10 Nisan’da Inkstick Shibaura’da Chiwaki Mayumi ve DER ZIBET’ten rüya gibi bir ortak sahne
Fotoğraf: Nov Matsuzaki
Hikaru’nun Chiwaki Mayumi’nin albümüne katkıda bulunmuş olması ve Issay ile Chiwaki’nin uzun yıllara dayanan dostluğu (ikisi de tam bir glam tutkunu) sayesinde, DER ZIBET ile Chiwaki arasında zaten özel bir bağ vardı. Belki de bu yüzden, 10 Nisan’da Sophia Üniversitesi’nin düzenlediği etkinlik kapsamında Shibaura Inkstick’te gerçekleşen DER ZIBET konserinde Chiwaki’nin konuk sanatçı olarak sahneye çıkması kimseyi şaşırtmadı.
Sonuç ise tek kelimeyle harikaydı. O gece izleyicilere, bütün sıkıntılarını bir kenara bırakıp yalnızca müziğin içinde kaybolabilecekleri unutulmaz bir gece armağan edildi.
Konser, planlanan saatten kısa bir süre sonra DER ZIBET’in sahneye çıkmasıyla başladı. Grubu uzun bir aradan sonra yeniden gören hayranların heyecanı salonun her köşesine yayılmıştı. Çünkü onlar, geçen yıl Shibuya Kōkaidō’daki konserden bu yana ilk kez bu şekilde sahneye çıkıyordu. Yaklaşık dört aylık bekleyiş, hayranlar için gerçekten uzun gelmişti.
İlk olarak “Only “YOU” Only “Love”, ardından “Russia” çalındı. Sanki aylardır içlerinde biriken bütün enerjiyi tek seferde dışarı bırakıyormuşçasına sert ve vahşi bir performans sergilediler.
Issay seyircilere şöyle seslendi:
「Sanki sonunda kış uykusundan uyanmış gibiyim. Bundan sonra arayı fazla açmadan turneye çıkmayı düşünüyoruz. O yüzden bugün hep birlikte baharın gelişini kutlayalım.」
Son dönemde gerek müzikleri gerek sahne kostümleriyle daha karanlık bir atmosfere yönelen DER ZIBET’in, bu gece yeniden eski gösterişli havasına kısa da olsa geri dönmüş olması dikkat çekiciydi. Uzun süredir göz önünde olmasalar da sahneye çıkan her üyenin yüzünde son derece keskin ve dinç bir ifade vardı. Gerçekten de uzun bir uykudan yeni uyanmış gibiydiler.
Konser tam ortalarına geldiğinde salonu bir anda kadın hayranların çığlıkları kapladı ve Chiwaki Mayumi, püsküllü, oldukça iddialı bir atletle sahneye çıktı.
Onun çekiciliği gösterişli ya da yapmacık değildi; dimdik duruşundan gelen doğal bir zarafete sahipti. Bu yüzden kadınların bile hayranlık duymaması mümkün değildi.
Ardından sırasıyla “Lady Universe”, Hikaru’nun Chiwaki için yazdığı “One Shot Two Heart” ve bu gece Issay ile düet yaptığı “Angel Fate” seslendirildi.
Bu konserin en şaşırtıcı yanlarından biri de Chiwaki Mayumi ile DER ZIBET’in müzikal dünyalarının beklenenden çok daha yakın olmasıydı. Chiwaki’nin şarkılarını onlar çalmaya başladığında sanki yıllardır birlikte çalışan tek bir grup sahnedeymiş hissi oluşuyordu.
Gerçek anlamda kusursuz bir uyum yakalamışlardı.
Chiwaki’nin sahneye çıkmasıyla konserin coşkusu doruğa ulaştı. Seyircilerin enerjisi öyle yükselmişti ki ortam neredeyse bir punk konserini andırıyordu.
Gerçek şu ki, DER ZIBET en çok böyle çılgın, gösterişli ve sınır tanımayan performanslarıyla etkileyici görünüyordu.
Ve encore…
Gecenin en büyük sürprizi henüz gelmemişti.
Chiwaki ile Issay birlikte, The Rocky Horror Show’dan bir parça, ardından David Bowie ile Mick Jagger’ın söylediği “Dancing in the Street” ve Bay City Rollers’ın “Rock and Roll Love Letter” şarkılarından oluşan bir medley seslendirdiler.
Salonun ışıkları yandıktan sonra bile kimse kolay kolay yerinden kıpırdayamadı. Herkes, biraz önce yaşananların gerçekten olup olmadığını anlamaya çalışıyormuş gibi sahnenin önünde öylece kalmıştı.
İşte o manzara, geceden geriye kalan en unutulmaz görüntüydü.
(Yamamoto Hiroko)
Kaynak: Arena37℃ Yayın Yılı: 06.1989 Orijinal Dil: Japonca Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 9.07.2025 Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
“Yengeç burcunun rüyaları gerçekten inanılmazdır” bölümü
「Bazen öyle rüyalar görüyorum ki… Bir bakıyorum gökkuşağı bütün hızıyla üzerime doğru geliyor.」 ISSAY
「Yoksa kötü bir şeyler mi karıştırıyorsun sen? (lol)」 Katsuhiko
Hazırlayan: Hiroko Yamamoto Fotoğraf: Kousei Yoshida
Katsuhiko Nakagawa ile ISSAY’in tanışmasının üzerinden neredeyse beş yıl geçmiş.
İlk kez, DER ZIBET henüz kurulmadan önce tanışmışlar. O sıralar ISSAY, Katsuhiko’nun konserlerinden birine gitmiş ve bu karşılaşma ikilinin dostluğunun başlangıcı olmuş.
Aradan yıllar geçmiş. Yeniden karşılaşmaları ise 1988 yılının sonunda düzenlenen “R&R Band Stand” etkinliğine giderken, Shinkansen’de gerçekleşmiş.
“Hey! Uzun zaman olmuş!”
Sahnedeki gizemli görüntülerinin aksine, ikisi de son derece sıcak ve samimi. Yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında birbirlerini işte böyle selamlamışlar.
Ardından 30 Ocak’ta Nakano Sun Plaza’da düzenlenen konserde (PANTA, DER ZIBET, Katsuhiko Nakagawa ve diğer sanatçılarla birlikte) yeniden aynı sahneyi paylaşmışlar.
Belki ikisi de aynı şeyi düşünüyordu, belki de düşünmüyordu ama…
“Galiba bu yıl yollarımız sık sık kesişecek.”
Madem öyle…
Haydi sohbet başlasın!
「Hayranlarımdan biri bana ISSAY’in en son haberlerini, hem de fotoğraflarıyla birlikte gönderiyor.」 Katsuhiko Nakagawa
𒀸 Önce ikinizin nasıl tanıştığından başlayalım.
Katsuhiko: İlk çıkışlarımız aşağı yukarı aynı döneme denk geliyor, değil mi?
ISSAY: Yok, benim çıkışım biraz daha sonraydı. Ben henüz profesyonel olmadan, hâlâ live house’larda sahne alırken Katsu-chan’ın konserine gitmiştim.
Katsuhiko: Doğru ya. Ben de o sıralar henüz yeni çıkış yapmıştım. O dönem günde üç kez sahneye çıktığım oluyordu. Aralarda da şarap içiyordum; tam anlamıyla çılgın bir tempoydu. (lol) Bir gün yine üç konserin ardından bitkin düşmüş hâlde sahnedeyken sen gelmiştin.
ISSAY: Bir arkadaşım “Hadi gidip izleyelim.” deyince ben de “Olur.” dedim. Bir de hakkında, sahnede pantomim yaptığına dair söylentiler dolaşıyordu. Ben de merak edip geldim.
Katsuhiko: Ben de ISSAY’in pantomim yaptığını biliyordum aslında. Bir hayranım söylemişti. Hatta son iki yıldır bana düzenli olarak ISSAY’in en son haberlerini gönderiyor. Fotoğraflar ekliyor, üstüne açıklamalar bile yazıyor. (lol)
“ISSAY bu kez Londra’ya gitti.”
“Şurada şu konseri verdi.”
Yani bir bakıma ISSAY hakkında en çok bilgi sahibi olan kişi bendim.
ISSAY: (lol) Bunu gerçekten bilmiyordum.
「Benim için grup üyeleri eşim gibi… Ama senin için onlar daha çok sevgili gibi. O yüzden işin zor.」ISSAY
𒀸 Birbiriniz hakkındaki ilk izleniminiz nasıldı?
Katsuhiko: Her şeyden önce bana, “Çok eğlenceli biri.” demişlerdi. “Hep neşeli, çok komik biridir.” diye o kadar çok duymuştum ki, daha tanışmadan ona karşı bir yakınlık hissetmeye başlamıştım.
ISSAY: Ben de onun çok rahat konuşulabilecek biri olduğunu düşünmüştüm. Konserden sonra biraz sohbet ettik ama… ondan sonra uzun süre bir daha karşılaşmadık.
Katsuhiko: İkimiz de fazlasıyla meşguldük. Aslında benzer yollardan geçmişiz. İkimizin de dış görünüşü çok konuşuldu. Sonra da o imajın ötesine geçmeye çalıştık. İlk zamanlarda ikimize de “bishōnen rock şarkıcısı” deniyordu.
#Pluto: Bishōnen (美少年): Zarif ve androjen güzelliğiyle öne çıkan genç erkek imajı. 1980’ler Japon müzik basınında sık kullanılan bir tanımlama.
ISSAY, müziğini temelden yeniden kurabilmek için bir gruba yöneldi. Ben ise… açıkçası “yakışıklı çocuk” imajından kurtulmaya çalışayım diye özel bir çabam olmadı. (lol) Ama ben de farklı prodüktörlerle çalıştım, inat ettiğim dönemler oldu. Şimdi dönüp bakınca, galiba ikimiz de en iyi dönemimizi yaşıyoruz.
ISSAY: Sanırım artık üzerimizdeki gereksiz yüklerden kurtulmaya başladık. Bana “yakışıklı” dediklerinde hiçbir zaman fazla takılmadım. Bunun avantajı da vardı, dezavantajı da. Sonuçta her müzisyen farklı şekillerde değerlendiriliyor. Buna inat edip kendini yıpratmanın bir anlamı yok.
Katsuhiko: Evet. Sanırım insanın içi eninde sonunda dışına yansıyor. O yüzden gerçekten güzel bir insan olmak, kalbinin de güzel olması demek. Bence bu hiç de kötü bir şey değil. (lol)
「Benim için grup üyeleri artık aile gibi… Seninkiler ise biraz sevgili gibi.」
ISSAY: Madem konu açıldı… Sen solo çalışıyorsun ya… Zor olmuyor mu? Sana eşlik eden müzisyenlerin hepsi güçlü karakterler. Böyle olunca ister istemez sürtüşmeler de yaşanıyordur. Ben dört yıldır aynı üyelerle birlikteyim. Artık birbirimize tamamen alıştık. Bu yüzden işim biraz daha kolay. Benim için grup üyeleri artık eşim gibi… Daha doğrusu uzun yıllardır birlikte yaşayan bir çift gibiyiz.
Katsuhiko: O zaman benimkiler de sevgili mi oluyor? (lol)
ISSAY: Evet. Daha çok sevgili gibi. O yüzden senin işin daha zor.
Katsuhiko: Olabilir. Ama benim için en önemli şey söylemek istediğim şeyi ifade edebilmek. Bu yüzden grup içinde uzun uzun tartışmam. “Benim anlatmak istediğim şey bu.” derim. Bunu anlayıp bana eşlik edecek insanlarla çalışırım. O yüzden her projede aynı üyeler olmak zorunda değil. Anlatmak istediğim şeye göre kadro değişebiliyor. Bazen bunun yalnız hissettiren tarafı oluyor. Ama bir yandan da bunun benim için en doğru yöntem olduğunu düşünüyorum.
ISSAY: Ben aslında hangisi olursa olsun fark etmez diye bakıyorum. Çünkü senin söylediklerinin çoğu benim de içimde olan şeyler. Ben sadece… o insanlarla karşılaşacak kadar şanslıydım. Bizim gruptakiler de, yapmak istediklerini tamamladıkları gün grubu bırakabilecek insanlar. Ben de öyleyim. Ama şu anda her şey öylesine yolunda gidiyor ki… Grubun dağılabileceğini hayal bile edemiyorum.
Katsuhiko: Aslında bir grubun tam anlamıyla oturması en çok vokaliste bağlı. İşin garibi de şu… Vokalist gruba tam alıştığı anda gruplar dağılmaya başlıyor gibi geliyor bana.
ISSAY: (lol) İnsanın tüylerini diken diken edecek bir şey söyledin.
Katsuhiko: Ama dört yılı geride bıraktıysanız artık korkacak bir şey yoktur herhalde.
ISSAY: Olur mu… Asıl beşinci yıl tehlikelidir. Her grubun bir döngüsü vardır. (lol)
Katsuhiko: Öyle mi? Ben zaten üç yıldan uzun yaşayan bir grubun içinde hiç bulunmadım. O yüzden bunu bilmiyorum.
「Olduğum gibi kendimi şarkılara dökmek istiyorum.」ISSAY
「Şarkı söyleyen insan, kendini bütünüyle ortaya koyabilmeli.」 Katsuhiko
𒀸 ISSAY, şarkı sözlerini de sen mi yazıyorsun?
Katsuhiko: Şarkı sözlerini de kendin mi yazıyorsun?
ISSAY: Evet.
Katsuhiko: Bence bir şarkıcının neyi anlatmak istediğini bulması çok önemli. Aslında bugün seninle özellikle bunu konuşmak istiyordum. “Bu yıl hangi duyguları, hangi temaları şarkılarımıza taşıyacağız?”
ISSAY: Ben artık… küçük şeyleri anlatmak istiyorum. Sonuçta ben de sadece bu kadarım. Şimdiye kadar hep çevremdeki daha büyük şeyleri anlatmaya çalıştım. Ama artık… kendimi anlatmak istiyorum.
Katsuhiko:Yani olduğun hâlinle?
ISSAY: Sanırım öyle. Olduğum gibi… Zaten ben öyle çok da düzenli biri sayılmam. (lol) Gerçekten çocukluğumdan beri tam bir tembeldim. Annem bana hep, “Bu kadar uyuyorsun da gözlerin hiç çürümüyor mu senin?” diye kızardı. Ben de utanıp, “Ben Üç Yıl Uyuyan Tarō’yum!” derdim. (lol)
#Pluto: 「三年寝太郎」”Üç Yıl Uyuyan Tarō” Bu, Japon halk hikâyelerindeki tembel ama sonunda büyük işler başaran Sannen Netarō karakterine gönderme.
Katsuhiko: Sanırım bütün müzisyenler biraz böyledir. Ama bana göre bir şarkıcı… kendini tamamen açabilmeli. Kendisini olduğu gibi ortaya koyabilmeli. Ben gerçekten inanmadığım hiçbir şeyi söyleyemem. Şarkılarımda da öyle. Bu arada… Sen de sık sık hikâyesi olan rüyalar görürsün, değil mi?
ISSAY: Evet. Çok görürüm.
Katsuhiko: Rüyalar güzel şey.
ISSAY: Bazen öyle rüyalar görüyorum ki… Deniz kıyısında yürüyorum. Etrafta fabrika bacaları yükseliyor. Bir bakıyorum… Gökyüzünde bir gökkuşağı var. “Aa, gökkuşağı…” der demez… O gökkuşağı inanılmaz bir hızla doğruca üzerime geliyor.
Katsuhiko: Yoksa gerçekten kötü bir şeyler mi karıştırıyorsun sen? (lol)
ISSAY: Yok canım. Ama böyle tuhaf rüyaları çok görürüm. Mesela… Bataklıktaki suyun sarı, kırmızı ve mavi olduğu rüyalar…
Katsuhiko: Ben de geçenlerde çok acayip bir rüya gördüm. Rüyamda, “Hadi Hasunuma’daki festivale gidelim!” diyorlar. Bir gidiyorum… Festival dağın içine kadar uzanıyor. Ama gördüğüm şey tam anlamıyla cehennem tasvirleri gibi. O kadar ürkütücüydü ki… Sonra kendi kendime düşündüm. “Acaba gerçek hayatta insanları kandırarak yaşayanlar öldükten sonra böyle bir yerde mi kalıyor?” Ertesi gün, “Umarım bu rüyanın devamını görmem.” dedim. Ama bu kez tam tersine… Rüya kaldığı yerden devam etti. Resmen tefrika gibiydi. (lol)
ISSAY: Demek ki içinde seni rahatsız eden bir şeyler var. (lol)
「Sanat aslında o kadar da zor bir şey değil.」 ISSAY
Katsuhiko: Ama biliyor musun… İnsan büyüdükçe bazı duygularını kaybediyor. İlk kez lunaparkta hız trenine bindiğinde ne kadar korktuğunu hatırla. Şimdi ise… Artık eskisi kadar korkutmuyor.
ISSAY: Ben hâlâ korkuyorum ama. (lol) Yüksekten gerçekten korkarım. Uçağa binmek bile hâlâ beni tedirgin ediyor…
Katsuhiko: Mesela festivaller de öyle. Benim büyüdüğüm semt eski Tokyo mahallelerinden biri olduğu için festivaller çok olurdu. Çocukken en heyecanlı kısmı festivalin kendisi değildi. Bir gün önceden dağıtılan happi ceketleri… Mikoshi’yi omuzlamadan hemen önceki o an… İşte bütün heyecan aslında oradaydı. Ama şimdi festivali düzenleyen tarafta olunca… Hazırlık telaşıyla uğraşmaktan başka bir şey düşünemiyorsun. Tek istediğin, “Yeter ki festival sorunsuz bitsin.” (lol) Sanırım büyüdükçe çocukluğumuzun peşinden koşmaya başlıyoruz. Çocuklar da büyümenin peşinden koşuyor. Biz ise tam ikisinin arasında… Kendimizi ifade edebileceğimiz şeyi arıyoruz.
ISSAY: Evet… Ben de dış dünyayla temas ettikçe sürekli bir şeyler hissediyorum. “Bundan hoşlanmıyorum.” “Bunu seviyorum.” Şarkılarımın çıkış noktası da genellikle bu hisler oluyor. Açıkçası… Ben sanatın öyle çok karmaşık bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bir tabloya bakıp “Ne kadar güzel…” diyebilmek… Bir çiçeğe bakıp aynı şeyi hissedebilmek… Bence bunların hepsi sanat. İnsanın yaptığı pek çok şey zaten başlı başına bir sanat. Benim farkım… Bütün bunları müzik aracılığıyla ifade ediyor olmam.
𒀸 Son olarak, bu yıl en çok yapmak istediğiniz şeyi söyler misiniz?
Katsuhiko: Ben… Işığın ve sesin kusursuz bir şekilde birleştiği konserler yapmak istiyorum. Müziğinden sahne düzenine kadar her ayrıntısının, anlatmak istediğim şeyi eksiksiz yansıttığı konserler… Bu yıl en büyük hedefim bu.
ISSAY: Benimki o kadar büyük bir hedef değil. Son zamanlarda yeterince konser vermiyoruz. O yüzden… Tek istediğim şey yeniden sahneye çıkmak. Hatta arkadaşlarımın konserine bile haber vermeden çıkıp, bir anda şarkı söylemek isterdim. (lol)
Kaynak: Arena37℃ Yayın Yılı: 03.1989 Orijinal Dil: Japonca Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 8.07.2025 Revize Edilmiş Sürüm: 08.07.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
#Pluto: “Yengeç burcunun rüyaları inanılmaz güçlüdür.” Ama aslında röportajın özü astroloji değil. İki sanatçı oturmuş; ünlerini, çocukluklarını, arkadaşlıklarını, grup olmayı, yalnız çalışmayı, şarkı yazmayı, korkularını, rüyalarını, sanat anlayışlarını konuşuyor. 1989 tarihli olmasına rağmen bugün okurken bile eskimemesinin sebebi de bu. son olarak… ISSAY’in şu cümlesi bence bu röportajın özeti:
“Sanatın öyle çok zor bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bir resme bakıp güzel olduğunu hissetmek de, bir çiçeğe bakıp güzel olduğunu düşünmek de sanattır. Ben sadece bunu müzikle ifade ediyorum.”
“İlk albümümüz çıktığında bile grubumuz değişmeye başlamıştı. Canlı performanslarımızın yönü de farklılaşmaya başlamıştı. Ondan önce, tabiri caizse daha ‘teatral’ bir anlayışımız vardı. (lol) İlk dönem konserlerimizde pandomim gösterilerimi de işin içine katıyor, bir bakıma durgunluk ile hareketi, COOL ile HOT’u kesin çizgilerle ayırıyorduk. Ama zamanla bunu kontrol edemez hâle geldik… Bireysel enerjinin ötesinde, grubun ortak enerjisi ortaya çıkmaya başladı. Bence bunun en iyi yansıması da ELECTRIC MOON oldu.”
Bunlar, ISSAY’in der Zibet hakkında anlattıklarıydı.
Bu sözlerden de anlaşılacağı gibi, grubun yeni yönü sahnede şekillenmişti. Onlarca konser boyunca, daha önce yarı proje grubu görünümündeki topluluk giderek daha sıkı kenetlenmiş gerçek bir gruba dönüştü. Hatta buna, “bir topluluktan tek bir organizmaya dönüşmek” demek bile yanlış olmaz.
İşte bu yeni hâliyle der Zibet’i görmek için 13 Şubat’ta Shibaura’daki depo tipi canlı müzik mekânı INK STICK’e doğru yola çıktım. Şubat olmasına rağmen havada garip bir ılıklık vardı. Deniz kıyısına bırakılmış eski balıkçı teknelerinin yanından geçerek MYSTERY PARK’a ulaştım.
Mekânın önünde şimdiden büyük bir kalabalık toplanmıştı. Aralarından geçip ikinci kata çıktım. Ama doğrusu, salonun dekorunu görünce istemsizce içimden “Ne kadar ucuz durmuş!” demek geçti. (Gerçi daha sonra tam da bu “ucuzluk” hissinin kendine özgü atmosferi yaratacağını o anda tahmin etmem mümkün değildi.)
Tavandan sarkıtılmış tuvalet kâğıtları, salonun dört bir yanına serpiştirilmiş alüminyum folyodan yapılmış “Electric Moon” süsleri… HIKARU bu konser için “Çok fazla düşünmeden, rahat bir hava olsun istedik.” demişti ama ilk bakışta bana daha çok okul festivallerinde kurulan derme çatma korku evlerini hatırlattı.
Konser başlamadan önce grup için görevlendirilen DJ, Cream ve Jimi Hendrix gibi klasik rock sanatçılarının parçalarını ardı ardına çalıyordu. Açıkçası içimden, “Umarım birazdan izleyeceğimiz şey sadece nostaljik bir gösteri değildir.” diye geçirmeden edemedim.
Fakat konser başlar başlamaz bütün bu endişelerim bir anda dağılıp gitti.
Ses olağanüstü derecede derli topluydu.
Bulunduğum ikinci kat normalde sektör mensupları için ayrılan bölümdü ve bu tür yerlerde ses çoğu zaman boğuklaşırdı. Ama der Zibet’in sesi bulunduğum noktaya bile tüm gücüyle ulaşıyordu.
Belli ki bugünkü kimliklerini gerçekten sahnede inşa etmişlerdi.
ISSAY sahnedeki duruşunu büyük bir rahatlıkla ortaya koyuyor; kimi zaman yumuşak, kimi zaman son derece güçlü söylüyordu. HIKARU ise gitarist olarak sahip olduğu tüm birikimi der Zibet’in müziğine en doğru şekilde aktarıyordu.
HAL ile MAYUMI ise yalnızca diğer iki üyenin boşluklarını doldurmuyordu. Grubun müzikal omurgasını kuran asıl güç onlardı. Senkopları, küçük ritmik dokunuşları ve ince ayrıntıları der Zibet’in müziğine bambaşka bir karakter kazandırıyordu. Hatta bazı şarkılarda ritim bölümü adeta müziği önden sürüklüyordu.
Üstelik MAYUMI o gün elinden sakattı; üstüne yüksek ateşli bir grip geçiriyordu. Buna rağmen diğer üyeleri yönlendirirken grubun temelini oluşturan davul performansından hiçbir şey kaybetmemişti.
HAL de aynı derecede etkileyiciydi. Ansızın patlayan bas yürüyüşleri tamamen o ana özgü bir enerji taşıyor, grubun yarattığı “beat”in bir anda canlanmasını sağlıyordu.
HIKARU ise ritim bölümünün hareketlerini dikkatle izliyor ve gitarını buna göre şekillendiriyordu. Ritim gitar ile solo gitar arasına keskin sınırlar koymuyor; ihtiyaç duyduğu anda ikisi arasında doğal biçimde geçiş yapıyordu. Gitar düzenlemelerinin sürekli değişmesi de bunun en güzel göstergesiydi.
İşte bu yüzden ISSAY’i yalnızca grubun vokalisti olarak görmek doğru olmaz.
O, der Zibet’in sesinin ayrılmaz bir parçası.
Müzik onun etrafında dönmüyor; o da müziğin içinde diğer üyelerle birlikte aynı merkezde duruyor.
Bir röportajında söylediği “Dört kişi aynı hizada durup aynı manzaraya bakıyoruz.” sözü tam da bunu anlatıyor. Gözlerinizi kapattığınızda bile dört kişinin tek bir çizgide birlikte performans sergilediğini hissedebiliyorsunuz.
Turne hâlâ devam ettiği için repertuvardan söz etmeyeceğim. Ama nefeslileri de içine katan o yoğun, duygusal ve son derece sıkı sahne sesini en az bir kez canlı dinlemelisiniz.
Çünkü o anda MYSTERY PARK gerçekten karşınızda beliriyor.
Kaynak: Arena37℃ Yayın Yılı: 04.1987 Orijinal Dil: Japonca Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 10.07.2024 Revize Edilmiş Sürüm: 06.07.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
Bizi “entelektüel” bir gruptan çok, vahşi bir canlı performans grubu olarak tanımalarını istiyoruz.
“İşte dijital beat’in ulaştığı son nokta.” Der Zibet’in 12 inçlik single’ı “Girls”, işte böyle bir sloganla tanıtılıyor.
Der Zibet’i uzun zamandır sahnede izleyenler, grubun son dönemlerde daha dans odaklı parçalar çalmaya başladığını fark etmişlerdir. Ancak ilk albümleri “Violette Balle”‘den beri grubu takip etmeyenler için “Girls” azımsanmayacak kadar şaşırtıcı olmuş olmalı.
Programlama ve sampling ağırlıklı dijital beat’ler ile ISSAY’in vahşi vokali… Eğer “Violette Balle” dinleyicinin zekâsına ve duyarlılığına seslenen bir albümse, “Girls” çok daha doğrudan içgüdülere ve bedene hitap ediyor. İçinde hafif tehlikeli bir hava, hatta “acımsı” diyebileceğimiz bir sertlik (aku) hissediliyor.
Daha önce “Bir rock grubu olmak zorunda değiliz.” diyen ISSAY’e, son zamanlardaki düşüncelerini sorduk.
Röportaj: Hiroko Yamamoto Fotoğraf: Mariko Miura
𒀹 “Girls”ü dinleyen birçok hayran şaşıracaktır, değil mi?
𒀺 Bu kez sampling’in kralı benim. (lol) Ama aslında en çok istediğim şey, saf ve doğrudan bir güçtü.
𒀹 Oldukça sert bir parça olmuş.
𒀺 Daha doğrusu, grubumuzun yönünü en iyi yansıtan parça bu oldu. Biz zaten dans müziğine yakın olmak isteyen bir gruptuk. İlk albümümüzde de dans edilebilir bir hava vardı ama ben onu çok daha yoğun şekilde dans ettiren bir müzik yapmak istiyordum. Kendi adıma konuşursam, bu altyapının üzerine söylediğim vokali gerçekten çok seviyorum.
𒀹 Gerçekten çok etkileyici bir vokal.
𒀺 O vokal sanki arkadaki müzikle kavga ediyor, değil mi? (lol) Çünkü stüdyoda üstümü başımı umursamadan dans ede ede söylüyorum. Ses ne kadar dijital işlemlerden geçerse geçsin, söyleyen sonuçta yaşayan bir insan. Çok sert, vahşi ve saldırgan bir his veriyor. Eskiden böyle bir altyapının üzerine nasıl söylemem gerektiğini bilemezdim ama bu kez bunu aşabildim.
𒀹 Sesin de kalınlaşmış gibi.
𒀺 Ben ergenliğe yeni girdim. (Uzun bir sessizlik.) Boyum uzadı, sakallarım çıktı, sesim kalınlaştı… Tam ergenlik yani. (lol) Kaç yaşındayım bilmiyorum ama zor bir dönem. (lol)
𒀹 Eskiden “pop” tarafını özellikle vurguluyordunuz. Ama “Girls”ü dinleyince rock tarafına daha güçlü yöneldiğinizi hissettim.
𒀺 Sanırım öyle. Çünkü bizim gibi bir grubun ayakta kalabilmesi için böyle bir duruş sergilemesi gerekiyor. Yoksa insanlar sadece görüntümüze bakıp “Ne güzel, pop grubu işte.” deyip geçiyorlar. Bundan kurtulmamız gerektiğini hissettim.
𒀹 Bunu neden hissettin?
𒀺 Sanırım dergilerin bizi ele alış biçiminden ve konserlerde aldığım tepkilerden… Mesela röportajlarda sürekli “David Bowie’yi seviyorsun, değil mi?” diye soruyorlar. Der Zibet’i dinleyip insanların aklına neden hemen David Bowie geliyor? Buna gerçekten sinir oluyorum…
𒀹 İnsanların sizi önce dış görünüşünüzle değerlendirmesi kolay oluyor. Oysa Der Zibet’in müzikal açıdan ne kadar geniş bir yelpazesi olduğunu anlayacak daha fazla dinleyiciye ihtiyaç var.
𒀺 Kesinlikle. Ama bizim yapabileceğimiz tek şey insanların bizi dinlemesini ve sahnede izlemesini sağlamak. Reklam yapmak ya da medyada görünmekten söz etmiyorum. Yapmamız gereken şey, gerçekten güçlü bir canlı performans sergilemek. En azından konser boyunca seyirciyi tamamen içine çekebilmeliyiz. Bunun için mutlak bir güce sahip olmamız gerektiğinin farkındayız ve bunu ancak kendimiz başarabiliriz.
𒀹 Keşke insanlar “Der Zibet yakışıklı bir grup.” demekten çok, “Canlı performansları inanılmaz.” deseler.
𒀺 Aynen öyle. Bence doğru yol da bu. Daha fazla insanın bizi dinleyebilmesi için farklı gruplarla ortak konserler vermeye de devam etmek istiyoruz.
𒀹 Umarım kendi temposunda ilerleyen bir grup olmak yerine, kısa sürede çok büyük bir grup olursunuz.
𒀺 (lol) Bu güzelmiş. “Becerikli şahin pençelerini gizler.” derler ya… Şaka bir yana. (lol) Elbette daha da büyüyeceğiz. Şu anda tek istediğimiz şey daha vahşi olmak. İnsanlar bizim grubumuz hakkında sürekli “entelektüel” falan diyorlar ama aslında hiç de öyle değiliz. İçimizde vahşi bir taraf var ve insanların bunu da görmesini istiyorum. Hatta “Bunlar dâhi sanıyorduk, meğer tam anlamıyla delilermiş!” desinler. (lol) İşte ulaşmak istediğim nokta bu.
Gerçekten de Der Zibet, dış görünüşü öne çıktıkça yanlış anlaşılmaya daha açık hâle gelen bir grup. Bu yüzden herkesi susacak kadar etkileyici bir sahne performansı sergilemeleri büyük önem taşıyor. Nitekim konserlerde seslendirdikleri yeni parçaların kalitesi gerçekten göz kamaştırıcı. Geriye kalan tek şey, dinleyiciyi tamamen kendilerine çekebilmeleri…
ISSAY’le yaptığımız bu söyleşi de gösteriyor ki, o bunun fazlasıyla farkında.
Der Zibet şu sıralar ülke çapındaki turnesine devam ediyor. Çok yakında ikinci albümlerinin kayıtlarına da başlayacaklar. Dünden daha vahşi, dünden daha çarpıcı olmalarını yine sabırsızlıkla bekliyoruz!
Kaynak: Arena37℃ Yayın Yılı: 07.1986 Orijinal Dil: Japonca Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 09.07.2024 Revize Edilmiş Sürüm: 06.07.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
Bu kez der Zibet dosyamızın ikinci bölümünde; kadınlar, aşk, erkeklik anlayışı ve daha birçok konu başta olmak üzere beş ana tema üzerine konuştuk. Merak edilen der Zibet’i daha yakından tanımak için harika bir fırsat!
Röportaj: Yuko Umehara Fotoğraf: Motoko Sashi
𒀸 Kadınların farkına ne zaman varmaya başladınız?
HIKARU: Tam olarak ne zaman kadınların farkına vardığımı bilmiyorum ama anaokulu öğretmenime âşıktım. Onu inanılmaz güzel biri olarak hatırlıyordum ama yıllar sonra fotoğrafını görünce aslında o kadar da güzel olmadığını fark ettim. (lol)
ISSAY: İki yıl önce. Gerçekten. Çünkü çocukken hem erkek arkadaşlarımı hem de kız arkadaşlarımı severdim; o zamanlar kız ya da erkek diye ayırmazdım. Sanırım iki yıl önce ilk kez, “Aa, bu bir kızmış… Olmaz!” diye düşündüm. Kızlar belli bir yaşa gelince değişiyor ya… Önce “Bir tuhaflık var.” diye düşünüyordum, sonra “Demek ki kızmış.” diye fark ettim.
MAYUMI: Ben ise ilk öpücüğümü aldıktan sonra… (lol) Şaka bir yana, anaokulundayken Yoko-chan vardı!
HAL: ISSAY’in bahsettiği anlamda düşünürsek ben de oldukça geç fark ettim. Çünkü hep on kızın arasında tek erkek olarak oynayan çocuktum. Kadınları gerçekten bilinçli şekilde fark etmeye başlamam sanırım lisenin sonlarına denk geliyor. Ama ilk aşk anlamında söyleyecek olursam, ilkokuldayken Takako Yamada adında bir kızdan hoşlanıyordum. Bana Sign wa V’nin bir fotoğraf kartını vermişti, çok mutlu olmuştum.
𒀸 Kadınların hayatınızdaki yeri
MAYUMI: Vazgeçilmezler. Lise ikinci sınıftayken ilk kez bir kızla çıkmaya başladığımda, insanın en az bir kez böyle bir ilişki yaşaması gerektiğini düşündüm. O deneyim sayesinde bakış açım genişledi.
ISSAY: Beni korkutan şey, kadın olduğunun farkında olmayan kadınlar. Kadınlardan nasıl etkilendiğime gelince… Terk edildiğim zaman şarkı yazabiliyorum. (lol)
MAYUMI: Bence erkeklerin harekete geçebilmesi için mutlaka bir hedefe ihtiyacı var. Kadınlar ise belirgin bir hedefleri olmasa bile ilerleyebiliyorlar. Hangisinin daha iyi olduğu meselesi değil bu ama doğrusu bu yönlerini kıskanıyorum. Bu yüzden onlara büyük saygı duyuyorum, ama aynı zamanda onları anlamanın zor olduğunu da düşünüyorum.
Bir de nedense kadınlar sürekli bana gelip dertlerini anlatıyorlar. Böyle olunca çevremdekiler bana şakayla karışık “Sengoku Jesus” gözüyle bakıyorlar. (lol) Ama bundan şikâyetçi değilim; hatta hoşuma gidiyor.
HAL: Hayatın akışı içinde bazen hiçbir şey düşünmeden sevdiğin kadınla baş başa vakit geçirebilmek çok önemli. Böyle zamanlarım olmazsa kendimi iyi hissedemiyorum.
𒀸 Aşk size neler kazandırdı?
HIKARU: Belki hayat görüşüm değişmiştir ama bu biraz fazla genel kalıyor. Daha çok düşünce tarzım değişti diyebilirim. Kadınların erkeklerden gerçekten farklı olduğunu öğrendim.
ISSAY: Sanırım dünyam genişledi. Sevdiğim kişi benim için yeni bir pencere oldu; onun sayesinde daha önce bilmediğim şeyleri görmeye başladım.
MAYUMI: Artık konuşmasına gerek kalmadan, sadece gözlerine bakarak ne düşündüğünü anlayabiliyorum.
HAL: Eskiden insanların neden kadın-erkek ilişkilerine bu kadar önem verdiğini anlayamazdım. Ama biriyle çıkmaya başladıktan sonra bunun nedenini biraz olsun kavradığımı hissettim.
ISSAY: Şunu öğrendim… Birini ne kadar çok seversen, sonunda yine yalnızca kendin olabileceğini de o kadar iyi anlıyorsun.
𒀸 Sizce bir erkek nasıl olmalı?
HIKARU: Buna hemen cevap veremememin nedeni, kafamda kesin bir ideal olmaması olabilir. Ama ben kendi ayakları üzerinde duran biri olmak isterim. Günün birinde evlenecek olursam, önce sağlam bir temelim olmasını isterim. Biraz eski kafalı sayılabilecek bir erkek anlayışına sahibim. Erkek egemenliği fikrinden hoşlanmam ama “Kadın şöyle olur, erkek böyle olur.” gibi kalıpları da sevmiyorum.
ISSAY: Erkeklik taslamayın. İnsanları dış görünüşlerine bakarak “erkek” diye değerlendirmeyin. Sonuçta hepimiz hâlâ biraz çocuk kalabiliyoruz. Kendinizi olduğunuzdan büyük göstermeye çalışacağınıza, olduğunuz gibi olun.
MAYUMI: Dışarıdan gelen her şeyi içine alıp, kendi içinde süzüp yeniden dışarı verebilen biri olmalı. Ayrıca ruhen de her koşula uyum sağlayabilecek kadar esnek olması gerektiğini düşünüyorum.
HAL: Ben sadece hayallerini kaybetmeyen biri olmak isterim. Bence en önemlisi de bu.
𒀸 Moda
MAYUMI: Kıyafet konusunda çok takıntılı biri değilim. Dağınık giyinmeyi de severim; o günkü ruh hâlime göre giyinirim. Mesela bugün kendimi biraz havalı hissediyorum. (lol)
ISSAY: Şık olmak zorundayım! Hepsi bu.
MAYUMI: Ortaokuldayken ilk takım elbisemi aldım. Giydiğimde kendime çok yakıştırmıştım. Rahat kıyafetler giyince fazla hareketleniyorum; bu yüzden bana pek uygun olmadığını düşündüm. Aynaya baktığımda takım elbisenin bana yakıştığını gördüm, çevremden de olumlu tepkiler aldım. O günden beri hep takım elbise giyiyorum.
HAL: Eskiden kıyafetlere pek ilgim yoktu. Yeşil tonlarını sevdiğim için çoğu zaman sadece rengine bakarak kıyafet alırdım. Ama zamanla farklı insanlardan etkilenerek çok şey öğrendim. Hâlâ öğrenme aşamasındayım ama gözle görülür biçimde geliştiğimi düşünüyorum.
Kaynak: Arena37℃ Yayın Yılı: 01.1986 Orijinal Dil: Japonca Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 08.07.2024 Revize Edilmiş Sürüm: 06.07.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
blackfishplutoarchive 