blackfishplutoarchive

Yazar: Pluto Blackfish

Ф(Phl) | Fool’s Mate | 01.00

Ф(Phl)

ISSAY & Hirose Satoshi

Vecdin Romantizmi

Mart ayında faaliyetlerine ara verdikten sonra, 25 Ağustos’ta
Shinjuku Loft’ta verdikleri dönüş konseriyle büyük yankı
uyandıran Ф(Phl), uzun zamandır beklenen ilk tam uzunluktaki
albümü NAKED’ı 8 Aralık’ta yayımlıyor.

Peki “NAKED” isminin ardında nasıl bir düşünce yatıyor?

Grubun vokalisti ISSAY ve gitaristi Hirose Satoshi, yeni albümün
ortaya çıkış sürecini bizimle paylaştılar.

𒀸 Bir önceki mini albümden bu albüme gelene kadar geçen
süreçte grubun oldukça değiştiğini söyleyebiliriz sanırım.

ISSAY: Önceki mini albümle bu albüm arasında iki farklı dönem
yaşadık aslında. Bir dönem neredeyse sürekli konser veriyorduk.
Sonra da Hirose’nin geçirdiği talihsiz kazadan dolayı uzun süre
sahneye çıkamadığımız bir dönem oldu.

İlk dönem boyunca aklımız tamamen konserlerdeydi. O yüzden
önceki mini albüm Ф(Phl) de canlı performanslarımızın doğal bir
uzantısı gibi ortaya çıktı diyebilirim. Aradan biraz zaman geçtikten
sonra ise… Bu arkadaş sahneden düştü ve sakatlandı.

Hirose: Resmen sahneden aşağı uçtum. Ayağa bile
kalkamıyordum. Üstelik üzerimde hâlâ sahne kostümüm vardı.
Ambulans beni o hâlimle hastaneye götürdü. Muayene sırasında
bile sahne pantolonumu indiriyorlardı… Hayatımın en sefil
anlarından biriydi. (lol)

ISSAY: Aynen öyle. (lol) Sonra evde dinlenmek zorunda kaldığı
dönemde, ayağı kırık olmasına rağmen durmadan şarkılar
yazmaya başladı.

Hirose: Ayağım kırık olmasına rağmen yani. (lol)

ISSAY: Evet. Aferin sana doğrusu.

Hirose: Yapacak başka bir şeyim yoktu ki. Dışarı çıkamıyordum.
Gezemiyordum. Evden çıkacak durumda değildim. Ben de…
“Tam zamanı. Oturup şarkı yazayım.” dedim.

ISSAY: İşin ilginç tarafı, o dönemde yazdığı parçalar gerçekten
çok iyiydi. Bu albüme giren şarkıların büyük bölümü de işte o
sırada yazıldı.

𒀸 Tam anlamıyla “kötü görünen bir olayın iyi bir sonuca
dönüşmesi” olmuş diyebiliriz sanırım… Affedersiniz. (lol)
Peki ne kadar süre yürüyemediniz?

Hirose: Yaklaşık iki ay doğru dürüst yürüyemedim. Oldukça
uzun sürdü.

ISSAY: Doktor üç ay süreceğini söylemişti. Biz de gerçekten
üç ay boyunca hareket edemeyeceğini sanıyorduk. Ama…
Hayvan gibi toparladı. (lol)

Hirose: Röntgeni çektiklerinde kemiğin kırıldığını söylediler.
Hatta iki hafta kadar hastanede yatmam gerektiğini bile söylediler.
Ama beş altı gün sonra tekrar baktılar. “Kaynamış.” dediler. (lol)
Doktorlar bile şaşırdı. “Böyle bir iyileşme hızı görmedik.” dediler.
Gerçekten garipti.

ISSAY: Sen gerçekten “İyileşeyim artık.” diye düşündün mü?

Hirose: Yoo.

ISSAY: (lol) Sadece canının acıması hoşuna gitmiyordu.

Hirose: Aynen öyle.

ISSAY: Tam da o sıralarda Danger Crue Records’tan teklif geldi.
Bunun üzerine, “Önce stüdyoya girip elimizdeki parçaları iyice
şekillendirelim.” dedik. Bir önceki mini albümde daha çok
konserlerde çaldığımız parçaları temel almıştık. Canlı performansın
enerjisini albüme taşımaya çalışıyorduk. Ama bu kez ağırlığı stüdyo
çalışmalarına verdik.

Hirose: Önceki mini albüm tamamen prova stüdyosunda
doğmuştu. Dört kişi jam yaparken güzel bir riff ya da hoş bir melodi
çıkarsa onu birlikte geliştiriyorduk. O dönemde amacımız aslında
mini albüm yapmak değildi. Daha çok konser repertuvarımızı
genişletmek istiyorduk. Çünkü elimizde yeterince şarkı yoktu. Ama
bu kez durum farklıydı. Bu defa gerçekten ortaya bir albüm koymayı
hedefliyorduk. Bu yüzden stüdyoda uzun uzun düşünüp,
düzenlemeler üzerinde çalışıp, parçaları bilinçli şekilde inşa ettik.
İki çalışma arasındaki en büyük fark da buydu.

𒀸 İlk tam uzunluktaki albüm olması da sanırım sizi daha ayrıntılı
çalışmaya yöneltti.

Hirose: Kesinlikle. En küçük ayrıntılara kadar kafa yorduk. Mesela
ISSAY bir söz yazdığında ilk okuduğumda çok hoşuma gidiyordu.
Ama bazen, “Bunu şöyle söylesen dinleyiciye daha rahat geçmez
mi?” dediğim oluyordu. Benim yazdığım melodilerde de ISSAY’in
kendine özgü söyleyiş biçimi vardı. Çoğu zaman onun yaptığı
değişiklikler daha iyi oluyordu. Ama bununla yetinmiyorduk. Her
şeyi kaydedip eve gidiyor, tekrar dinliyor, düzenlemeleri yeniden
gözden geçiriyorduk. Küçücük bir değişiklik bile bazen parçanın
tamamını yeniden düşünmemize neden oluyordu.

ISSAY: Bu kez sözleri de oturup tek seferde yazmadım. Önce
genel yönünü belirledim. Sonra Jimmy’ye ve diğer üyelere
gösterip konuştuk. Fikir alışverişi yaptık.

Hirose: Önceki albümde sürekli konseri düşünüyorduk. Bu kez
ise açıkçası konseri neredeyse hiç düşünmedik.

𒀸 Yani bu kez önceliğiniz canlı performanstan çok, albümün kendi
başına bir eser olarak tamamlanmasıydı. Albümün genel resmini en
başından görebiliyor muydunuz?

ISSAY: Aslında hedefimiz en başından albümün tamamını görmek
değildi. Daha çok, Phl’nin sahip olduğu müzikal alanı mümkün
olduğunca genişletmek istiyorduk. Pop olacaksa gerçekten pop
olsun. Daha deneysel olacaksa da sonuna kadar gitsin. Her şarkının
kendi yönünde cesurca ilerlemesini istedik. İlk başta bunun
sonunda nasıl bir albüm ortaya çıkacağını biz de bilmiyorduk. Ama
çalıştıkça yavaş yavaş şekillenmeye başladı.

Hirose: Ama bir şey kesindi. Albümün mümkün olduğunca geniş bir
yelpazeye sahip olmasını daha en başından istiyorduk.

ISSAY: Evet. Her şarkının kendi karakterine sonuna kadar gitmesine
izin verdik. Sonuçta bunları çalan yine bu dört kişi. O yüzden ne
kadar farklı yönlere gidersek gidelim, en sonunda yine Phl olarak
duyulacağını biliyorduk.

Hirose: Ama bu albüm sayesinde kendimle ilgili bir şeyi fark
ettim. Meğer ne kadar detaycıymışım.

ISSAY: (kahkahalar)

𒀸 Yoksa mükemmeliyetçi misiniz?

Hirose: Aslında kendimi hiçbir zaman öyle biri olarak görmedim.
Hatta ayrıntılarla fazla uğraşan insanları biraz itici bulurdum. Ama
bu albümde… Resmen içimden çıktı. (lol) Bazen kendi kendime, “Bu
kadar uğraşmaya gerçekten gerek var mı?” diye düşündüğüm bile
oldu. Sonra aklıma başka bir şey geldi. Belki de bu… Zanaatkâr ruhu
denen şeydir. Sanki Hakone’de yapılan o ince ahşap işçiliği
gibi… Milim milim uğraşıyordum.

ISSAY: Gerçekten öyleydi. (lol)

Hirose: Bir yanım “Boş ver artık.” diyordu. Ama diğer yanım “İyi ki
uğraşmışım.” diyordu. Sanırım grubun hepimizde böyle bir taraf
vardı. Gerçi gitaristler zaten biraz detaycı olur. Hâlâ dinlediğimde,
“Şurayı bir daha çalsam…” dediğim yerler var.

ISSAY: (kahkahalar) Geçen gece seni bunu söylerken rüyamda
bile gördüm.

𒀸 Ama sanatçı açısından bakınca, bu kadar ince ayrıntıya kadar
inebilmek büyük bir ayrıcalık olmalı.

ISSAY: İlginç olan şu… Bu kadar ayrıntıyla uğraşmamıza rağmen
ortaya çıkan albüm hiç boğucu olmadı. Tam tersine… Oldukça
nefes alan bir albüm oldu bence.

𒀸 Peki albümün bütününe yayılan ortak bir tema var mıydı?

ISSAY: Tek bir ana temadan çok, her şarkının kendi dünyasını
kurması daha önemliydi. Ama baştan beri konuştuğumuz bir şey
vardı. Hem müzikal olarak… Hem de sözlerde… Mümkün olduğunca
geniş bir ifade alanı yaratmak istiyorduk. “Biz bugüne kadar bunu
hiç söylemedik.” dediğimiz cümleleri bile özellikle kullanmaya
çalıştık.

𒀸 Mesela hangi şarkıda?

ISSAY: “Anata ni Kizutsukitai” (Senden Yara Almak İstiyorum)
bunun en belirgin örneği olabilir. O şarkının sözlerini Jimmy ile
birlikte yazdık. Ben sözler üzerinde uzun süre düşünüp
duruyordum. Sonra Jimmy bana, “Peki buna ne dersin?”
diyerek bambaşka bir metin getirdi. İlk bakışta benim düşündüğüm
konseptten tamamen farklıydı. Ama kullandığı kelimeler çok
ilginçti. Bir süre sonra fark ettim ki…

Aslında benim anlatmak istediğim dünyaya da kusursuz şekilde
uyuyor. Bunun üzerine iki fikri birleştirdik. Sonra tekrar değiştirdik.
Tekrar düzelttik. Tekrar yazdık. Ortaya gerçekten ilginç bir şey
çıktı. Üstelik içinde benim normalde asla kullanmayacağım
ifadeler de vardı. Ama buna rağmen… Şarkının dünyası hiç
bozulmadı. Aslında üyelerden sık sık böyle fikirler alırım. Ama
sanırım en belirgin örnek bu oldu.

𒀸 Şarkı sözlerinin bile ortaklaşa yazılması pek alışıldık bir durum
değil. Demek ki grubun temel yaklaşımı, en iyi sonuca birlikte
ulaşmak. Peki “NAKED” ismi ne zaman ortaya çıktı? Albümün
bütününü görmeye başladığınızda mı?

ISSAY: Evet. Başlarda böyle bir isim yoktu. En son… Artık albüm
neredeyse tamamlanmışken geldi.

𒀸 “Çıplak”, “maskesiz”, “kendini olduğu gibi ortaya koymak”… Bunlar
grubun o dönemki ruh hâlini anlatan kelimeler miydi?

ISSAY: Evet. Aslında bunu en başta en çok isteyenlerden biri
Jimmy’ydi.

Hirose: Önceki mini albümdeki Phl… Tamamen siyahlara bürünmüş,
sert ve mesafeli bir gruptu. Bu kez ise… Sanki bütün zırhlarımızı
çıkarmış gibiydik. Ama bu, zayıflığımızı göstermek istediğimiz
anlamına gelmiyor. Daha çok… Gerçekten hoşumuza giden şeyleri
olduğu gibi paylaşmak istedik.

Birlikte vakit geçirirken nasıl hissediyorsak… Bu albüm de biraz öyle
oldu. İlk kurulduğumuz zamanlarda dinleyiciyle aramızda bilinçli bir
mesafe vardı. Gerçi… Sanırım bunun sebebi biraz utangaç
olmamızdı. (lol)

ISSAY: Bir de hepimiz uzun yıllardır müzik yapıyoruz. İster istemez
insanın üzerine pek çok şey yapışıyor. Beklentiler… Alışkanlıklar…
Etiketler… Sanırım bu albümde hepsini üzerimizden çıkarıp atmak
istedik. İşte “NAKED” dediğimiz şey de biraz buydu.

𒀸 Albüm kapağı da ismiyle tamamen örtüşüyor. Gerçekten oldukça
çarpıcı bir görsel olmuş.

ISSAY: Aslında o fikir de albüme “NAKED” adını vermeden önce
ortaya çıkmıştı.

Hirose: Tabii iş gerçekten “göstermeye” kalsaydı… Bundan çok
daha ileri gidebilirdik. Ama öyle bir şeyi görüp de sevinecek kimse
yok sonuçta. (lol) Eğer gerçekten “hazırlanmış” görünmek
isteseydik, çekimden önce bir hafta spor salonuna gider, biraz kas
yapar, fotoğraf çekiminde de üstümüze biraz yağ sürerdik.

ISSAY: O zaman bambaşka insanlar olurduk! (lol)

𒀸 Albüm boyunca her şarkı bambaşka bir dünyaya açılıyor. Buna
rağmen albümü baştan sona dinlediğinizde güçlü bir bütünlük hissi
kalıyor. Üstelik bittiğinde insanda hem hoş bir ağırlık hem de uzun
süre devam eden bir etki bırakıyor.

ISSAY: Sanırım bunun nedeni bu gruptaki dört kişinin de
karakterinin çok belirgin olması. Bir vokalist olarak şunu
söyleyebilirim… Hepsi teknik açıdan son derece iyi müzisyenler.
İsteseler her tarzı çalabilirler. Ama hiçbiri kendi kokusunu
kaybetmeyi istemiyor. Bence grubun en ilginç tarafı da bu.

Eğer her şeyi kusursuz çalabilen ama kendine ait hiçbir rengi
olmayan insanlarla karşılaşsaydım, onlarla birlikte müzik
yapmazdım. Her biri kendi dünyasına sahip. Ama aynı zamanda o
dünyanın içinde yeni şeyler denemekten korkmuyor. Sanırım bu
yüzden birbirinden oldukça farklı şarkılar çalsak bile sonunda hepsi
tek bir albümün parçası gibi duyuluyor.

Hirose: Temelde hepimizin ortak olduğu bir şey var. Hiçbirimiz
istemediğimiz bir şeyi yapmak istemiyoruz. İster tek bir konser
olsun… İster tek bir albüm… Ortaya koyduğumuz işte kendi
varlığımızı hissedebilmek istiyoruz. Ve dönüp baktığımızda, “İşte
buna gerçekten güvenebilirim.” diyebileceğimiz işler yapmak
istiyoruz. Belki biraz egoistçe… Ama sanırım başka türlü de
yapamıyoruz. Canlı performanslarda da aynı. Sahneden indikten
sonra “Keşke…” demek istemiyorum.

𒀸 Grubu ilk kurduğunuzda sizi harekete geçiren şey, “Bizim
gerçekten havalı bulduğumuz müziği yapmak istiyoruz.”
düşüncesiydi. Aradan geçen zamanda bu değişti mi?

ISSAY: Hayır. Bence değişmedi. Temelinde hâlâ aynı şey var. Tabii
bugün artık, “Bu albümü daha renkli yapalım.” ya da “Müzikal
sınırlarımızı biraz daha genişletelim.” gibi şeyler konuşuyoruz. Ama
bunların hepsi ikinci planda. Sonuçta… Bizim kendimizin havalı
bulmadığı bir şeyi yayımlamamız mümkün değil.

Hirose: “Havalı” aslında çok soyut bir kelime. Bazen düşünüyorum
da… Biz dört kişi sanki amatör sanatçılar gibiyiz. Çevremde pek
çok rock müzisyeni arkadaşım var. Bazılarına bakıyorum da…
İçimden, “Sen rock müzisyeni değil, genç bir iş insanı
olmuşsun.” demek geliyor. (lol)

ISSAY: Gerçekten öyle insanlar var. (lol)

Hirose: O yüzden galiba… Biz hâlâ biraz safız.

𒀸 Belki de müzisyen olmanın en temel arzusuna sadık
kalmayı başarıyorsunuz.

Hirose: Olabilir. Ve sanırım bununla gurur duyuyorum.

𒀸 Bence asıl etkileyici olan da bu saflığı yıllar geçmesine
rağmen koruyabilmeniz.

ISSAY: Çünkü başka hiçbir şey yapamıyoruz. (lol)

Hirose: Enerjimizi başka yerlere harcamıyoruz da ondan. (lol)

ISSAY: Ama şunu söylemek isterim… Bence bu albüm, Phl’yi daha
önce hiç dinlememiş biri için bile rahatlıkla keyif alınabilecek bir
albüm oldu. Eğer biraz ilginizi çektiyse… Lütfen en azından bir kez
dinleyin.

NAKED
Danger Crue Records
HML-016

Röportaj: Yumiko Kakoi
Fotoğraf: Yohsuke Komatsu

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 01.2000
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 28.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

08/07/2026
DER ZIBET | Fool’s Mate | 04.96

DER ZIBET

ISSAY

Hikâyenin Perde Arkası (Behind the Tale)

Bu Hikâyenin Sonunu Kimse Bilmiyor

Röportaj / Metin: Yuki Sugie
Fotoğraf: Yohsuke Komatsu

Grubun kariyerindeki on birinci stüdyo albümü ile, ilk dönemlerini
kapsayan Sixty Records ve BMG Victor yıllarından seçilen nadir
kayıtlar, remiksler ve çeşitli özel parçaların yer aldığı best
of albüm… Bunlar sırasıyla “Kirigirisu” (Çekirge) ve “Ari” (Karınca)
adlarıyla aynı gün yayımlanıyor.
Peki bu isimlerin ardındaki düşünce neydi?

DER ZIBET’in ilk kez denediği yaratım yöntemlerini de kapsayan
bu yeni çalışmayı grubun solisti ISSAY ile konuştuk.

𒀸 Böyle bir soruyla başlamak biraz tuhaf olacak ama… Grup
üyelerini temel alarak hazırlanan bu “Çekirge” kuklası gerçekten
inanılmaz olmuş. (lol)

ISSAY: Bu sefer bu kukla bayağı başroldeydi. Albüm kapağında da,
resmi sanatçı fotoğraflarında da hep onu kullandık. Hele HAL’ın
yüzü var ya… Kukla olmasına rağmen inanılmaz
benziyor diye bayağı beğenildi. (lol)

𒀸 Bu kuklanın röportaj sayfasına kadar gelmesinin sebebi de
yaklaşık bir yıllık aradan sonra yayımlanacak yeni albüm Kirigirisu
ile geçmiş kayıtları bir araya getiren best of albüm Ari’nin
23 Mart’ta aynı anda çıkacak olması. İki albümü yan yana
koyunca ortaya doğal olarak “Karınca ile Çekirge” çıkıyor.
Hâl böyle olunca da herkesin aklına Ezop’un ünlü masalı geliyor.

ISSAY: Evet, büyük ihtimalle öyle oluyordur.

𒀸 Peki bu fikir nasıl ortaya çıktı?

ISSAY: Bu tema kafamda sanırım geçen yaz şekillenmeye başladı.
Aslında ondan önce, ilkbahardaki turne sırasında HIKARU bana,
“Bir sonraki albümü önce sözlerden yola çıkarak yapmak istiyorum.
En az üç şarkılık söz hazırla.” demişti. Ben de o sırada çeşitli şeyler
yazıp biriktiriyordum. Ama zaman geçtikçe, “Galiba bu kez tek
bir tema etrafında toplamak daha doğru olacak.” diye düşünmeye
başladım. Tam o günlerde bir akşam bir arkadaşımla içki içerken
laf dönüp dolaşıp bir anda Ezop’un Karınca ile Çekirge masalına
geldi. İkimiz de resmen, “Ben bu masaldan nefret ediyorum.”
demeye başladık. (lol) Çünkü o hikâyede bütün suç
çekirgeye yükleniyor, değil mi?

𒀸 “Çalışmayanın sonu kötüdür.” gibi oldukça ahlâkçı bir
masal sonuçta.

ISSAY: Aynen öyle. Ama ben çekirgenin kötü biri olduğunu
hiç düşünmüyorum. Hatta tam tersine… Bu kadar kötü
gösterilmesi bana hep haksızlık gibi gelmiştir.

𒀸 Katılıyorum.

ISSAY: Bence çekirgenin tek hatası varsa, o da gidip karıncadan
yardım istemesiydi. Bu albüm aslında tek bir düşünceden doğdu.
“Çekirge kötü değildir.”

𒀸 Aslında çekirge yaz boyunca istediği gibi yaşayarak hayatını
dolu dolu tamamlıyor. Sonunda ölse bile, başkalarının onu nasıl
değerlendirdiğinden bağımsız olarak kendi içinde pişmanlık
duyacağını sanmıyorum.

ISSAY: Aynen öyle. Sonuçta mesele şu: Yaptıklarının bedeli elbette
gelir. Ama bedelini ödemek, yaptığının yanlış olduğu anlamına
gelmez ki.

𒀸 Duyduğuma göre Fransa’da bu masal biraz farklı anlatılıyor.
Çekirge yardım istemeye gittiğinde karınca ona, “Yaz boyunca
şarkı söyleyip dans ettin. Eğer şimdi uzun kışımızı şarkılarınla
güzelleştirirsen sana yardım ederim.” diyormuş.

ISSAY: O kesin sonradan ortaya çıkmış bir versiyondur.

𒀸 Ama kulağa oldukça Fransızca geliyor.

ISSAY: (lol) Aslında bu hikâyenin gerçek sonunu kimse tam
olarak bilmiyor. Ben de pek çok kişiye, “Karınca ile Çekirge’nin
asıl sonu nasıldı?” diye sordum. Meğer anlatılan sonlar birbirinden
farklıymış. Ama değişmeyen tek şey şu… Çekirge önce karınca
tarafından güzelce azarlanıyor. (lol) Ondan sonrasıysa üç farklı
sona ayrılıyor. Ama Ezop’u düşündüğümde…
Bence çekirge sonunda ölüyor.

𒀸 Yani siz de öyle düşünüyorsunuz.

ISSAY: Sonuçta Ezop o dönemde köle olarak yaşamış bir adamdı.
Yazdığı fabllar da insanların dünyada nasıl ayakta kalacağını
anlatıyor. Öyle birinin çekirgeyi kurtaracak bir son yazacağını
hiç sanmıyorum. Hem Ezop’un masalları zaten epey acımasızdır.
Ama bu, karıncanın kötü olduğu anlamına da gelmiyor. Ben
sadece… Çekirgenin kötü biri olmadığını söylemek istedim. Bunu
albümün teması hâline getirsek ilginç olur diye düşündüm.
Zaten… Biz de sonuçta çekirgeyiz. (lol)

𒀸 Demek o meşhur çekirge kuklası da bu fikirden doğdu.

ISSAY: Aynen öyle. (lol) Ama işin komik tarafı şu… Arkadaşımla
saatlerce “Çekirge kötü değildir.” diye konuştuktan sonra bir
anda içime kurt düştü. “Acaba sadece biz mi böyle düşünüyoruz?”
Diye. Sonra birkaç arkadaşıma daha, “Ben çekirgenin kötü
olduğunu düşünmüyorum.” dedim. Hepsi de hiç düşünmeden,
“Evet ya, kesinlikle.” diye cevap verdi. İşte o zaman cesaret bulup
bu fikri gruba götürdüm. Onlar da hemen benimsedi. Sonra da
dedik ki… “Bu kez sıra çekirgenin intikamında!” (lol)

𒀸 Yani bu süreç sonunda ortaya çıkan albüm aynı zamanda Der
Zibet için oldukça farklı bir çalışma yöntemiyle hazırlanmış oldu.
Şarkı sözlerinin müzikten önce yazılması, grup açısından pek
alışıldık bir yöntem sayılmaz, değil mi?

ISSAY: Daha önce de bu şekilde yaptığımız birkaç şarkı olmuştu.
Ama bu kez olduğu gibi albümde sekiz parçanın birden bu
yöntemle hazırlanması sanırım ilk kez oldu.

𒀸 Oldukça yüksek bir sayı.

ISSAY: Evet. Sözleri yazış biçimim de bu kez biraz farklıydı.
Önce sözlerin ilk taslağı ortaya çıkıyordu. Sonra “çekirge” fikri
belirginleşmeye başladıkça o tema etrafında müzik şekilleniyor
ya da sözler yeniden düzenleniyordu. Bu şekilde hazırladığımız
ilk albüm oldu diyebilirim.

𒀸 Peki HIKARU size “Bu kez önce sözleri yazacağız.” dediğinde ilk
tepkiniz ne olmuştu?

ISSAY: İlk düşündüğüm şey, “Yine başıma iş açtı…” oldu. (lol) Çünkü
önce müzik olduğunda kafanda görüntüler oluşturmak çok daha
kolay oluyor. Kaç kelime kullanabileceğin de aşağı yukarı belli
oluyor. Bazen o tür kısıtlamalar insanın işini kolaylaştırıyor.
O yüzden başlangıçta ortada hiçbir şey yokken söz yazmak bana
oldukça zahmetli gelmişti. Ama HIKARU, “Tamamlanmış sözler
olmasına gerek yok. Bana önce taslağını getir.”
deyince öyle başladım.

𒀸 Sizce HIKARU neden bu albümde özellikle bu yöntemi
denemek istedi?

ISSAY: Geçen yılın ilk yarısında Sasano Michiru’nun kayıtlarında
çalışmıştı. Orada da aynı yöntem uygulanmış. Çok hoşuna gitmiş
olacak ki, “Bu kez biz de deneyelim.” demiş.

𒀸 Peki sizin açınızdan, albümün genel şekli ortaya çıkana kadar
epey deneme yanılma yaşandı sanırım.

ISSAY: Evet. İlk başta gerçekten ne yapacağımı bilmiyordum.
Derken Ağustos sonlarına doğru HIKARU aradı.

𒀸 “Ödev ne oldu?” diye mi?

ISSAY: Aynen öyle. (lol) Aslında o zamana kadar parça parça
yazıyordum. Ama hiçbirini toparlamamıştım. Sonra üç gün
sonra toplantı yapacağımız söylendi. Ben de üç günde yazdım. (lol)

𒀸 Epey uğraşmışsınız.

ISSAY: En az üç şarkılık söz istemişti. Ben de nasıl olsa birkaç tanesi
elenir diye düşünerek sekiz tane götürdüm. Sonra… Hepsi kabul
edildi. (lol)

𒀸 Peki bu yeni çalışma yöntemi vokalist olarak sizi nasıl etkiledi?

ISSAY: Müzikal açıdan çok daha rahattı. Şimdiye kadar önce melodi
olurdu. Ben de sözleri o melodinin içine yerleştirirdim. Böyle olunca
gerçekten söylerken zorlayan yerler çıkabiliyordu. Ama bu kez
melodiyle sözler neredeyse en başından beri birlikte gelişti. O
yüzden söylemesi çok daha kolaydı. Aslında buna “önce söz
yazmak” demekten çok, hem müziği hem sözleri aynı anda özgürce
değiştirebildiğimiz bir süreç demek daha doğru olur.

𒀸 Bu albümde vokaliniz önceki çalışmalara göre daha çok orta
ve pes tonlara yaslanıyor gibi.

ISSAY: Evet. Bu albümdeki parçaların çoğu Der Zibet standartlarına
göre daha düşük tonlarda.

𒀸 Bu bilinçli bir tercih miydi?

ISSAY: Evet. Özellikle ben istedim. Sebebi sadece pes söylemenin
kolay olması değildi. Bu ses aralığında söylediğim zaman şarkıya
küçük nüanslar katmak çok daha kolay oluyor. Sesini sürekli
zorladığında ister istemez tekdüzeleşiyorsun.

𒀸 Özellikle “Çekirgeyi Kim Öldürdü?” oldukça pes bir şarkı.

ISSAY: Doğru. Canlıda nasıl olacak bakalım. (lol) Gerçi Hamlet
Machine’de bundan daha düşük söylediğim parçalar var. O yüzden
çok sorun olacağını sanmıyorum. Hem nakarat zaten oldukça
yükseliyor.

𒀸 Pes ve tiz arasında bu kadar büyük fark olunca insan
yorulmaz mı?

ISSAY: Ben tam tersine çok keyif aldım. Aslında bu yönelim GREEN
albümünde de başlamıştı. Bu kez biraz daha ileri götürdük. Bana
göre şarkı söylemenin en güzel hâli… İnsanın kendi kendine
mırıldanıyormuş gibi söyleyebilmesidir.

𒀸 Genel olarak bakınca Kirigirisu, Der Zibet’in bugüne kadarki
karakterini en eksiksiz yansıtan albümlerden biri gibi duruyor. Siz
hazırlarken böyle bir hedefiniz var mıydı?

ISSAY: Açıkçası özellikle hedeflediğimiz bir şey değildi. Ama dönüp
bakınca gerçekten Der Zibet’in özünü taşıyan bir albüm olmuş gibi
geliyor. Ben hiçbir zaman “Biraz daha pop yapalım.” ya da “Biraz
daha deneysel olalım.” diye düşünmedim. Sadece yapmak
istediğimizi yaptık. Gerçi… Belki gruptan başka biri gizlice öyle
düşünmüş olabilir. (lol)

𒀸 Ben özellikle albümün ikinci yarısındaki “Overture 11.17” ile
“Kum Saati” arasındaki akışı çok seviyorum. “11.17” gerçekten
kayıt tarihi mi?

ISSAY: Evet. O gün tek seferde kaydettik.

𒀸 Uzun zamandır böyle tam anlamıyla enstrümantal bir
parça yapmamıştınız.

ISSAY: Aslında bu kadar uzun olması planlanmamıştı. Kayıtlardan
önce iki gün kadar grip olduğum için provaya gelemedim. Ben
yokken üçü kendi aralarında doğaçlama yapmış. Parça da öyle
ortaya çıkmış. (lol)

𒀸 Bu albüm hem konseptiyle hem sözleriyle hem de müziğiyle
oldukça anlaşılır ama aynı zamanda çok güçlü bir enerji taşıyor
gibi geliyor.

ISSAY: Sanırım bunun sebeplerinden biri gereğinden fazla ses
üst üste koymamış olmamız. Bir de kayıt süreci inanılmaz
hızlı geçti. Provalarda her şey zaten hazırdı. Hatta
son provada albümü baştan sona hiç durmadan çaldık. (lol)

𒀸 Yani resmen albümün genel provası olmuş.

ISSAY: Aynen öyle. Kayıtta da parçaları neredeyse aynı sırayla
çaldık zaten.

𒀸 Bir de aynı gün çıkacak olan best of albüm Ari var. Bu iki albüm
en başından beri birlikte mi düşünülmüştü?

ISSAY: Hayır. Kayıtlar bitmek üzereyken, Kirigirisunun kapak
tasarımı konuşulurken bu fikir geldi. Başlık ne olsun diye
düşünürken biri, “Karınca olsun.” dedi. Hepimiz de “Olur.” dedik.
Sonuçta hayatımız boyunca gerçekten biriktirdiğimiz tek şey bu
kayıtlar olmuş. (kahkahalar)

𒀸 Oldukça kara mizah…

ISSAY: Evet. (lol) Çünkü onun dışında biriktirdiğimiz hiçbir
şey yok. Ama düşün… 23 Mart’ta bir müzik dükkânına
gidiyorsun. Rafta Karınca ile Çekirge yan yana duruyor.
Ben olsam buna bayağı gülerdim. (lol)

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 04.1996
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 20.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

08/07/2026
DER ZIBET | ROCKIN’ON JAPAN | 05.95

Çocuklara Selam Söyleyin

Bu kez sıra grubun “ergenlik döneminde” mı?

Der Zibet’e özgü o taptaze amatör ruhun geri dönüşü: Green

Röportaj: Takako Inoue

Der Zibet’in yeni albümü Green, insanın canını acıtacak kadar
duru ve ferah.

İlk kez gündelik kıyafetlerini giyip tek başına sokağa çıktığında
hissedilen o heyecan…

Omzuna biri hafifçe dokunsa istemsizce koşmaya
başlayacakmışsın gibi hissettiren o ince gerginlik…

İşte albümün taşıdığı duygu tam olarak bu.

O genç, toy kalp…

Bir yandan akustik melodilerin zarafetini örerken, bir yandan
pop’un coşkusuyla ileri atılıyor; sonra ansızın kendini boğucu
bir çıkmazın içinde buluveriyor.

“Blizzard” ve “Song Bird” gibi “yalnızlık” üzerine yazılmış görkemli
ağıtlar ise dinleyeni gözyaşlarına boğacak kadar güçlü.

Albümün miksajı tamamlandıktan hemen sonra ISSAY
kahkahalar atarak,

“Bu albümü dünyaya tamamen sırtımı dönerek yaptım!”

demişti.

Ama ilginçtir…

ISSAY bunu ne zaman söylese ortaya mutlaka çok iyi bir iş çıkar.

Sevdiği her şeyi çekinmeden içine doldurduğu bu renkli albüm…

Zihnindeki görüntüleri olduğu gibi aktaran, kendine özgü sözleri…

Ve her şeyden önemlisi, sanki büyük bir keyifle,
hiçbir kuralı umursamadan hazırlanmış hissi…

Bütün bunlar albüme, en güzel anlamıyla bir amatör
ruh kazandırıyor.

Eğer Shishunki ISSAY’in kişisel tarihindeki “yeşil günleri”
anlatıyorsa, Green de Der Zibet’in grup olarak yeniden
yaşadığı bir ergenlik dönemi gibi.

Kimseye hesap vermeden kendi özüne dönen Der Zibet’in
bu etkileyici albümünü önümüzdeki iki ay boyunca
ayrıntılarıyla ele alacağız.

İlk bölümle başlayalım.

ISSAY: Bu albümün tek konsepti “Der Zibet”ti. (lol) “Pop olsun.”
“Deneysel olsun.” Bunların hiçbirini düşünmedik. Sadece…
“Der Zibet’e yakışanı yapalım.” dedik. Bizi zaten seven insanlar
dinlediğinde mutlu olursa bu bize yeterdi. Sözler için de özel bir
tema belirlemedim. Aslında başta bir anahtar kelime seçmeyi
düşündüm. Ama sonra vazgeçtim.

𒀸 Peki o anahtar kelime neydi?

ISSAY: Peter Pan’ın Karanlık Tarafı.

𒀸 Ama albümde gerçekten o hissediliyor.

ISSAY: Evet. Çünkü o sıralar zihnimi en çok meşgul eden şeylerden
biriydi. Dolayısıyla farkında olmadan şarkılara da yansıdı. Bir de…
Albüm bittikten sonra fark ettim. Sözlerde sürekli “çocuklar”
kelimesi geçiyor. Kendi kendime, “Neden durmadan çocuklardan
söz etmişim?” diye düşündüm.

𒀸 Ama albümün adını düşününce bunun çok doğal geldiğini
hissediyorum.

ISSAY: Olabilir. Ama aslında bu albümün adı Der Zibet II de
olabilirdi. Shishunki III de. Children da. Dolphin da. Ya da Green. (lol)

𒀸 Sanırım bütün bu isimleri birbirine bağlayan ortak nokta, senin
içindeki çocuk taraf. Yani senin hiç değişmeyen yanın. “Green”
dediğin şey de bu, değil mi?

ISSAY: Evet. Benim için öyle.

𒀸 O zaman “çocuk” senin içinde koruman gereken tarafı
temsil ediyor diyebilir miyiz?

ISSAY: … Belki içimdeki çocuk. Belki gerçekten bu dünyada yaşayan
çocuklar. Belki bir zamanlar çocuk olmuş yetişkinler. Belki de henüz
doğmamış çocuklar. Bilmiyorum. Ama sanırım hepsinin ortak
noktası şu: İnsanın en canlı olduğu hâl. En doğal olduğu hâl.
Bu albümde söz yazma biçimim de ilk zamanlardaki
hâline geri döndü.

Eskiden olduğu gibi, “Ne anlatmak istiyorum?” diye başlamadım.
Önce imgeler geldi. Sonra kelimeler. Sonra o kelimelerin çıkardığı
ses. Şarkı sözlerini yine o akışın peşinden giderek yazdım.
Gözümün önüne görüntüler durmadan geliyor. Benim yaptığım
şey sadece… Onları yakalamaya çalışmak. Ama görüntüler öyle
hızlı geliyor ki elim yetişemiyor. Ben de peşlerinden koşup
hepsini not alıyorum. Sonra onları tek tek seçip bir araya
getiriyorum. Ortaya çıkan şey bazen rüya mı, gerçek mi belli
olmuyor. Ama benim için gerçekten var olan şeyler bunlar.
Onları yazmak istedim.

Herkes tarafından anlaşılmaları gerekmiyordu. Çünkü açıkçası…
Ben şu “mesaj şarkısı” denilen şeyi hiçbir zaman tam anlayamadım.
Hani birinin omzuna dokunup, “Öyle değil mi?” demek gibi…
“Ben de aynıyım.” “Sen de aynısın.” gibi şarkılar. Sanırım onlar
herkesin ortak hissini yakalamaya çalışıyor. Ama benim öyle bir
ortak paydam yok. Kendimi tam tersine… O ortak paydadan en
uzakta duran biri gibi hissediyorum. Bu yüzden bu albümde
kullandığım kelimeler de tam olarak oradan çıktı.

Kaynak: ROCKIN’ON JAPAN
Yayın Yılı: 05.1995
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 17.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

08/07/2026
ISSAY&TAKASHI | PATi PATi | 11.94

ISSAY × TAKASHI

Zamanın Akışına Bırak

21 Eylül’de yayımlanan ISSAY’in ilk solo albümü FLOWERS, farklı
müzisyenleri bir araya getiren özel bir çalışma. Albümdeki “Toki no Sugiyuku Mama ni” (Zamanın Akışına Bırak)
adlı parçada DIE IN CRIES basçısı TAKASHI de konuk müzisyen
olarak yer alıyor.

Bu söyleşi de, tıpkı şarkının adı gibi, zamanın akışına kendini
bırakıyor; bir konudan diğerine geçerken sohbet hiç tükenmiyor…

Metin: Yuki Sugie
Fotoğraf: Seiichi Inoue

𒀸 İlk ne zaman tanıştınız?

TAKASHI: İlk kez bir etkinlikte birlikte sahne almıştık sanırım,
değil mi?

ISSAY: Yok, aslında ondan da önce ben DIE IN CRIES’in konserine
gitmiştim. Konserden sonraki kutlamaya da uğramıştım ama o
zaman gruptan yalnızca KYO’yu tanıyordum.

TAKASHI: Bizim gerçekten ilk kez oturup konuşmamız ise kayıt
öncesindeki toplantıda oldu galiba.

𒀸 TAKASHI-san bu kez FLOWERS albümündeki “Toki no
Sugiyuku Mama ni” parçasında çalıyor. ISSAY-san, bu şarkıda
özellikle onun basını istemenizin nedeni neydi?

ISSAY: TAKASHI’nin basında, New Wave sonrasının etkisini yaşamış
bir müzisyenin duyarlılığı var bence. Ne kadar sert müzik yaparsa
yapsın, çaldığında hep ince ve hassas bir taraf hissediliyor. Ben de
bu parçada özellikle sertlikten çok, Avrupa rock’ının o melankolik
ruhunu katmasını istedim. Bu yüzden onu aradım.

𒀸 Teklifi nasıl yaptınız?

ISSAY: Telefonu açıp doğrudan ben aradım. (lol)

𒀸 Peki siz ne dediniz, TAKASHI-san?

TAKASHI: “Tabii ki, memnuniyetle.” dedim. (lol)

𒀸 Şarkıyı ilk dinlediğinizde aklınızdan nasıl bir bas partisi
geçiyordu?

TAKASHI: Açıkçası ilk anda ne yapacağımı pek bilmiyordum. (lol)
Önce sadece akor yürüyüşünü ezberledim. Sonra düşündüm ki bu
parça öyle nota yağdırarak çalınacak bir şey değil. Daha çok
fretless bas kullanıp, notaların arasındaki boşlukları hissettiren bir
yorum yapmak daha doğru olur. İlk kafamdaki fikir aşağı yukarı
buydu. Tabii sonra hep birlikte çalmaya başlayınca yeni fikirler de
gelişti.

ISSAY: Bu parça gerçekten zordu. Çünkü orijinali zaten çok güçlü
bir şarkı. Asıl mesele onu bozmak değil, ona yeni bir kimlik
kazandırmaktı. Davulcu Toyama bile epey kafa yordu.

TAKASHI: Evet. Gerçekten çok düşündük.

ISSAY: Başta prodüktörümüz Keiichi Suzuki’nin çizdiği genel bir yön
vardı. Ama albümün temel fikri şuydu: Her davet ettiğimiz
müzisyen, en çok kendisine benzeyen tarafını getirsin. Dolayısıyla
herkes stüdyoya girene kadar ortaya nasıl bir şey çıkacağını biz de
tam olarak bilmiyorduk.

TAKASHI: Bu kayıtların en ilginç kısmı ise “referans parçası”ydı. (lol)

ISSAY: Aynen. (lol) Hava inanılmaz güzeldi. Keiichi-san son derece
ciddi bir ifadeyle, “Şimdi ‘Toki no Sugiyuku Mama ni’ toplantısına
başlıyoruz.” dedi. Normalde böyle resmî konuşmaz. Ben de
“Hayırdır?” diye düşünmeye başladım. Sonra, “Önce referans
parçayı dinleyelim. Bugünkü masmavi gökyüzüne çok yakışacak bir
eser.” dedi. Hepimiz merakla bekliyoruz. Bir anda David Bowie’nin
“Warszawa” parçası çalmaya başladı. (lol) Bir anda hepimizin morali
çöktü.

TAKASHI: Üstelik küllüğün içinde tütsü yanıyordu. (lol)
Herkes sessizce oturmuş dinliyor…

ISSAY: Ortam tam anlamıyla gizemliydi. Parça biter bitmez
Toyama’nın söylediği ilk cümle hâlâ aklımdadır.
“Şey… ama bunda davul yok.” (lol)

TAKASHI: Referans güzel de… Biz bununla tam olarak ne
yapacağız? (lol)

ISSAY: Sonra KEN de, “Galiba gitar da yoktu…” dedi. Çünkü
gerçekten sadece klavye vardı. Meğer Keiichi-san’ın kastettiği şey
düzenleme değil, parçanın atmosferiymiş. Yani tamamen duygu ve
nüans açısından bir referans. (lol)

TAKASHI: Ama kabul etmek gerekir ki… En azından ruh hâlimiz
tamamen Avrupa’ya dönmüştü. (lol)

ISSAY: Sonra hep birlikte oturup konuştuk. En sonunda da şu karara
vardık: “Bu parçayı yapacaksak önce kendimizi Avrupalı gibi
hissetmeliyiz.” Hatta işi şakaya vurup, “Herkes kandaki Alman
oranını mümkün olduğunca yükseltsin.” demeye başladık. (lol)

𒀸 Kayıtlar başladığında süreç nasıl ilerledi?

TAKASHI: Oldukça serbestti. Neredeyse jam session yapar gibi
ilerledik.

ISSAY: Bir kez ortak atmosferi yakalayınca gerisi çok hızlı geldi.

TAKASHI: Kendi grubumdan oldukça farklı bir deneyimdi. Sürekli
birbirimizi dinliyorduk. “Bakalım şimdi ne yapacak?” diye merak
ederek çalmak çok keyifliydi.

ISSAY: Bu kayıtlar sayesinde bir şeyi yeniden fark ettim.
TAKASHI’nin bas tonu gerçekten inanılmaz güzel. O gün tesadüfen
HAL de stüdyodaydı. Sürekli, “Bu nasıl ses ya? Hangi ekipmanı
kullanıyorsun? Ben de aynısından istiyorum.” deyip duruyordu. (lol)

TAKASHI: Ben ise HAL orada olduğu için baştan sona gergindim.
(lol)

ISSAY: Ama sonuçta ortaya gerçekten ilginç bir kayıt çıktı.
Parça ağır bir atmosfere sahip olmasına rağmen aynı zamanda
olağanüstü şeffaf duyuluyor.

TAKASHI’nin bası da hayal ettiğimden bile daha iyi oturdu. Üstelik
albümün akışı içinde de çok önemli bir yerde duruyor. Bence
albümün gerçek anlamda dinleyiciyi içine çekmeye başladığı bölüm
tam burası. “Dinleyeni tam kalbinden vuracağız.” diye
düşünüyordum. (lol)

𒀸 Gerçekten öyle. (lol) Hazır konu açılmışken şunu da sorayım…
TAKASHI-san, sizce kanınızdaki “Alman oranı” doğal olarak yüksek
mi?

TAKASHI: (lol) Bilmiyorum doğrusu. Ama gençken dinlediğim
müzisyenler arasında öyle isimler vardı. O yüzden dolaylı da olsa
onların etkisini almışımdır diye düşünüyorum.

ISSAY: Sonuçta New Wave dediğimiz akımın kökleri de Avrupa’ya
dayanıyor.

TAKASHI: Ben aslında New Wave’den çok New Romantic
tarafındaydım. İlk dinlediğim grup Duran Duran’dı. Gerçi aynı
dönemde Iron Maiden’ı da çok seviyordum. (lol) Hatta metal
gruplarında da çalmışlığım var.

𒀸 ISSAY-san’ın metal dinlediğini hayal etmek biraz zor…

ISSAY: Hiç dinlemem. (lol) Hard rock da pek dinlediğim
söylenemez. Gerçi Iggy Pop’u hard rock sayarsan, o
başka. (lol) Benim New Wave dediğim zaman aklıma gelen
isimler daha çok Gary Numan ya da Ultravox oluyor.

𒀸 Peki TAKASHI-san… Duran Duran dinlediğiniz dönemde
gerçekten New Romantic tarzında mı giyiniyordunuz?

TAKASHI: New Romantic tarzı gömlekler bulabilmek için resmen
dükkân dükkân dolaşıyordum. (lol)

ISSAY: Şimdi dönüp bakınca gerçekten tuhaf geliyor. (lol) O akım
tam anlamıyla… Zengin görgüsüzlüğüyle aristokrat zevki arasında
sıkışmış bir estetikti. (lol)

𒀸 Makyaj da yapıyor muydunuz?

TAKASHI: Lisenin birinci sınıfındayken makyaj yapıp okula
gidiyordum. Her sabah öğretmen beni durdurup, “Sen ibne
misin?” diye sorardı. (lol)

ISSAY: Benim lise yıllarım daha da eskiye denk geliyor. O zamanlar
insanlar böyle şeyleri neredeyse psikolojik bir rahatsızlık gibi
görüyordu. Öğretmenler hiçbir şey söylemezdi. Sanırım
dokunulmaması gereken bir mesele olduğunu düşünüyorlardı.
Kimse karışmıyordu. Sadece… “Tuhaf çocuk.” muamelesi
görüyordum. Tam anlamıyla görmezden geliniyordum. (lol)

TAKASHI: Ben de saçlarımı uzattığım dönemde epey dalga konusu
olmuştum. Parmakla gösterip, “Heavy metalci! Heavy metalci!”
diye bağırıyorlardı. Bayağı zorbalık gördüm. (lol)

𒀸 Peki kayıtlar bittikten sonra birlikte çıkıp içtiğiniz oldu mu?

TAKASHI: Henüz olmadı. Ama ISSAY-san hakkında duyduklarım
var. (lol)

ISSAY: Yok canım… Ben o kadar da içen biri değilim. (lol) Öyle bir
oturup mekândaki bütün içkileri bitirecek biri değilim. Benden çok
daha sağlamları var. (lol)

ISSAY

DER ZIBET’in vokalisti. Bu kez kariyerinin ilk solo albümü FLOWERS’ı
yayımladı. Albümde yer alan seçkin konuk müzisyenler bile tek
başına ISSAY’in müzisyenler arasındaki saygınlığını göstermeye
yetiyor. DER ZIBET bu yıl onuncu kuruluş yılını kutluyor. Ayrıca 21
Ekim’de grubun yeni video çalışmasının yayımlanması planlanıyor.
Kendine özgü karakterlere sahip üyelerden oluşan DER ZIBET’in,
onuncu yılının ardından çok daha büyük bir çıkış yapması
bekleniyor.

TAKASHI

DIE IN CRIES’in bas gitaristi. Bu röportajda konuşulan “Toki no
Sugiyuku Mama ni” parçasında konuk müzisyen olarak yer alıyor.
DIE IN CRIES ise ağustos ayında Shinjuku Power Station’da her
gece farklı bir konseptle hazırlanan haftalık konser serisini
gerçekleştirdi: “Cover Gecesi”, “Erkekler Gecesi”, “Dinner Gecesi”
ve “Sıradan Gece”. Grup kısa bir dinlenme dönemine giriyor
olsa da, bu aranın ardından çok daha güçlenmiş bir DIE IN CRIES
olarak geri dönmeleri bekleniyor.

Kaynak: PATi PATi
Yayın Yılı: 11.1994
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 15.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

08/07/2026
DER ZIBET | PLUM | 12.89

DER ZIBET

Salon ışıkları söndü. Seyircileri aydınlatan spotlar yavaş yavaş
salonu taramaya başladı…

10 Ekim’de Shibuya Club Quattro’da DER ZIBET sahne aldı.
“Mammoth no Yoru” (“Mamutun Gecesi”) ile açılan konser,
ilk andan itibaren tam gaz ilerledi.

“Bu gece hep birlikte eğlenelim!” diye seslendi ISSAY.

Yedinci parça “Niji o Mita ka” (“Gökkuşağını Gördün mü?”)
sırasında destek müzisyen olarak klavyeci Nozawa Daijirō da
sahneye katıldı.

Ardından ISSAY,

“Bugün bize katılacak bir konuğumuz daha var.”

dedi ve sahneye Chiwaki Mayumi çıktı.

Chiwaki daha önce Kochi’deki konserlerine de katılmıştı ve
ikili yine birbirleriyle kusursuz bir uyum yakaladı.

Sohbet bölümünde (MC) Chiwaki bu kez Tosa seyahatlerinden
söz açtı.

“ISSAY aslında Sakamoto Ryōma’nın büyük bir hayranı.”

deyince seyirciler sanatçının pek bilinmeyen bir yönünü de
öğrenmiş oldu. ISSAY ise Ryōma’nın heykelini görememiş
olmaktan dolayı hayal kırıklığını dile getirdi.

Konserin ikinci yarısında Chiwaki ile ISSAY gitarlarını da ellerine
alınca salonun coşkusu daha da yükseldi.

Encore bölümünde ise “Funny Panic” bir kez daha seslendirildi.

Toplam 16 şarkının (bunların ikisi encore) yer aldığı konser, baştan
sona keyifli ve oldukça dolu dolu geçen bir gece olarak hafızalarda
kaldı.

Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 12.1989
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 10.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

08/07/2026
Chiwaki Mayumi&DER ZIBET | Arena37℃ | 06.89

Chiwaki Mayumi & DER ZIBET

10 Nisan’da Inkstick Shibaura’da Chiwaki Mayumi ve
DER ZIBET’ten rüya gibi bir ortak sahne

Fotoğraf: Nov Matsuzaki

Hikaru’nun Chiwaki Mayumi’nin albümüne katkıda bulunmuş
olması ve Issay ile Chiwaki’nin uzun yıllara dayanan dostluğu
(ikisi de tam bir glam tutkunu) sayesinde, DER ZIBET ile Chiwaki
arasında zaten özel bir bağ vardı. Belki de bu yüzden, 10 Nisan’da
Sophia Üniversitesi’nin düzenlediği etkinlik kapsamında Shibaura
Inkstick’te gerçekleşen DER ZIBET konserinde Chiwaki’nin konuk
sanatçı olarak sahneye çıkması kimseyi şaşırtmadı.

Sonuç ise tek kelimeyle harikaydı. O gece izleyicilere, bütün
sıkıntılarını bir kenara bırakıp yalnızca müziğin içinde
kaybolabilecekleri unutulmaz bir gece armağan edildi.

Konser, planlanan saatten kısa bir süre sonra DER ZIBET’in
sahneye çıkmasıyla başladı. Grubu uzun bir aradan sonra yeniden
gören hayranların heyecanı salonun her köşesine yayılmıştı. Çünkü
onlar, geçen yıl Shibuya Kōkaidō’daki konserden bu yana ilk kez bu
şekilde sahneye çıkıyordu. Yaklaşık dört aylık bekleyiş, hayranlar için
gerçekten uzun gelmişti.

İlk olarak “Only “YOU” Only “Love”, ardından “Russia” çalındı. Sanki
aylardır içlerinde biriken bütün enerjiyi tek seferde dışarı
bırakıyormuşçasına sert ve vahşi bir performans sergilediler.

Issay seyircilere şöyle seslendi:

「Sanki sonunda kış uykusundan uyanmış gibiyim. Bundan sonra
arayı fazla açmadan turneye çıkmayı düşünüyoruz. O yüzden
bugün hep birlikte baharın gelişini kutlayalım.」

Son dönemde gerek müzikleri gerek sahne kostümleriyle daha
karanlık bir atmosfere yönelen DER ZIBET’in, bu gece yeniden eski
gösterişli havasına kısa da olsa geri dönmüş olması dikkat çekiciydi.
Uzun süredir göz önünde olmasalar da sahneye çıkan her üyenin
yüzünde son derece keskin ve dinç bir ifade vardı. Gerçekten de
uzun bir uykudan yeni uyanmış gibiydiler.

Konser tam ortalarına geldiğinde salonu bir anda kadın hayranların
çığlıkları kapladı ve Chiwaki Mayumi, püsküllü, oldukça iddialı bir
atletle sahneye çıktı.

Onun çekiciliği gösterişli ya da yapmacık değildi; dimdik
duruşundan gelen doğal bir zarafete sahipti. Bu yüzden
kadınların bile hayranlık duymaması mümkün değildi.

Ardından sırasıyla “Lady Universe”, Hikaru’nun Chiwaki için
yazdığı “One Shot Two Heart” ve bu gece Issay ile düet
yaptığı “Angel Fate” seslendirildi.

Bu konserin en şaşırtıcı yanlarından biri de Chiwaki Mayumi ile
DER ZIBET’in müzikal dünyalarının beklenenden çok daha yakın
olmasıydı. Chiwaki’nin şarkılarını onlar çalmaya başladığında sanki
yıllardır birlikte çalışan tek bir grup sahnedeymiş hissi oluşuyordu.

Gerçek anlamda kusursuz bir uyum yakalamışlardı.

Chiwaki’nin sahneye çıkmasıyla konserin coşkusu doruğa ulaştı.
Seyircilerin enerjisi öyle yükselmişti ki ortam neredeyse bir punk
konserini andırıyordu.

Issay, seyircinin coşkusuna kapılıp durmaksızın haykırıyor;
Hikaru ise gitarını adeta durmaksızın konuşturuyordu.

Gerçek şu ki, DER ZIBET en çok böyle çılgın, gösterişli ve sınır
tanımayan performanslarıyla etkileyici görünüyordu.

Ve encore…

Gecenin en büyük sürprizi henüz gelmemişti.

Chiwaki ile Issay birlikte, The Rocky Horror Show’dan bir parça,
ardından David Bowie ile Mick Jagger’ın söylediği “Dancing in the
Street” ve Bay City Rollers’ın “Rock and Roll Love Letter”
şarkılarından oluşan bir medley seslendirdiler.

Salonun ışıkları yandıktan sonra bile kimse kolay kolay yerinden
kıpırdayamadı. Herkes, biraz önce yaşananların gerçekten olup
olmadığını anlamaya çalışıyormuş gibi sahnenin önünde öylece
kalmıştı.

İşte o manzara, geceden geriye kalan en unutulmaz görüntüydü.

(Yamamoto Hiroko)

Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 06.1989
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 9.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

08/07/2026
ISSAY&Katsuhiko Nakagawa | Arena37℃ | 03.89

Bahar Rüzgârı Sohbeti

Katsuhiko Nakagawa vs ISSAY (DER ZIBET)

“Yengeç burcunun rüyaları gerçekten inanılmazdır” bölümü

「Bazen öyle rüyalar görüyorum ki… Bir bakıyorum gökkuşağı
bütün hızıyla üzerime doğru geliyor.」 ISSAY

「Yoksa kötü bir şeyler mi karıştırıyorsun sen? (lol)」 Katsuhiko

Hazırlayan: Hiroko Yamamoto
Fotoğraf: Kousei Yoshida

Katsuhiko Nakagawa ile ISSAY’in tanışmasının üzerinden
neredeyse beş yıl geçmiş.

İlk kez, DER ZIBET henüz kurulmadan önce tanışmışlar. O sıralar
ISSAY, Katsuhiko’nun konserlerinden birine gitmiş ve bu
karşılaşma ikilinin dostluğunun başlangıcı olmuş.

Aradan yıllar geçmiş. Yeniden karşılaşmaları ise 1988 yılının
sonunda düzenlenen “R&R Band Stand” etkinliğine
giderken, Shinkansen’de gerçekleşmiş.

“Hey! Uzun zaman olmuş!”

Sahnedeki gizemli görüntülerinin aksine, ikisi de son derece
sıcak ve samimi. Yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında birbirlerini
işte böyle selamlamışlar.

Ardından 30 Ocak’ta Nakano Sun Plaza’da düzenlenen konserde
(PANTA, DER ZIBET, Katsuhiko Nakagawa ve diğer sanatçılarla
birlikte) yeniden aynı sahneyi paylaşmışlar.

Belki ikisi de aynı şeyi düşünüyordu, belki de düşünmüyordu ama…

“Galiba bu yıl yollarımız sık sık kesişecek.”

Madem öyle…

Haydi sohbet başlasın!

「Hayranlarımdan biri bana ISSAY’in en son haberlerini, hem de
fotoğraflarıyla birlikte gönderiyor.」 Katsuhiko Nakagawa

𒀸 Önce ikinizin nasıl tanıştığından başlayalım.

Katsuhiko: İlk çıkışlarımız aşağı yukarı aynı döneme denk geliyor,
değil mi?

ISSAY: Yok, benim çıkışım biraz daha sonraydı. Ben henüz
profesyonel olmadan, hâlâ live house’larda sahne alırken
Katsu-chan’ın konserine gitmiştim.

Katsuhiko: Doğru ya. Ben de o sıralar henüz yeni çıkış yapmıştım.
O dönem günde üç kez sahneye çıktığım oluyordu. Aralarda da
şarap içiyordum; tam anlamıyla çılgın bir tempoydu. (lol) Bir gün
yine üç konserin ardından bitkin düşmüş hâlde sahnedeyken sen
gelmiştin.

ISSAY: Bir arkadaşım “Hadi gidip izleyelim.” deyince ben de “Olur.”
dedim. Bir de hakkında, sahnede pantomim yaptığına dair
söylentiler dolaşıyordu. Ben de merak edip geldim.

Katsuhiko: Ben de ISSAY’in pantomim yaptığını biliyordum aslında.
Bir hayranım söylemişti. Hatta son iki yıldır bana düzenli olarak
ISSAY’in en son haberlerini gönderiyor. Fotoğraflar ekliyor, üstüne
açıklamalar bile yazıyor. (lol)

“ISSAY bu kez Londra’ya gitti.”

“Şurada şu konseri verdi.”

Yani bir bakıma ISSAY hakkında en çok bilgi sahibi olan kişi bendim.

ISSAY: (lol) Bunu gerçekten bilmiyordum.

「Benim için grup üyeleri eşim gibi… Ama senin için onlar daha çok
sevgili gibi. O yüzden işin zor.」ISSAY

𒀸 Birbiriniz hakkındaki ilk izleniminiz nasıldı?

Katsuhiko: Her şeyden önce bana, “Çok eğlenceli biri.”
demişlerdi. “Hep neşeli, çok komik biridir.” diye o kadar çok
duymuştum ki, daha tanışmadan ona karşı bir yakınlık
hissetmeye başlamıştım.

ISSAY: Ben de onun çok rahat konuşulabilecek biri olduğunu
düşünmüştüm. Konserden sonra biraz sohbet ettik ama…
ondan sonra uzun süre bir daha karşılaşmadık.

Katsuhiko: İkimiz de fazlasıyla meşguldük. Aslında benzer yollardan
geçmişiz. İkimizin de dış görünüşü çok konuşuldu. Sonra da o imajın
ötesine geçmeye çalıştık. İlk zamanlarda ikimize de
“bishōnen rock şarkıcısı” deniyordu.

#Pluto: Bishōnen (美少年): Zarif ve androjen güzelliğiyle öne çıkan
genç erkek imajı. 1980’ler Japon müzik basınında sık kullanılan bir
tanımlama.

ISSAY, müziğini temelden yeniden kurabilmek için bir gruba
yöneldi. Ben ise… açıkçası “yakışıklı çocuk” imajından kurtulmaya
çalışayım diye özel bir çabam olmadı. (lol) Ama ben de farklı
prodüktörlerle çalıştım, inat ettiğim dönemler oldu. Şimdi dönüp
bakınca, galiba ikimiz de en iyi dönemimizi yaşıyoruz.

ISSAY: Sanırım artık üzerimizdeki gereksiz yüklerden kurtulmaya
başladık. Bana “yakışıklı” dediklerinde hiçbir zaman fazla
takılmadım. Bunun avantajı da vardı, dezavantajı da. Sonuçta her
müzisyen farklı şekillerde değerlendiriliyor. Buna inat edip kendini
yıpratmanın bir anlamı yok.

Katsuhiko: Evet. Sanırım insanın içi eninde sonunda dışına
yansıyor. O yüzden gerçekten güzel bir insan olmak, kalbinin de
güzel olması demek. Bence bu hiç de kötü bir şey değil. (lol)

「Benim için grup üyeleri artık aile gibi…
Seninkiler ise biraz sevgili gibi.」

ISSAY: Madem konu açıldı… Sen solo çalışıyorsun ya… Zor olmuyor
mu? Sana eşlik eden müzisyenlerin hepsi güçlü karakterler. Böyle
olunca ister istemez sürtüşmeler de yaşanıyordur. Ben dört yıldır
aynı üyelerle birlikteyim. Artık birbirimize tamamen alıştık. Bu
yüzden işim biraz daha kolay. Benim için grup üyeleri artık eşim
gibi… Daha doğrusu uzun yıllardır birlikte yaşayan bir çift gibiyiz.

Katsuhiko: O zaman benimkiler de sevgili mi oluyor? (lol)

ISSAY: Evet. Daha çok sevgili gibi. O yüzden senin işin daha zor.

Katsuhiko: Olabilir. Ama benim için en önemli şey söylemek
istediğim şeyi ifade edebilmek. Bu yüzden grup içinde uzun uzun
tartışmam. “Benim anlatmak istediğim şey bu.” derim. Bunu anlayıp
bana eşlik edecek insanlarla çalışırım. O yüzden her projede aynı
üyeler olmak zorunda değil. Anlatmak istediğim şeye göre kadro
değişebiliyor. Bazen bunun yalnız hissettiren tarafı oluyor. Ama bir
yandan da bunun benim için en doğru yöntem olduğunu
düşünüyorum.

ISSAY: Ben aslında hangisi olursa olsun fark etmez diye
bakıyorum. Çünkü senin söylediklerinin çoğu benim de içimde
olan şeyler. Ben sadece… o insanlarla karşılaşacak kadar
şanslıydım. Bizim gruptakiler de, yapmak istediklerini
tamamladıkları gün grubu bırakabilecek insanlar. Ben de
öyleyim. Ama şu anda her şey öylesine yolunda gidiyor ki…
Grubun dağılabileceğini hayal bile edemiyorum.

Katsuhiko: Aslında bir grubun tam anlamıyla oturması en çok
vokaliste bağlı. İşin garibi de şu… Vokalist gruba tam alıştığı anda
gruplar dağılmaya başlıyor gibi geliyor bana.

ISSAY: (lol) İnsanın tüylerini diken diken edecek bir şey söyledin.

Katsuhiko: Ama dört yılı geride bıraktıysanız artık korkacak bir şey
yoktur herhalde.

ISSAY: Olur mu… Asıl beşinci yıl tehlikelidir. Her grubun bir döngüsü
vardır. (lol)

Katsuhiko: Öyle mi? Ben zaten üç yıldan uzun yaşayan bir grubun
içinde hiç bulunmadım. O yüzden bunu bilmiyorum.

「Olduğum gibi kendimi şarkılara dökmek istiyorum.」ISSAY

「Şarkı söyleyen insan, kendini bütünüyle ortaya koyabilmeli.」
Katsuhiko

𒀸 ISSAY, şarkı sözlerini de sen mi yazıyorsun?

Katsuhiko: Şarkı sözlerini de kendin mi yazıyorsun?

ISSAY: Evet.

Katsuhiko: Bence bir şarkıcının neyi anlatmak istediğini bulması
çok önemli. Aslında bugün seninle özellikle bunu konuşmak
istiyordum. “Bu yıl hangi duyguları, hangi temaları şarkılarımıza
taşıyacağız?”

ISSAY: Ben artık… küçük şeyleri anlatmak istiyorum. Sonuçta ben
de sadece bu kadarım. Şimdiye kadar hep çevremdeki daha büyük
şeyleri anlatmaya çalıştım. Ama artık… kendimi anlatmak istiyorum.

Katsuhiko:Yani olduğun hâlinle?

ISSAY: Sanırım öyle. Olduğum gibi… Zaten ben öyle çok da düzenli
biri sayılmam. (lol) Gerçekten çocukluğumdan beri tam bir
tembeldim. Annem bana hep, “Bu kadar uyuyorsun da gözlerin hiç
çürümüyor mu senin?” diye kızardı. Ben de utanıp, “Ben Üç Yıl
Uyuyan Tarō’yum!” derdim. (lol)

#Pluto: 「三年寝太郎」”Üç Yıl Uyuyan Tarō” Bu, Japon halk
hikâyelerindeki tembel ama sonunda büyük işler başaran
Sannen Netarō karakterine gönderme.

Katsuhiko: Sanırım bütün müzisyenler biraz böyledir. Ama bana
göre bir şarkıcı… kendini tamamen açabilmeli. Kendisini olduğu gibi
ortaya koyabilmeli. Ben gerçekten inanmadığım hiçbir şeyi
söyleyemem. Şarkılarımda da öyle. Bu arada… Sen de sık sık
hikâyesi olan rüyalar görürsün, değil mi?

ISSAY: Evet. Çok görürüm.

Katsuhiko: Rüyalar güzel şey.

ISSAY: Bazen öyle rüyalar görüyorum ki… Deniz kıyısında
yürüyorum. Etrafta fabrika bacaları yükseliyor. Bir bakıyorum…
Gökyüzünde bir gökkuşağı var. “Aa, gökkuşağı…” der demez…
O gökkuşağı inanılmaz bir hızla doğruca üzerime geliyor.

Katsuhiko: Yoksa gerçekten kötü bir şeyler mi karıştırıyorsun
sen? (lol)

ISSAY: Yok canım. Ama böyle tuhaf rüyaları çok görürüm. Mesela…
Bataklıktaki suyun sarı, kırmızı ve mavi olduğu rüyalar…

Katsuhiko: Ben de geçenlerde çok acayip bir rüya gördüm.
Rüyamda, “Hadi Hasunuma’daki festivale gidelim!” diyorlar.
Bir gidiyorum… Festival dağın içine kadar uzanıyor. Ama gördüğüm
şey tam anlamıyla cehennem tasvirleri gibi. O kadar ürkütücüydü
ki… Sonra kendi kendime düşündüm. “Acaba gerçek hayatta
insanları kandırarak yaşayanlar öldükten sonra böyle bir yerde mi
kalıyor?” Ertesi gün, “Umarım bu rüyanın devamını görmem.” dedim.
Ama bu kez tam tersine… Rüya kaldığı yerden devam etti.
Resmen tefrika gibiydi. (lol)

ISSAY: Demek ki içinde seni rahatsız eden bir şeyler var. (lol)

「Sanat aslında o kadar da zor bir şey değil.」 ISSAY

Katsuhiko: Ama biliyor musun… İnsan büyüdükçe bazı duygularını
kaybediyor. İlk kez lunaparkta hız trenine bindiğinde ne kadar
korktuğunu hatırla. Şimdi ise… Artık eskisi kadar korkutmuyor.

ISSAY: Ben hâlâ korkuyorum ama. (lol) Yüksekten gerçekten
korkarım. Uçağa binmek bile hâlâ beni tedirgin ediyor…

Katsuhiko: Mesela festivaller de öyle. Benim büyüdüğüm semt eski
Tokyo mahallelerinden biri olduğu için festivaller çok olurdu.
Çocukken en heyecanlı kısmı festivalin kendisi değildi. Bir gün
önceden dağıtılan happi ceketleri… Mikoshi’yi omuzlamadan
hemen önceki o an… İşte bütün heyecan aslında oradaydı. Ama
şimdi festivali düzenleyen tarafta olunca… Hazırlık telaşıyla
uğraşmaktan başka bir şey düşünemiyorsun. Tek istediğin, “Yeter ki
festival sorunsuz bitsin.” (lol) Sanırım büyüdükçe çocukluğumuzun
peşinden koşmaya başlıyoruz. Çocuklar da büyümenin peşinden
koşuyor. Biz ise tam ikisinin arasında… Kendimizi ifade
edebileceğimiz şeyi arıyoruz.

ISSAY: Evet… Ben de dış dünyayla temas ettikçe sürekli bir şeyler
hissediyorum. “Bundan hoşlanmıyorum.” “Bunu seviyorum.”
Şarkılarımın çıkış noktası da genellikle bu hisler oluyor. Açıkçası…
Ben sanatın öyle çok karmaşık bir şey olduğunu düşünmüyorum.
Bir tabloya bakıp “Ne kadar güzel…” diyebilmek… Bir çiçeğe bakıp
aynı şeyi hissedebilmek… Bence bunların hepsi sanat. İnsanın
yaptığı pek çok şey zaten başlı başına bir sanat. Benim farkım…
Bütün bunları müzik aracılığıyla ifade ediyor olmam.

𒀸 Son olarak, bu yıl en çok yapmak istediğiniz şeyi söyler misiniz?

Katsuhiko: Ben… Işığın ve sesin kusursuz bir şekilde birleştiği
konserler yapmak istiyorum. Müziğinden sahne düzenine kadar
her ayrıntısının, anlatmak istediğim şeyi eksiksiz yansıttığı
konserler… Bu yıl en büyük hedefim bu.

ISSAY: Benimki o kadar büyük bir hedef değil. Son zamanlarda
yeterince konser vermiyoruz. O yüzden… Tek istediğim şey
yeniden sahneye çıkmak. Hatta arkadaşlarımın konserine bile
haber vermeden çıkıp, bir anda şarkı söylemek isterdim. (lol)

Kaynak: Arena37℃
Yayın Yılı: 03.1989
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 8.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

#Pluto: “Yengeç burcunun rüyaları inanılmaz güçlüdür.” Ama
aslında röportajın özü astroloji değil. İki sanatçı oturmuş;
ünlerini, çocukluklarını, arkadaşlıklarını, grup olmayı, yalnız
çalışmayı, şarkı yazmayı, korkularını, rüyalarını, sanat anlayışlarını
konuşuyor. 1989 tarihli olmasına rağmen bugün okurken bile
eskimemesinin sebebi de bu. son olarak… ISSAY’in şu cümlesi
bence bu röportajın özeti:

“Sanatın öyle çok zor bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bir resme
bakıp güzel olduğunu hissetmek de, bir çiçeğe bakıp güzel
olduğunu düşünmek de sanattır. Ben sadece bunu müzikle ifade
ediyorum.”

08/07/2026
Ф(Phl) | Fool’s Mate | 30.12.??

Milenyum Eşiğine Yakışan Bir Tutku

30 Aralık – Shibuya Club Quattro

1998’i uğurlayan bu konser, şimdiye kadar verdikleri performanslar
arasında belki de en görkemlisiydi.

Elbette önceki konserlerinde de her zaman etkileyici bir ses gücü
ve göz alıcı sahne performanslarıyla izleyenleri büyülemişlerdi.
Sağlam ama saldırgan ritim bölümü, zarafetle gücü buluşturan vokaller ve gitarlar, bunlara parlak bir renk katan Fujiwara
Mahito’nun destek klavyesi… Bunların her biri, grubun ilk
dönemlerinden beri hayranlık uyandıracak kadar etkileyici bir
varlık sergiliyordu. Şarkıların sıralaması zaman zaman değişmiş
olsa da, müzikal içerik ya da konser anlayışı bakımından bugüne
kadar belirgin bir farklılık yaşanmamıştı.

Ama bu gece sanki önceki konserlerde olmayan fazladan
bir şey vardı.

İşin ilginç yanı, bunun sonradan eklenmiş yeni bir unsur
olduğunu da düşünmüyorum. Aksine, bu onların her birinin
zaten içinde taşıdığı doğal cazibeydi. Daha önce eksik olduğu
söylenemezdi; ancak bu gece sahneden yayılan aura, o çekiciliği
yeniden ve çok daha güçlü bir biçimde fark ettiriyordu.

Özellikle de ISSAY’in insanın içine işleyen o baş döndürücü
büyüleyiciliği…

Şimdi dönüp baktığımda, 1998’in ilk yarısındaki konserlerde
performansçı kimliğinin bu yönünden çok, sahnede olmanın
verdiği saf keyif daha ön plandaymış gibi geliyor. Oysa bu
gece ISSAY’e özgü erotizm ile eksantrikliğin birleşimi bütün
yoğunluğuyla hissediliyordu. Sadece şarkı söylerken değil,
az konuştuğu MC bölümlerinde bile zaman zaman gösterdiği
büyüleyici ifadelerle salonun tansiyonunu giderek yükseltti ve
konserin ikinci yarısında kendini tamamen müziğe bıraktı.

Leopar desenli kostümünün yarattığı imajla uyum içinde
sergilediği zarif ama keskin hareketleri ve gitar performansıyla
Hirose “JIMMY” Satoshi de o gece son derece formdaydı.

Her zamanki gibi konserin orta bölümünde dinleyiciyi soluklandıran
sakin ve dingin bir kesit de yer alıyordu. Ardından bunun tam karşıtı
olan hareketli bölüme geçilirken coşkunun adım adım yükselişi
oldukça etkileyiciydi.

Artık grubun konserlerinin vazgeçilmez akışlarından biri hâline
gelen bu bölümde, enstrüman ekibi gerilim yüklü enstrümantal
parça “Sisters of Mine” ile ezici bir groove yarattı. Tam bu sırada
ISSAY yeniden sahneye dönerek “Akazu no Fumikiri” (Açılmayan
Hemzemin Geçit) ile adeta fitili ateşledi.

Hemen ardından gelen MC bölümünde ISSAY, yüzünde büyük
bir gülümsemeyle seyircilere,

“JIMMY kendini harika hissediyormuş!” diye seslendi.

Bunu söylerken onun da en az JIMMY kadar iyi hissettiği belliydi.

Konser artık son düzlüğüne girmişti. ISSAY sahnenin bir ucundan
diğer ucuna dolaşırken mikrofon kullanmadan,

“Hadi, daha çok eğlenelim!!!”

diye seyirciyi kışkırttı ve salonu tek hamlede zirveye taşıdı.

Ana bölüm, “Mayonaka no Adam” (Gece Yarısının Âdem’i) ile
görkemli bir şekilde sona erdi.

Encore bölümünde ise artık klasikleşen David Bowie ve
T. Rex cover’larıyla birlikte grup tam iki kez yeniden
sahneye döndü.

Böylece izleyicilere unutulmaz bir kapanış armağan ederken,
milenyuma girerken yaşanan o büyük heyecan dalgasını da
geride bırakarak sahneden ayrıldılar.

Bu gecenin bıraktığı yankının, 1 Mart’ta Shibuya On Air East’te
gerçekleşecek konserle çok daha büyük bir doruğa ulaşacağına
şüphe yoktu.

Yazan: Mari Itō
Fotoğraf: Yoshitaka Kashiwada

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 30.12.????
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 26.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

#Pluto: 1998/99 yılına ait olduğunu düşünüyorum ama
tam kesin tarih yok. Tarihi kesin olarak belirlediğimde
değiştireceğim ❤

08/07/2026
Ф(Phl) | Fool’s Mate | 21.09.??

Fırtınanın Dinamizmi

21 Eylül – Shibuya On Air East

3. fotoğraf – ISSAY & Hirose Satoshi’nin güçlü ikili ön hattı

O gün Japonya takımadalarına bir tayfun yaklaşıyordu. Ancak
şiddetli yağmur ve rüzgâra rağmen konserin başlamasına dakikalar
kala salon tamamen dolmuştu. Hayranların coşkulu tezahüratları
arasında, yaklaşık bir buçuk ay aradan sonra yeniden sahneye
çıkmaya hazırlanan Ф(Phl) üyeleri sakin bir edayla yerlerini aldı.
Biraz gecikmeli olarak sahneye çıkan ISSAY, merkeze geçip kollarını
iki yana açarak tek kelime etmeden seyirciyi selamladı. Bu sessiz
selamın ardından hazır bekleyen diğer üyeler de sanki “işte
beklediğimiz an geldi” dercesine bir anda ateş aldı.

Konserin başlangıcında herkes neredeyse sabit yerinde çalıyordu;
ancak ritmin itici gücü bile seyirciyi coşturmaya yetmişti. Daha ilk
andan itibaren salonu saran agresif atmosfer, şarkının
enstrümantal bölümüne gelindiğinde grubun tamamını harekete
geçirdi. Durgunluktan dinamizme geçilen o anda Hirose “JIMMY”
Satoshi’nin keskin performansı özellikle dikkat çekiyordu.

Ardından hiç ara vermeden dans ettiren ritmiyle “Kaeranai Yoru”
(Dönülmeyen Gece) başladı. Bu parçada Hirose, olgun bir rahatlık
sergileyerek seyirciyi ustalıkla ateşliyordu. Sonrasında ise
Sato Minoru’nun derinden vuran kick davulu ve peş peşe gelen
trampet vuruşları, HAL’ın baskın bas yürüyüşüyle birleşince
“21st Century’s Boy”un ağır ve sürükleyici gücü salonu
tamamen ele geçirdi.

ISSAY’ın tayfuna gönderme yaparak,

“Enerji konusunda ona yenilecek değiliz, öyle değil mi?”

demesiyle birlikte salon yeniden kaynadı ve atmosfer giderek
daha da hararetlendi.

Konserin devamında da şarkıların tarzı, temposu ve ses dokusu
ustalıkla değiştirilerek performansın temposu sürekli diri tutuldu.
Bir önceki On Air West konserinin encore bölümünde de
seslendirilen ve beklenmedik seçimiyle dikkat çeken Duran Duran’ın
“Planet Earth”ü, bu kez ana setin ortasında yer alarak gecenin en
heyecan verici anlarından birini yarattı. Şarkının pop karakteri
bunda etkili olsa da, bir cover olmasına rağmen artık
tamamen Ф(Phl)’nin kendi şarkısıymış hissi veriyordu.

Kısa bir nefeslenmenin ardından atmosfer tamamen değişti.
“Utakata no Paradise” (Geçici Cennet) ağır ağır akarak salona
yayıldı. Hirose ile HAL sandalyelerine oturmuş sakin bir düzen içinde
çalarken, büyüleyici vokalist ISSAY sigarasını ağır ağır tüttürerek
şarkının atmosferine uyum sağlayacak şekilde usulca sallanıyordu.
Enerjik rock performanslarının yanı sıra akustik bölümde
sergiledikleri dinginlik de en az onun kadar etkileyiciydi.

Ardından ISSAY gitarını eline alarak yeni şarkıları “Binetsu” (Hafif
Ateş) seslendirdi. Sıcak tonlara sahip yumuşak bir ses dünyası
salona yayılırken, izleyiciler de bu huzurlu atmosferin tadını çıkardı.

“Binetsu”nun sona ermesiyle ISSAY kısa süreliğine sahneden ayrıldı
ve yumuşak atmosfer yerini bambaşka bir havaya bıraktı. Yaklaşan
bir fırtınanın habercisi gibi ziller çalmaya başladı; efektlerle
zenginleştirilmiş bas gitar uğuldamaya koyuldu. Bu giriş giderek
büyüyerek sonunda güçlü bas rifleri eşliğinde tamamen
enstrümantal olan “Sisters of Mine”a dönüştü.

Şarkı, basit tekrarlar üzerine kurulu olmasına rağmen hiç durmadan
baskısını artırıyor, dinleyicinin üzerine dalga dalga geliyordu.

Tam bu noktada, önceki konserde olduğu gibi ISSAY yeniden
sahneye çıktı. Bu kez gösterişli kostümünü çıkarıp deri ceketli sade
görünümüyle geri dönmüş ve “Akazu no Fumikiri” (Açılmayan
Hemzemin Geçit) ile adeta sahneyi patlatmıştı.

Şarkının ardından, konser başlamadan yalnızca on beş dakika
önce kesinleştiği söylenen 30 Aralık Shibuya Club Quattro
konseri duyuruldu. Alkışlar ve tezahüratlar salonun coşkusunu
daha da artırırken performans da son düzlüğüne girdi.

“Ball Room of Love” ile başlayan üç şarkılık enerjik bölümde
seyirciler tamamen performansın içine çekildi. Ardından
ISSAY kısa bir duraksamayla,

“Eğleniyor musunuz?” diye seslendi.

Buna “hayır” demek zaten mümkün değildi.

“Daha da eğlenelim, tamam mı?” ve ardından,

“Buradaki herkese adıyorum. Bu sizin şarkınız!”

sözlerinden sonra “Mayonaka no Adam” (Gece Yarısının
Âdem’i) ana seti noktalayan parça oldu.

Encore bölümünde ISSAY, gülümseyerek grup üyelerini tek tek
tanıttıktan sonra peş peşe üç cover seslendirildi.
Iggy Pop’un “Fun Time”, David Bowie’nin “Hang on to Yourself” ve
son olarak, T. Rex’in orijinal yorumundan ziyade Bauhaus
düzenlemesini temel alıyormuş hissi veren gergin atmosferiyle
“Telegram Sam”, geceyi son derece etkileyici biçimde noktaladı.

Özellikle Hirose’nin gitar solosu gibi dokunuşlar sayesinde
bu cover’lar grubun kendi yorumunu güçlü biçimde yansıtıyor;
artık tamamen repertuvarlarının doğal bir parçası gibi duruyordu.
Seyirciler kadar grup üyelerinin de sahnede büyük keyif aldığı
belliydi ve salonun coşkusu konser sonuna kadar hiç dinmedi.

Her şey göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş gibi görünse de
son derece dolu dolu bir zamandı.

Sadece dur durak bilmeyen bir enerjiyle insanları etkileyebilirsiniz;
ancak bu tek başına yeterli değildir. Ф(Phl)’nin canlı
performansında ezici bir enerjiyle birlikte, tarif etmesi güç bir
denge —hatta güven duygusu— da hissediliyordu.

Bu yüzden yalnızca müzik değil; şarkılar ve sahne
performansının görsel yönü de gelip geçmiyor, zihne kazınıyordu.

Eskiden gençliğin o saf dürtüsünün “olgunluk” ile aynı anda var
olamayacağını düşünürdüm. Ancak bu gece bunun tam tersini
gösterdi. Ф(Phl), gençliğin dizginlenemez içgüdüsü ile olgunluğun
verdiği sağlamlığı ideal bir dengede buluşturabilen bir grup
olduğunu fazlasıyla hissettiren unutulmaz bir konser verdi.

Yazan: Mari Itō
Fotoğraf: Yoshitaka Kashiwada

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 21.09.????
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 26.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

#Pluto: 1998/99 yılına ait olduğunu düşünüyorum ama
tam kesin tarih yok. Tarihi kesin olarak belirlediğimde
değiştireceğim ❤

08/07/2026
Rock Comic – 6

6.Bölüm

07/07/2026