Standing Live tour 2006 “Nameless Liberty. Six Guns…” TOUR FINAL Live at Nippon Budokan 07.05.2006
Uzun zamandır iyi ve kötü günleri birlikte paylaşan dostlarla sevinci tüm kalbiyle paylaşmak… Ve aralarında kurulan güçlü bağ.
İsimsiz bir özgürlüğe doğru yol almaya devam ettikleri yolculuğun sonunda the GazettE’nin elde ettiği şey, kuşkusuz tam da böyle bir şey değil miydi?
34 konserden oluşan [Nameless Liberty. Six Guns…] turnesinin son günü.
7 Mayıs’ta Nippon Budokan’da gerçekleşen görkemli final konserinin ayrıntılarını ve ertesi gün grubun tüm üyeleriyle gerçekleştirdiğimiz röportajı sizlere sunuyoruz.
Fotoğraf: MASAYUKI KUSAKARI
Röportaj & Rapor: YUKI SUGIE
İsimsiz bir özgürlüğe doğru durmaksızın koştukları yolculuğun sonunda…
the GazettE’nin kavuştuğu şey, başka hiçbir şeyle değiştirilemeyecek bir “bağ” değil miydi?
34 konser boyunca süren [Nameless Liberty. Six Guns…] turunun son günü.
Açılış SE’si olarak “THE END” salonda yankılanmaya başladığında, sesi bastıracak kadar büyük bir tezahürat yükseldi. Tam o sırada beş üye, arena alanının en arkasındaki kapıdan aniden ortaya çıktı.
Güvenlik görevlileri onları durdurmaya çalışsa da seyirciler, üyelerin yürüdüğü orta koridora doğru bir anda akın etti. Beşli, kalabalığın arasında adeta sıkışıp kalarak sahneye ilerledi. Bu karmaşanın içinden, ortamı adeta yararak ilk yankılanan parça, keskin bir enerjiyi ve groove’u harmanlayan “Nausea & Shudder” oldu.
Üyeler birbirleriyle göz teması kurarak, dimdik ve kendinden emin bir şekilde performanslarına başladılar. “İlk Budokan konseri”nin getirebileceği bir gerginlik ise onlardan en ufak bir şekilde bile hissedilmiyordu.
“Hey, Budokan! Sonunda buradayız! Bugün sonuna kadar, burada olan herkesle birlikte kocaman bir havai fişek patlatacağız!!” diye haykırdı sahneden.
Bundan sonra grup, “NIL” albümünü merkeze alan ve turne boyunca üzerinde titizlikle çalıştıkları setlist ile bizi birbiri ardına etkilemeye devam etti. Grup yalnızca alışıldık sert parçalarını değil, birlikte coşkuyla eğlenilebilecek şarkıları da çaldı; konserin ortalarında ise dinleyicinin dikkatle kulak verebileceği parçalarla sahne aldı. Tüm konser boyunca adeta the GazettE’nin tüm cazibesi yoğun bir şekilde hissediliyordu.
Ve böylece, ana bölümün sonlarına doğru “DISCHARGE” çalındığında, hem grup hem de seyirciler arasında kesin bir “başardık” duygusu — o eşsiz tatmin hissi — oluşmuş gibiydi.
Aynı sayıda yayımlanan röportajda da belirtildiği gibi, ana setin sonunda grup üyeleri fiziksel olarak oldukça tükenmiş durumdaydı. Ama uzun ve yorucu bir tur boyunca dayanıklılıklarını geliştirmiş bir grup olarak, bu yorgunluğa rağmen sahneye dönüp, coşkulu bir encore ile geceye damgalarını vurdular.
Her zamanki gibi Kai’nin etkileyici davul solosu ve ardından Reita ile yaptığı ritim performansı harikaydı. “Ride with the ROCKERS”da ise Uruha’nın gitar solosu tam anlamıyla kusursuzdu. Sonra, “Cassis” çalınırken, Aoi’nin akustik gitarı sahnede parladı; Ruki ise bu atmosferin içinde olağanüstü bir vokal performansı sergiledi.
Bu encore sırasında geleceğe dair bazı duyurular da yapıldı: Temmuz ayında, ilk defa yurtdışı konseri için Almanya’ya gideceklerini ve 6 Ağustos’ta Tokyo Big Sight’ın batı açık hava alanında [BURST INTO A BLAZE] isimli bir açık hava konseri düzenleyeceklerini açıkladılar. Ve ardından, grubun frontmanı Ruki şöyle devam etti:
「Şu anda, uzun zamandır hayranlık duyduğum bu yerde duruyorum. Ne dersek diyelim, burası gerçekten inanılmaz bir yer. Açıkçası… hiç geri dönmek istemiyorum (gülüyor). Bu turne boyunca… hem bizim için hem de sizin için zor anlar oldu, eminim karşılıklıydı. Ama işte, böyle zamanlarda birbirimize destek olabilirsek ne güzel olur, diye düşünüyorum. Belki bu, kulağa fazlasıyla “güzel konuşmalar” gibi geliyor olabilir, ama bu bizim istediğimiz tarz. Gerçekten, hayatımız boyunca zirveyi hedefleyeceğiz, o yüzden bizimle gelin.」
Böyle sözleri duyan seyirciler, doğal olarak sessizce ayrılacak halleri yoktu. Salon, çok daha büyük bir coşkuyla encore çağrılarına boğuldu. Ve tabii ki, the GazettE bu çağrıya da karşılık verdi.
İkinci encore’da çaldıkları şarkı “枯詩” (Kareuta) idi.
Ve sonra…
「Bu, bizim sizlere armağanımız. Bu anı birlikte paylaşalım. Şimdi çalacağımız şarkı, bizimle sizin şarkınız. Kim ne derse desin, bizim buradaki kalbimiz (göğsünü işaret ediyor) asla değişmeyecek. Hep yanımızda olduğunuzu hissettirin. Buradaki herkese armağan ediyoruz.」
O anda çalınan şarkı ise “未成年” (Miseinen) idi. Ruki şarkıyı söylerken ağlıyordu… Hatta farkına varmadan, sahnedeki tüm üyeler gözyaşları içinde performans sergiliyordu. O an onların iç dünyalarında neler yaşandığını, tahmin etmek bile zor. Bu kadar uzun ve anlam yüklü bir turu bugüne kadar taşıdıkları çok belliydi.
Böylesine büyük bir turneyi muhteşem şekilde tamamlayan Ruki’nin, sahneden inerken bıraktığı son sözleri de burada not düşelim:
「…İsimsiz özgürlüğü henüz bulamadık ama hep birlikte yeniden aramaya çıkalım. Bu turne… gerçekten çok güzeldi. Bazen sizi endişelendirdiğimiz zamanlar oldu ama, tüm bu yükleri beraber omuzlayıp birlikte büyüyebileceğimize inanıyorum. Bundan sonra da, daha çok insanla birlikte, mutlu olmak için bu sahnelerde eğlenmeye devam edelim. O yüzden, artık endişelenmeyin. Arada sırada sizlere sinir olduğum oluyor (gülüyor) ama gerçekten sizleri seviyorum. Sizin en iyi partnerlerimiz olduğunuzu hissettim. Gurur duyuyorum. Burada bulunan herkesle, tüm ekibimizle birlikte oluşturduğumuz bu “Six Guns”la gurur duyuyorum! Sizler, bizim en iyi “Six Guns”ımızsınız!!! Yazın tekrar görüşelim. Sizi ne kadar sevdiğimi söylesem de yetmez. 」
【SET LIST】
SE.THE END
1.Nausea & Shudder
2.Maggots
3.COCKROACH
4.SILLY GOD DISCO
5.赤いワンピース / Akai Wanpīsu
6.十四歳のナイフ / Jūyonsai no Naifu
7.生暖かい雨とざらついた情熱 / Namadakai Ame to Zaratsuita Jōnetsu
8.バレッタ / Barette
9.D.L.N
10.Bath Room
11.体温 / Taion
12.SHADOW VI II I
13.GO TO HELL!
14.THE SOCIAL RIOT MACHINES
15.Carry?
16.THE MURDER’S TV
17.関東土下座組合 / Kantō Dogeza Kumiai
18.DISCHARGE
ENCORE
1.Ride with the ROCKERS
2.Ruder
3.Cassis
4.Maximum impulse
5.LINDA-candydive pinky heaven~
ENCORE2
1.枯詩 / Kareuta
2.未成年 / Miseinen
the GazettE – Konser Sonrası Röportajı
𒀸 Geçtiğimiz günlerdeki Nippon Budokan konseriyle birlikte uzun soluklu [Nameless Liberty.Six Guns…] turneniz nihayet sona erdi. Öncelikle, elinize sağlık. Şu an dürüst olmak gerekirse, içiniz başarı duygusuyla mı dolu?
Ruki: Aslında, en çok hissettiğim şey basitçe “eğlence” olabilir. Bugüne kadar mesela Shibuya Koukaidou’daki final gibi konserlerde “Ah, turne bitti işte” diye düşünebiliyordum. Ama bu sefer Budokan’dan sonra önümüzdeki şeyler çok net göründü. Bu da önceki turnelerden biraz farklı hissettirdi açıkçası.
𒀸 Bu kulağa umut verici geliyor.
Kai: Aslında Budokan’ı bir son değil, bir başlangıç olarak görme bilincimiz bu turneye başlamadan önce bile vardı. O yüzden şu anki hissim, Budokan’ı geçtikten sonra yeni bir yola adım atmış olmamız. Bunun bizim için önemli bir dönüm noktası olduğu kesin.
Aoi: Tabii ki büyük bir başarı hissi de vardı. Herkesin bildiği bir sahnede yer almak benim için çok anlamlıydı. Bir anlamda, hedef olarak belirlediğim bir şeyi artık tamamlamış oldum. Bu anlamda biraz hüzün de hissettim diyebilirim (gülüyor)
Uruha: Tarif etmesi zor bir gevşeme ve boşalma hissi yaşadım diyebilirim.
𒀸 Bu, insana iyi gelen bir gevşeme hissi miydi?
Uruha: Biraz öyleydi. Ama aynı zamanda, iyice gerilmiş bir ipin kopması gibi bir his de vardı. Daha önce hiç böyle bir şey yaşamamıştım.
𒀸 Bu, değerli ve belki de biraz lüks bir “dert” olabilir aslında.
Uruha: Ah, evet, öyle de denebilir sanırım.
Aoi: Ama az önce Ruki’nin de dediği gibi, sadece “bitirdik” hissiyle değiliz. Bundan sonraki aşamaları da çok net görebiliyoruz. Almanya’da bir an önce konser vermek istiyoruz, yaz konserlerini de dört gözle bekliyoruz.
𒀸 Bununla birlikte… Budokan sahnesinden gördüğünüz manzara nasıldı acaba?
Reita: İlk çıktığım anda “İnanılmaz! Ne kadar çok insan var!” diye düşündüm. Ama beklediğim kadar heyecanlanmadım açıkçası. Hatta belki de Shibuya Koukaidou’da ilk çıktığımız zaman daha çok gerilmiştim (gülüyor) Bu sefer konseri çok iyi bir ruh haliyle gerçekleştirdik diyebilirim.
𒀸 Seyirci olarak izlerken bile sahnede oldukça kendinden emin durduğunuz izlenimini veriyordunuz.
Ruki: Şey, konserin başında hani salonda yürüyerek sahneye çıktık ya. Belki de o kısım iyi bir etki yarattı.
𒀸 Evet, o giriş tarzı zaten başlı başına şaşırtıcıydı. Salonun arkasından beşiniz birden çıkıp dümdüz sahneye doğru yürüdünüz. Hayranlarınız da oldukça şaşırmış görünüyordu.
Kai: Böyle bir giriş yapmayı zaten uzun zamandır istiyorduk.
Reita: Hatta açık hava konserinde bir kere yapmaya çalışmıştık ama mekanın durumu elvermediği için gerçekleştirememiştik. Budokan’da nihayet hayata geçirebildik.
Ruki: Biraz da Budokan’la kafa bulalım dedik açıkçası (gülüyor)
𒀸 Ama buna rağmen o an epey zorlanmış olmalısınız. Seyirciler sürekli size dokunmaya çalışıyordu.
Aoi: Epey fazlaydı (gülüyor)
Ruki: Kostümümü durmadan çekiştirdiler. İlerlemekte epey zorlandım (gülüyor).
Uruha: Ama o durum… kaçınılmazdı bence. Kendimi onların yerine koyduğumda, hayranı olduğun birinin hemen yanı başında yürümesi — bu çok özel bir an olurdu.
𒀸 Kesinlikle öyle. O an geçiş yolunun kenarında olan insanlar gerçekten çok şanslıydı.
Ruki: Sonuçta, öyle bir çıkış yapınca sahneye çıktığımızda heyecan falan da kalmamıştı. Tamamen her zamanki gibi, rahatça konser verdik. Bu da biraz garip bir histi açıkçası. “Burası cidden Budokan mı?” diye düşünmeden edemedim.
Uruha: Zaten bu turneye başladığımız ilk günden itibaren, ister küçük mekanlar olsun, her zaman gözümüz Budokan’daki sahnedeydi. Bu yüzden, turnenin meyvesini güzel bir şekilde aldık diyebilirim.
Ruki: Çevremizden önceden hep “Budokan’da bir tür ‘yaratık’ yaşar” gibi laflar duymuştuk. Ama ben şahsen öyle bir şeye rastlamadım.
Aoi: Benim için de bir sorun olmadı.
Reita: Ben bir kere, turnenin başında, o yaratık tarafından ayağım kaydırıldı ama (gülüyor)
𒀸 Aman, ne oldu acaba?
Reita: Ah, sadece yere kapaklandım (gülüyor)
Uruha: Eğer öyle diyorsan, ben de o yaratık tarafından gitar telim çekilmişti! Ses, yarım ton kaymıştı resmen (acı bir gülüş)
Ruki: Yani her şey o canavarın suçu, öyle mi? (gülüyor)
Uruha: O herif yok mu, tam bir bela!
Kai: Ne yapacağı hiç belli olmuyor o herifin (gülüyor)
𒀸 Eh, o “yaratık” birkaç küçük muziplik yapmış olsa da (gülüyor) konser gerçekten ayakları yere basan, sağlam bir performanstı. İzlemeye değerdi.
Ruki: Gerçekten mi?
𒀸 Hiç laf olsun diye söylemiyorum; Budokan’da ilk kez sahne alıp bu kadarını yapabilmiş olmanız muazzam.
Uruha: Ah evet, bize de söylendi böyle şeyler. “İlk defa çalmış gibi değildiniz” falan dediler.
𒀸 Şu anki the GazettE’in gerçekten güçlü bir ivmeye sahip olduğu ortada. Ama siz sadece bu ivmeyle bu noktaya gelmiş bir grup değilsiniz. Gündemde kalmak ya da “popüler” görünmek üzerinden bir yerlere gelmediniz. Gerçekten sahne üzerinde emek emek biriken bir güç vardı; bu da o performansı bu kadar etkileyici yapan şeydi.
Ruki: Ne kadar mutlu oldum şimdi!
𒀸 Bir de, setlist harikaydı. Açılıştaki “Nausea & Shudder” mesela… Cidden “Bu şarkı sanki tam bu an için yapılmış” dedirtti. Mükemmel oturdu sahneye.
Ruki: Yükseltiyorsunuz bizi şimdi bayağı (gülüyor)
Aoi: Resmen öve öve bitiremediniz (gülüyor) Ama gerçekten de “Nausea~” ile bir anda ruh hâlimiz zirveye çıktı.
Uruha: Üstelik o anda birbirimizle göz teması da kurduk, bu da parçaya başlarken rahat bir şekilde çalmamıza olanak verdi.
𒀸 Bunun dışında, eminim herkesin kişisel olarak aklında kalan sahneler olmuştur. Mesela Reita, senin için öne çıkan bir an var mıydı?
Reita: “Akai One Piece” sırasında sahnenin kenarına kadar hızla gittiğim bölüm mesela. O şekilde koşabilmek gerçekten iyi hissettiriyor. Seyirciye de oldukça yaklaşabiliyorsun; eğlenceliydi. O şekilde koşabilmek gerçekten çok keyifli oluyor. Seyirciye de oldukça yaklaşabiliyorsun. Bayağı eğlenceliydi.
Uruha: Ama sahne uzantısında hafif bir eğim vardı ya hani?
𒀸 Evet evet, kulise doğru gittikçe sanki hafif bir yokuş yukarı çıkıyor gibiydi.
Uruha: Oradan geçerken çalmak düşündüğümden zorlayıcıydı. Hayallerinizi yıkmak gibi olmasın ama, pozisyonuma geri döndüğümde nefesim biraz düzensizleşmişti açıkçası (gülüyor)
𒀸 Kai içinse durum farklıydı tabii, sonuçta hareket etme imkânın yoktu. Senin aklında kalan sahne neydi?
Kai: İkinci şarkı olan “Maggots” sırasında. Aslında “Nausea~” da küçük bir aksaklık olmuştu ama onu atlattıktan sonra sahnede özel efektler patladı ya hani.
𒀸 Evet, inanılmaz kıvılcımlar saçılmıştı o anda.
Kai: O anda içimde bir şey “çıt” diye koptu (gülüyor).
Ruki: Bu arada, sizce de konser sırasında bir ara hava biraz incelmiş gibi olmadı mı?
Kai: Oldu, oldu! “THE MURDER’S TV” civarında oksijen eksikliğinden dolayı neredeyse bilincimi kaybediyordum. Gerçekten tehlikeliydi o an.
𒀸 Şimdi siz söyleyince fark ettim, konserin coşkusuyla doğru orantılı olarak salondaki sıcaklık ve nem de gittikçe artmış gibiydi.
Ruki: Ben açıkçası klima kapalı zannediyordum (gülüyor)
𒀸 Muhtemelen klima çalışıyor olsa bile, dolu bir Budokan’da herkes tüm enerjisini ortaya koyarsa, böyle şeyler olur herhalde.
Ruki: Hadi zemindeki alan neyse de, sahnenin tam ortasında dururken bu kadar havasız hissetmek cidden garipti. Eskiden başka grupların Budokan konserlerine seyirci olarak gitmiştim ama seyirciyken bile bu kadar bunalmış hissetmemiştim.
𒀸 O zaman, “DISCHARGE” şarkısıyla ana set bittikten sonra kulise döndüğünüzde…
Ruki: Perişan haldeydim.
Uruha: Ahtapot gibiydik resmen.
Ruki: Resmen haşlanmıştım yani (gülüyor)
Reita: “Artık yeter ya!” diyecek haldeydim. Staff bir şeyler soruyordu, ama sadece başımı sallayabiliyordum.
𒀸 Bu da gösteriyor ki, sahneye gerçekten tüm kalbinizi ve bedeninizi koymuşsunuz.
Reita: Sahnede görevli yönetmenlerden biri o sırada bana “Şu an cildinle nefes alamıyorsun” demişti. Ama ben farkına vardığımda, davul solosunun sonlarına gelinmişti bile. Panikle bandanayı (yüzüme) sardım, koşarak sahneye çıktım.
𒀸 Ah… Oksijensiz kalmışken yüzüne bandana sarmak neredeyse intihar etmek gibi!
Uruha: Ama o olmadan başlayamaz ki zaten (gülüyor)
Reita: Aynen öyle. Sahnede döne döne çalarken az daha kusuyordum ama (gülüyor)
𒀸 Davul solosu demişken, Kai-kun. Bu sefer, yine oldukça keyifli geçmiş olmalı?
Kai: Gerçekten çok güzeldi. Ana bölüm bittikten sonra fiziksel olarak çok da yorgun değildim, hâlâ enerjim vardı. Seyirciler de benim beklediğimden fazla coşkuluydu, o yüzden sahnede eğlenerek çaldım. Konuşma kısmında da pek düşünmeden konuşmama rağmen, söylemek istediklerimi düzgün bir şekilde ifade edebildim. Gayet memnunum.
Reita: En sonda benimle birlikte çaldığın o kısım, şimdiye kadarki 34 konserin içinde en iyi eşleştiğimiz andı (gülüyor)
Kai: Olabilir gerçekten (gülüyor)
𒀸 Ve ardından coşkulu bir alkışla gelen encore’un ardından, o gün bir de double encore oldu. O an çaldığınız “枯詩” (Kareuta) ve “未成年” (Miseinen), sanırım Budokan’a özel, anlamlı şarkılardı?
Aoi: “未成年” (Miseinen) sadece Budokan’da çalındı.
Ruki: “枯詩” (Kareuta) yı tur sırasında iki kez falan çalmış olabiliriz. “未成年” (Miseinen) ise biraz o klasik “finale özel” şarkılardan, bu yüzden orada da çaldık.
𒀸 Ama yine de “未成年” (Miseinen) o sahnede çalınması çok dokunaklıydı. Sözlerini düşündüğümüzde de, yıllarca içtenlikle aranan özgürlük, tam da orada, o anda “adsız bir özgürlük” olarak ele geçmiş gibiydi.
Ruki: Evet… öyle sanırım. Tek başına yaşanamayacağını da bilerek, yani. Her konser söylediğimde “Bu şarkı aslında ne kadar güzelmiş” diye yeniden fark ediyorum ama, o an, o hissiyat çok daha güçlüydü.
𒀸 Ve anladığım kadarıyla “未成年” (Miseinen) sırasında oldukça duygusallaşmıştınız, değil mi?
Ruki: Evet… yani, gözlerim doldu. Belli bir noktayı geçince artık duramıyorum. Bu sefer, Shibuya Koukaidou’dan (渋公 – Shibukou) bile fenaydı (acı acı gülüyor)
𒀸 Hayır hayır, o kadar duygulanılacak bir konser verebilmiş olmak harika bir şey.
Ruki: Ne diyeyim ki… O duygular neydi, neden ağladım diye sorulunca, o ruh halini kelimelere dökmek gerçekten zor.
𒀸 Bu arada, sonunda tüm üyeler olarak tam bir “toplu gözyaşı töreni” yaşandı diyebiliriz (gülüyor)
Aoi: Yani, ben zaten “SILLY GOD DISCO” civarında içim dolmuştu. O manzaranın ihtişamına ezildim resmen. Sonunda da hüngür hüngür ağladım.
Reita: Ben de öyleydim. Ana set sırasında bile ağlayacağımı hissediyordum ama gerçekten kendimi tutamadım. “未成年” (Miseinen) sırasında en son özel efektler patladı ya… Biz onun olacağını bilmiyorduk. Onu görünce artık duramadım (gülüyor) Değil mi?
𒀸 O şekilde ağlayan Reita-kun’un omzuna, kendisi de ağlarken usulca dokunan Kai-kun’un hali de çok tatlıydı.
Kai: Ben var ya, konserin ortalarına kadar hiç öyle duygusal falan olmadım. İçimden “Ben galiba biraz duygusuz biriyim…” diye bile geçirdim.
𒀸 Tabii burada bir davulcu olarak ritmi sabit tutma göreviniz de var. Belki de o yüzden son ana kadar gevşeyemediniz.
Kai: Evet, o da olabilir gerçekten. Ama sonra… az önce Reita’nın bahsettiği o özel efektler pat diye patladığında, içimdeki bir şey koptu sanki. O an gözyaşları aktı gitti.
𒀸 Böyle anlarda erkeklerin ağlamasını izlemek gerçekten ruhu arındırıyor.
Reita: Aynen ya. Bu kadar ağladım ama gram utanmadım.
Uruha: Ben de paramparça olmuştum. Hem mutluydum, hem duygulandım, hem “nihayet bitti” diye bir rahatlama vardı, hem turun bitmesine duyduğum hüzün, hem de bu kadar insanın bizi içtenlikle desteklediğini hissetmenin verdiği güven… Her şey bir araya gelip içimde patladı resmen.
𒀸 Bu tur boyunca dergimiz aracılığıyla da hayranlarınıza içten mesajlar vermeyi sürdürdünüz. Arada türlü iniş çıkışlar olmuş olsa da, sonunda hem grup üyeleri hem de izleyiciler birlikte gerçekten “Six Guns” olmayı başardınız.
Uruha: Sonuçta birbirimizin dostu ve yol arkadaşı olduğumuzu düşündüm.
𒀸 Ve işte, böylesine dolu dolu geçen turne Budokan konseriyle sona erdi. O konserde, geleceğe dair bazı duyurular da yapıldı. En büyük başlık, 6 Ağustos’ta yapılacak olan açık hava konseri [BURST INTO A BLAZE]’ın duyurulmasıydı.
Ruki: Oldukça büyük bir mekân olacakmış. Açık hava olduğu için ferah bir atmosfer olur diye düşünüyorum. Yaz festivali gibi bir şey yapabilirsek ne güzel olur. Ayrıca ondan önce, Temmuz ayında Almanya’da da konserimiz olacak. Hem de doğrudan tek başımıza, üstelik iki gün üst üste!
Aoi: Yurtdışında konser vermek, hep yapmak istediğimiz bir şeydi. Sonunda gerçekleştirebildiğimiz için çok mutluyum.
Kai: Nasıl geçeceğini hiç kestiremiyoruz tabii. Ama önemli olan, orada ne kadar kendi doğallığımızla sahnede olabileceğimiz, değil mi? Artık sadece yapmamız gerekiyor, diye düşünüyorum.
Reita: Bu, grup olarak gerçek değerimizin ortaya çıkacağı bir an olacak.
Uruha: Gidip kendimizi sınayacağız!
Kaynak: SHOXX vol.162
Yayın Yılı: 08.2006
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 07.05.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 13.11.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
Bir Cevap Yazın