık gruba dilediği gibi çalabileceğini belirten onayı vermek zorunda kaldı. Sonuçta konserin son bölümü, Japonya’daki konserlerle aynı düzeyde bir ses yüksekliğiyle gerçekleşti.
Ayrıca, konser sonrasında grubun sahneye yeniden çıkmasını bekleyen seyirciler, iki gün sonra doğum günü olan Kai’yi kutlamak için İngilizce ve Fransızca “HAPPY BIRTHDAY” şarkısını söylemeye başladı. “Bunu hiç beklemiyordum. Çok şaşırdım!” diyen Kai, bu sürprizden son derece mutlu görünüyordu.
Buraya kadar okuduklarınızdan, Paris konserinin ne kadar coşkulu geçtiğini anlamış olmalısınız. Grup üyelerinin başta aktardığımız sözleri de işte bu deneyimin bir yansımasıydı.
Japonya’dan bu kadar uzakta, the GazettE’nin böylesine büyük bir coşkuyla karşılanması, üzerinde düşündükçe daha da etkileyici bir durum değil mi?
“Müzik sınırları aşar” sözü belki artık çok sık kullanıldığı için eski bir ifade gibi gelebilir. Ancak müzik aracılığıyla başka bir ülkeden insanlarla böylesine doğrudan ve yoğun bir etkileşim yaşamak, kuşkusuz the GazettE’yi bundan sonra çok daha güçlü bir gruba dönüştürecek değerli bir deneyim olacaktı.
Setlist
SE. ART DRAWN BY VOMIT
- AGONY
- CIRCLE OF SWINDLER
- COCKROACH
- BURIAL APPLICANT
- 蜷局
- SWALLOWTAIL ON THE DEATH VALLEY
- ガンジスに紅い薔薇
- GENTLE LIE
- CALM ENVY
- 体温
- 千鶴
- Filth in the beauty
- Hyena
- Maggots
- MOB 136 BARS
- DISCHARGE
SE. PEOPLE ERROR
Encore
- Ride with the ROCKERS
- Anti pop
- REGRET
- 関東土下座組合
- LINDA ~candydive Pinky heaven~
Bölüm 3 — Avrupa Turnesi Sonrası Röportaj
“Bu Avrupa turnesini tamamlamış olmamızın bile başlı başına bir anlamı olduğunu düşünüyorum.”
The GazettE, ilk kez dört ülkede toplam altı konserden oluşan bir Avrupa turnesi gerçekleştirdi. Konserlerle ilgili izlenimlerini ve yurt dışında yaşadıkları deneyimleri konuştuk! Yıl sonu yaklaşırken, 2007’nin nasıl bir yıl olduğunu da geriye dönüp değerlendirmelerini istedik.
“Tam bir doğrudan karşılaşma. Biz sahneden ne kadar güçlü bir şekilde karşılık verirsek, seyirciden de aynı şekilde güçlü bir karşılık alıyoruz.“
Seyircinin coşkusu Japonya’dakinden tamamen farklı. Her şeyden önce, bizimle birlikte şarkı söylüyorlar.
𒀸 Avrupa’da turneye çıkmak ilk kez miydi?
Ruki: İlk kez. Kendi konserlerimizi verdiğimiz bir turneye ilk kez çıkıyoruz.
𒀸 Daha önce yalnızca tek seferlik etkinliklere katılmıştınız, değil mi?
Ruki: Evet, yalnızca bir kez.
Uruha: İki gün üst üste konser vermiştik ama sonuçta tek bir etkinlikti.
Ruki: Bir etkinlik kapsamında katılmıştık.
𒀸 Yani bir etkinliğe konuk grup olarak mı çıkmıştınız?
Ruki: Daha önce gittiğimizde elbette the GazettE hayranları da vardı ama sanırım etkinliğin kendi hayranlarının sayısı daha fazlaydı. Anime festivali gibi bir etkinlikti çünkü.
𒀸 the GazettE hiç anime açılış ya da kapanış şarkısı yaptı mı?
Ruki: Hayır, yapmadık. Nasıl anlatsam… Oradaki kültürde Japon animesiyle visual kei, aşağı yukarı aynı çerçevede değerlendiriliyor.
𒀸 Yani hayran kitleleri de örtüşüyor.
Ruki: Bir bakıma, evet.
Aoi: Tür açısından animeyle visual kei aynı kategoride görülüyor.
𒀸 Öyle mi?
Aoi: Evet. “Animagick” diye bir etkinlik düzenleniyordu; biz de onunla iş birliği gibi bir şey yaparak müzik tarafında yer almıştık.
Uruha: Hem anime hem de visual kei, cosplay unsurları da barındırıyor sonuçta.
𒀸 Anladım.
Ruki: Bu kez ise önceki etkinliklerden farklı olarak kendi konserlerimizi verdik. Dolayısıyla atmosfer de önceki deneyimimizden farklıydı.
𒀸 Evet, çünkü bu defa animeyle ilgisi olmayan bir ortamda kendi gücünüzü göstermeniz gerekiyordu.
Aoi: Ama bizim açımızdan hislerimiz önceki seferden farklı değildi. Zaten bizim animeyle bir ilgimiz yoktu.
Reita: Konser başladığında animeyle ilgili hiçbir şeyin önemi kalmıyordu.
𒀸 Peki, bu turne nasıldı?
Ruki: Seyircinin coşkusu çok iyiydi. Oradaki konser atmosferi Japonya’dakinden tamamen farklıydı.
𒀸 Ne açıdan farklıydı?
Ruki: Hımm… Yurt dışındaki konserler genellikle festivallerde ya da stadyumlarda yapılan konserler gibi oluyor ya… Bunun daha küçük ölçekteki bir versiyonu gibiydi. Her şeyden önce, seyirciler şarkıları bizimle birlikte söylüyor.
𒀸 Seyirciler de sizinle birlikte şarkı mı söylüyor?
Ruki: Evet, hem Japonca hem de İngilizce. Beni en çok etkileyen şey buydu. Bu sayede atmosfer bir anda en yüksek enerji seviyesine ulaşabiliyor.
𒀸 Peki, CD’leriniz orada da yayımlandı mı?
Ruki: Evet. NIL ve STACKED RUBBISH yayımlandı.
𒀸 Seyircilerin sizinle birlikte şarkı söylemesi güzel olmalı.
Reita: Gerçekten de doğrudan bir karşılaşma söz konusu. Japonya’daki gibi önce ortamı tartıp beklemek yok. Biz sahneden bir hamle yaptığımızda, seyirciden de aynı güçte bir karşılık geliyor. Tam anlamıyla karşılıklı bir mücadele gibi.
𒀸 Konserlerin hepsi ayakta mı izleniyordu?
Ruki: Evet, hepsi ayakta konserlerdi.
Reita: Bildiğimiz türden canlı müzik mekânlarıydı.
𒀸 Mekânların kapasitesi yaklaşık ne kadardı?
Reita: Bin kişi civarındaydı.
𒀸 Hepsinin biletlerinin tükenmesi harika! Peki, çaldığınız şarkılar Japonya’daki salon turnesinde çaldıklarınızla aynı mıydı?
Ruki: Tamamen aynıydı.
Aoi: Hayır, biraz farklılıklar vardı. Ama genel olarak aynıydı.
Kai: Oradaki dinleyicilerin bakış açısından konserler epey uzun sürmüş olmalı.
Ruki: “Neden neredeyse üç saat çalıyorlar?” diye konuşulmuş galiba. (Gülüyor.)
Yalnızca grubun kendisiyle seyirciyi etkileyebilme sorumluluğunu yeniden hatırladım.
𒀸 Şimdi her birinizden Avrupa turnesi hakkındaki düşüncelerini dinlemek istiyorum.
Aoi: Eğlendim, tabii. Ama yola çıkmadan önce aklımızda küçük bir hedef vardı: Japonya’da gösterdiğimiz şeyin aynısını orada da göstermek istiyorduk. Bu yüzden konserin akışını da aynı şekilde hazırladık. Ama sonuçta Japonya’daki konserlerden farklıydı; ışıklandırma ve ekipmanlar da farklıydı.
𒀸 Enstrümanlar dışında ekipmanlarınızı yanınızda götürmediniz, değil mi?
Aoi: Ben çoğunlukla kiralık ekipman kullandım. Gitarımın sapı, yani kendi gitarım bendeydi ama geri kalan ekipmanları kiralamak zorundaydım. Bu yüzden ses açısından biraz… “Nasıl desem?” diye kaldığım anlar oldu. (Gülüyor.) Ama Japonya’da yaşayamayacağımız türden bir enerji alışverişi vardı. Bu açıdan, seyirciye yaptığınız şeyin karşılığını çok net bir biçimde alabiliyorsunuz. Gerçekten doğrudan karşılık veriyorlar. Bence yurt dışındaki konserlerin güzel yanı bu.
𒀸 Anladım. Peki, Ruki?
Ruki: İyi yanlarından söz edecek olursam, baştan sona aynı enerjiyi koruyabilmemiz güzeldi. İlk şarkıdan son şarkıya kadar aynı yüksek tempoyu sürdürebiliyorduk. Bir de ışıklandırma gibi unsurlar yoktu. Bu sayede eskiden olduğu gibi, yalnızca grubun kendisiyle seyirciyi etkileme sorumluluğumuzu yeniden hatırladım.
𒀸 Peki, olumsuz tarafları var mıydı?
Ruki: Olumsuz bir yanını söylemem gerekirse, Japonya’daki konserlerimizde sunduğumuz gösterinin aynısını orada da sunmak istemiştim. Oradaki konser de güzeldi ama ifade etmek istediğimiz şeyden biraz farklı kalıyordu sanki. Işıklandırmayı ve ses düzenini de Japonya’dakiyle aynı kalitede sunabilmeyi isterdim. Konserleri gerçekleştirirken, aslında seyirciye çok daha fazlasını gösterebileceğimizi düşündüm. Elimizden gelenin yüzde yüzünü yaptık ama üzerine başka unsurlar da ekleyebilseydik, belki ne anlatmak istediğimizi daha iyi aktarabilirdik.
𒀸 Peki, sahnede seyirciyle konuşurken (MC) nasıldınız?
Ruki: Her şeyi Japonca söyledik. “Are you ready?” gibi şeyler söyledik ama temelde İngilizce konuşmadık.
Aoi: Bence önemli olan duygularını karşı tarafa aktarabilmek. Hangi dili konuştuğunun pek önemi yok.
Ruki: Sanırım duygularımız geçti. (Gülüyor.)
𒀸 Peki, Reita?
Reita: “Eğlendin mi?” diye sorarsanız, evet, eğlendim derim. Ama “Yarın yeniden gitmek ister misin?” diye sorarsanız, istemem derim. (Gülüyor.)
Kai: Konuşma tarzın rakugoka gibi oldu. (Gülüyor.)
(Herkes kahkahalara boğulur.)
Reita: Konser sırasında gerçekten dil engeli yokmuş gibi hissediyorum. Ama konser dışında her şey bir engel. Oraya konser vermeye gidiyoruz ama konsere kadar yapılması gereken hazırlıklar sırasında bir sürü engelle karşılaşıyoruz. Dili konuşabilseydim, bu işler de çok daha kolay ilerleyebilirdi. O zaman İngilizce çalışmış olsaydım diye düşündüm. Yine de konserin kendisinde, ekipman ve koşullar Japonya’daki kadar iyi olmasa da elimizden gelenin yüzde yüzünü ortaya koyabildiğimizi düşünüyorum. Bir dahaki sefere daha iyi hazırlanarak gitmek istiyorum. Çok güzel bir deneyimdi; Avrupa’da da hayranlarımız olduğunu gördük. Başka ülkelere de gitmek isterim.
𒀸 Bunu duymak güzel. Peki, Uruha?
Uruha: Benim için gerçekten tarifsiz bir deneyimdi. Avrupa turnesi harikaydı; konserler beklediğimden de iyi geçti. Ruki’nin söylediklerinin aksine, Japonya’daki hayranların da orada verdiğimiz konserleri görmesini isterdim. Çünkü atmosferin ne kadar farklı olduğunu görmeleri ilginç olurdu. Bu açıdan gerçekten çok güzel bir deneyimdi.
Aoi, oradaki organizatörlerle “Bir dahaki sefere ne zaman geliyoruz?” gibi şeyler konuşuyordu. Onlar da “Bunu düzenli olarak yapmanız daha iyi olur,” dediler. Ben de kesinlikle böyle düşünüyorum. Hatta gelecek yıl bile yeniden gitmek isterim. Şimdi gidip sonra iki üç yıl boyunca hiç gitmeyeceksek, bu turnenin pek anlamı kalmaz.
𒀸 Sahnedeyken kendi enerjiniz de yüksek miydi?
Uruha: Birçok mekânda klima yoktu; çalarken “Vay, çok sıcak!” diyordum. (Gülüyor.) Japonya’da alışık olmadığımız koşullarda sahne almak zordu ama bir bakıma iyi de oldu. Yoruluyor, zorlanıyorduk ama seyirciler inanılmaz enerjikti. Gerçekten muhteşemlerdi. Sorunları düşünüp durmaktansa “Hadi, bunu yapmalıyız!” diye hareket ettiğimiz bir atmosfer vardı. Başarının ne anlama geldiği kişiden kişiye değişir ama bence bu turneyi tamamlamış olmamızın başlı başına bir anlamı var.
𒀸 Evet, böyle bir başarı ve tamamlanmışlık hissi çok önemli. Peki, Kai?
Kai: Bu turnede çok şey kazanmış olmamızı son derece değerli buluyorum. Özellikle de hiç beklemediğiniz koşullarda bir şeyler öğreniyorsunuz. Japonya’da prova yapıyor, iyice çalışıyor ve ardından konser veriyoruz. Böyle olunca az çok neyle karşılaşacağımızı tahmin edebiliyoruz. Ama hiçbir şeyi önceden kestiremediğiniz bir ortamda edindiğiniz deneyimlerin etkisi gerçekten çok büyük.
Bence bunları bir sonraki aşamaya taşımamız gerekiyor. İlk Almanya konserimizden sonra bir yıldan fazla zaman geçmişti. Ama bu turnede, geçen yıl Almanya’da edindiğimiz deneyimi kesinlikle daha iyi değerlendirdiğimizi düşünüyorum. Yurt dışındaki ilk konserimiz olduğu için o zaman bazı şeyleri öngörerek hazırlık yapmıştık. Yine de beklemediğimiz şeylerle karşılaştık ve yeni şeyler öğrendik. Bunları bir sonraki turneye taşımak istiyorum. Burada durursak hiçbir anlamı kalmaz; bir dahaki sefere de daha iyi hazırlanıp elimizden geleni yapmalıyız.
Üstelik yurt dışı derken yalnızca Avrupa’dan söz etmiyorum. Henüz Kore’ye bile gitmedik.
𒀸 Demek ki henüz bir Asya turnesi de yapmadınız.
Kai: Evet, hiç yapmadık. O yüzden bu da ilgimi çekiyor. Orada da her şeyin farklı olacağını düşünüyorum.
Bir de bu sefer tamamen kişisel olarak fark ettiğim bir şey var: Almanya’ya ilk gittiğimizde yanıma aldığım ekipmanlardan daha azını götürdüm. İleride mümkün olduğunca az ekipmanla, hatta yalnızca kendimle yola çıkabilecek hâle gelmek istiyorum. Gitar gibi enstrümanlar için bu elbette mümkün değil ama davul konusunda, en uç noktayı düşünürsek, yalnızca üç parçalık bir setle ya da tek bir tomla bile çalabilecek duruma gelmem gerektiğini düşündüm. Bu turne sırasında bunu fark ettim.
2007, the GazettE’nin değiştiği bir yıl oldu sanırım.
𒀸 Anladım. Peki, konserler ve müzik dışında eğlenceli ya da zorlayıcı bir şey yaşadınız mı?
Hepsi: Dil meselesi tabii ki!
𒀸 Ne? Ama yanınızda tercümanlar vardı, değil mi?
Aoi: Onlar da hiç işe yaramadı.
Kai: Ben şöyle düşündüm: Japonca konuşabilen bir Alman yerine, Almanca konuşabilen bir Japon olsaydı daha iyi olmaz mıydı?
Uruha: İçimizden birinin akıcı konuşmayı öğrenmesi yeterli aslında.
Ruki (Reita’yı işaret ederek): Öğrenecekmiş, öyle diyorlar.
Reita: Turne sırasında benim gitar teknisyenim yabancıydı. Ona ayrıntılı isteklerimi bir türlü anlatamıyordum… Bu beni üzüyordu.
Aoi: Ama en azından birbirimizi anlayabildiğimizde bunun nasıl bir his olduğunu biraz deneyimledim. O yüzden dile karşı ilgim var.
Ruki: Bir de yemek meselesi vardı. Yemekler!
Hepsi: Ah, yemekler gerçekten berbattı!
𒀸 Tadı mı kötüydü?
Hepsi: Tadını beğenmedik. Daha doğrusu, damak zevkimize uymuyordu.
Reita: Gerçekten fena durumdaydı. Hepimiz öfkeden deliye dönüyorduk. “Bu da ne böyle!” diyorduk.
Aoi: Almanya’da neredeyse sadece et ve patates vardı.
Ruki: Ekmekler de kupkuru ve sertti.
Aoi: Daha önce yemek yüzünden hiç sinirlendiğimi hatırlamıyorum (gülüyor), ama orada yediğimiz her şey sinirlerimize dokunuyordu.
Ruki: Sadece biz değildik. Bütün ekip de öfkelenmişti (gülüyor).
𒀸 Öyle mi? Gerçekten zor olmuş. Şimdi biraz da 2007 yılını değerlendirelim.
Ruki: Gerçekten çok yoğunduk. Bir sürü şey yaşandı ama… daha bitmedi ki! Bundan sonra da çeşitli etkinlikler ve işler var.
𒀸 Neler mesela?
Ruki: Yeni şarkıyla ilgili birkaç şey var. Büyük gelişmeler olacak. Ama bunları özellikle anlatmaya gerek yok, o yüzden söylemeyeceğim. Şimdilik kayıt çalışmalarına hazırlanıyoruz, yani…
Kai: Yıl sonuna kadar hâlâ yapılacak çok şey varmış gibi geliyor. Henüz geriye dönüp değerlendirecek durumda değilim (gülüyor).
Aoi: Benim için sanki bütün yıl yalnızca konserlerden ibaretmiş gibi.
𒀸 Ama bir albüm de yaptınız!
Kai: Albümün üzerinden o kadar uzun zaman geçmiş gibi geliyor ki.
Ruki: Şimdi bana “STACKED RUBBISH hakkında konuşun” deseniz, “Şimdi mi aklınıza geldi bunu sormak?” derim (gülüyor).
Aoi: Yılın ne zaman başladığını bile artık bilmiyorum. Çünkü hiç tatil yapmadık. Mevsimlerin farkına varacak zamanımız olmadı.
Uruha: Gelecek yıl çok tatil yapacakmışız, öyle diyorlar (gülüyor).
Ruki: Gelecek yıl dinleneceğiz herhâlde. Yaklaşık üç ay kadar.
Aoi: Gerçekten bize izin vermezlerse grubu geçici olarak durduracağız (gülüyor).
Ruki: Birimiz hastaneye kaldırılacak zaten (gülüyor). Hani “İşler yoğunken bunun tadını çıkarmak gerekir” derler ya… Ama insan gerçekten çok yoğun olduğunda, artık o sözü söyleyecek hâli bile kalmıyor (gülüyor).
Reita: Sahneye çıkabildiğin sürece bunun kıymetini bilmelisin (gülüyor).
𒀸 Yani 2007, geriye dönüp değerlendirmeye bile vakit bulamayacak kadar yoğun geçti.
Ruki: Biz geçmişe dönüp bakmayız. Ama sorarsanız iyi bir yıldı. İlerlediğimiz bir yıl oldu diyebilirim. Sanırım the GazettE’nin değiştiği bir yıldı. Belki de yeni bir the GazettE’ye dönüştük.
𒀸 Nasıl bir değişimden söz ediyorsun?
Ruki: Önceki tarzımızdan kesinlikle uzaklaşıp değişmeye başladık. Konserlerde de bu böyle. Şu sıralar gerçekten çok iyi durumdayız. Şimdiki the GazettE’nin tarzını seviyorum. Başlangıçta yeni şeyler denedik, single’lar çıkardık. Yaptığımız şeyler sonunda yavaş yavaş yerleşmeye başladı diye hissediyorum.
𒀸 Evet, o değişimler olmasaydı albüm de muhtemelen bugünkü hâlini almazdı.
Ruki: Kesinlikle. Belki şu an bulunduğumuz yerde bile olmazdık. Evet, sanki her adımın ayrı bir önemi vardı. Yokohama Arena konseri gibi…
𒀸 Öyleyse 2008, daha da büyük bir sıçrama yapacağınız yıl olacak.
Aoi: Uzun bir tatil yapmadan bunu başarabilir miyiz acaba?
(Herkes kahkahalara boğulur.)
Aoi: 2007 konserlerle geçen bir yıldı. 2008’de ise üretim ve albüm çalışmalarında bir adım daha ileri gidebilirsek güzel olur diye düşünüyorum.
Bölüm 4 — Paris’te Polaroid Günlüğü
Özel fotoğraf çekimi denince akla elbette Polaroid Günlüğü gelir. Paris’teki çekimlerde de bu geleneği sürdürüyoruz!!
Bu kez, çekimler sırasında bize eşlik eden SHOXX dergisinin “Pokkun” lakaplı genel yayın yönetmenine (en alttaki sağ Polaroid’e bakınız) Polaroid fotoğraf makinesini emanet ettik ve bizim için fotoğraflar çekmesini istedik!
ARENA37℃ için yapılan fotoğraf çekiminin mekânı, Paris’teki bir opera binasıydı. Binanın atmosferini yansıtan merdivenleri çevik adımlarla çıkan Uruha gerçekten harika görünüyor, değil mi?
Aoi ise duvar resmindeki figürle aynı pozu vererek birlikte fotoğraf çektirmiş (gülüyor).
Bu Polaroid’lerle Paris’in havasını hissedin! (gülüyor)
Not: Sol alttaki fotoğrafta, GazettE’nin fotoğraflarını her zaman çeken, fotoğrafçılığın “ustası” Miyawaki bulunuyor. Grup üyelerinin isteği üzerine onu da sayfaya ekledik (gülüyor).
1. Havalı adamın dandy pozu Paris’te
2. IN MY WAY / Mis gibi hava!
3. Shotatatatata… / Hashire Melos (Koş, Melos!)
4. EU TOUR / Bize bir grup ismi verin falan yani
5. Uyuma bee!! Daha önce de böyle bir sahne vardı sanki…
6. LET’S ROCK ✮ Grubun adı hâlâ yok gibi sanki
7. Uyumuyorum lan, sadece sarhoşum
Bölüm 5
Tour 2007–2008 STACKED RUBBISH “Pulse Wriggling To Black 02”
6 Kasım — Zepp Sendai
Çılgınlığı ve coşkuyu silahlarına dönüştüren GazettE’nin yeni yolculuğu başlıyor.
6 Kasım’da başlayan “Pulse Wriggling To Black 02” turnesi. Dergimiz, live house turnesinin ilk günü olan 6 Kasım’da Zepp Sendai’deydi. Avrupa turnesinin ardından kendini geliştirerek yeni bir aşamaya ulaşan GazettE’nin bugünkü hâlini aktarıyoruz!!
STACKED RUBBISH albümünü yanına alarak önce Budokan’ın da dâhil olduğu Japonya çapındaki büyük salon turnesine çıkan GazettE, ardından Almanya’da üç, Paris, Londra ve Finlandiya’nın başkenti Helsinki’de birer olmak üzere toplam altı konserlik Avrupa turnesini tamamladı.
Sendai’deki bu konser, grubun Avrupa’dan döndükten sonraki ilk performansı ve aynı zamanda live house turnesinin açılış günüydü.
Hem grup üyeleri hem de hayranları bu günü sabırsızlıkla beklemiş olmalıydı. Açılış müziği çalmaya başlayıp üyeler birbiri ardına sahneye çıktığında, seyircilerin tezahüratları neredeyse çığlığa dönüştü. Üyelerin de büyük bir kararlılık ve heyecan içinde oldukları açıkça hissediliyordu.
Daha ilk şarkının girişinden itibaren Ruki, seyircilere defalarca seslenerek onları coşturuyordu. Gitar ve bas gitar çalan üç üye de en başından itibaren oldukça hareketliydi. Reita, bas gitarı neredeyse yere değecek kadar bacaklarını açmış, dizlerini hafifçe bükerek ritme eşlik ediyordu.
İki turneyi geride bıraktıktan sonra bedenleri tamamen konser moduna girmiş olmalıydı. Önceki büyük salon turnesiyle karşılaştırıldığında, bütün üyelerin hareketleri çok daha geniş ve özgürdü.
O sırada, önceki röportajda Uruha’nın söylediği şu sözleri hatırladım: “Oyunlarda da (düşmanları) hiç zorlanmadan yenmek eğlenceli değil mi?”
“Nausea & Shudder” sona erer ermez endüstriyel tınılara sahip bir ara müzik duyuldu. Bunun üzerine önce Aoi’nin, ardından Uruha’nın gitar solosu geldi. Sonrasında ise sert davullar devreye girdi. Bütün bu geçiş gerçekten muhteşemdi.
Ardından Kai’nin keskin ve sıkı bir ritim tutturmasıyla “SWALLOWTAIL ON THE DEATH VALLEY” başladı. Funk ritimleriyle öne çıkan bu şarkı sırasında bütün salon ritme kapılarak hareket ediyordu.
Sonraki şarkı “ガンジスに紅い薔薇” (Ganges ni Akai Bara) ise belirgin ve keskin ritmiyle dikkat çekiyordu. Ani girişlere sahip rifflerin bolca kullanıldığı bir parçaydı ama en küçük ritmik vurgular bile kusursuz bir uyumla çalınıyordu.
Ardından gelen “GENTLE LIE”da, güçlü ritim bölümünün üzerine gitarlar ve vokal sanki birbirlerine dolanarak ekleniyordu. Bu gerçekten çok etkileyiciydi. Aoi’nin gitarla çaldığı, vokale karşı melodi oluşturan süslemeler de şarkıya olgun bir atmosfer katıyordu.
Düzenleme sade olduğu için davulların çaldığı figürler daha da belirginleşiyordu. Sanki bütün enstrümanlar kendi başlarına şarkı söylüyormuş gibiydi.
Atmosferin tamamen değiştiği bölüm, “CALM ENVY” ile başlayan birkaç şarkıydı.
Şarkının A bölümünde Aoi’nin akustik gitarıyla Uruha’nın temiz tonda çaldığı tek notalı gitar melodisi birbirine karşıtlık oluşturuyordu. Sakin bir şekilde dinleyiciyi içine çeken kıta bölümleriyle güçlü nakarat arasındaki karşıtlık son derece etkileyiciydi.
Şarkının sonunda enstrümanlar bir anda tamamen sustu ve yalnızca Ruki’nin uzun süre uzattığı vokal sesi salonda yankılanarak geride derin bir etki bıraktı.
Ardından bu hüzünlü atmosferin içinde “千鶴” (Chizuru) başladı.
Bu şarkıda Ruki’nin ifade gücü özellikle dikkat çekiyordu. Sahnenin ortasındaki platformun üzerinde geriye doğru eğiliyor, bazen de oturup öne kapanarak şarkı söylüyordu. Performansı gerçekten yoğun duygularla doluydu.
Sonraki şarkı “体温” (Taion) başladığında ise sahne sessizliğe ve karanlığa gömüldü. Ruki’nin üzerine belli belirsiz yeşil bir ışık düşerken ara sıra hışırtıya benzer parazit sesleri duyuluyordu.
Bir süre sonra Ruki ayağa kalktı ve neredeyse mikrofonsuz söylüyormuş hissi veren bir sesle şarkı söylemeye başladı.
Bütün salonu inanılmaz bir gerilim kaplamıştı. Orada bulunan herkes olduğu yerde hareketsiz durmuş, yalnızca onu izliyordu.
“Bu şarkı dinleyiciyi böylesine içine çeken bir parça mıydı?” diye düşünmeden edemedim. CD’deki kayıttan tamamen farklı, çok daha büyük bir etki yaratması beni şaşırtmıştı.
İkinci MC sırasında Ruki, bu turneye dair düşüncelerini anlattı:
“Bizim neden live house’larda konser verdiğimizi biliyor musunuz? Bizi bir grup kurmaya iten şey, bu işin tehlikeli bir havası olmasıydı. Büyük konser salonlarına alışıp kalan gruplar da var ama biz bu tehlikeli havayı her zaman korumak istiyoruz. Büyük salonlarda size kendini gösteren GazettE, live house’larda ise tehlikeli GazettE… İşte böyle olmak istiyoruz.”
Konserin ana bölümünün son üç şarkısı özellikle sert parçalardan oluşuyordu.
Ruki de “Ne yapıyorsunuz siz?! Ölmeyi göze alarak gelin!” ve “Yetmiyor!” diye bağırarak seyircileri durmadan kışkırtıyordu. Gitar ve bas gitar çalan üç üyenin güçlü, savaş narasını andıran haykırışları da son derece etkileyiciydi.
Son şarkı “Filth in the beauty”de, daha elektronik altyapılı giriş duyulur duyulmaz salonun coşkusu doruğa çıktı.
Şarkının A bölümünde Uruha, whammy efektiyle elde ettiği flütü andıran tiz seslerle dinleyicilerin üzerine geliyordu.
Agresif enstrüman performansı ve Ruki’nin çığlıklarıyla konserin ana bölümü sona erdi.
Büyüyüp büyük bir grup hâline gelmekle, aynı zamanda tehlikeli ve sivri ruhunu korumaya devam etmek belki zor olabilir. Ama o gece bunun kesinlikle imkânsız olmadığını anladım.
Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 01.2008
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 13-14-15-16-17.05.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 13.11.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
Bir Cevap Yazın