MALICE MIZER

Coşkuya bürünen duyguların renkleri

Şu anda perde arkasında bir sonraki gelişmenin hazırlığını yapan MALICE MIZER’in yayınladığı yeni single “Le ciel”.

Bir hikâyenin ilk finalini oluşturan “merveilles” turnesinde son şarkı olarak yer alan bu parçaya beş üyenin yüklediği duyguları ve grubun son durumunu ele alan kişisel röportajlar.

Röportaj & metin: Yuki Sugie
Fotoğraflar: Saori Tsuji
Kostüm tasarımı: Yukari Ohba (Midi:Nette)

GACKT

𒀸 “merveilles ~終焉と帰趨~” turnesinde Budokan, Niigata ve Yokohama Arena’daki toplam üç performansınızı izleme fırsatım oldu. Her birinde en çok aklımda kalan sahne, elbette finalde “Le ciel”‘in çalındığı andı. O sahneyi izlerken bir yandan iç acıtıcı bir his oluşuyor, diğer yandan da tuhaf bir şekilde kalbin iyileşiyormuş gibi hissettiriyordu. Belki de Gackt açısından bu turnede, her zamankinden daha fazla bedenini ve ruhunu tükettiğin bir his vardı, ne dersin?

Gackt: Evet… Ama bu benim doğam gibi bir şey. Kendimi tüketmek, seçtiğim bu yolda ilerlerken taşıdığım bir kader. Ayrıca sanırım ben ancak kendimi bu şekilde tamamen ortaya koyduğum bir hayat yaşayabiliyorum. Bundan sonra da hep böyle olacak.

𒀸 Yani sahnede ifade edilen o dünya, Gackt için gerçek bir şey mi?

Gackt: Evet. MALICE MIZER’in dünyası genellikle “teatral”, “fantastik” gibi kelimelerle ifade ediliyor. Ama aslında özünde bulunan şeyler bunların tam tersi; çok daha çamurlu, oldukça çıplak ve gerçek bir tarafı olduğunu düşünüyorum. Elbette sahnede ifade edilen şeyler, o anda bana gelen şeye bedenimi teslim etmemin bir sonucu. Ama aynı zamanda orada benim sahip olduğum ruhsal tarafın da devreye girdiğini düşünüyorum.

𒀸 Tam da bu yüzden, az önce de söylediğim gibi, o final sahnesi izleyen kişi açısından oldukça acı verici. Peki Gackt o şarkıyı söylerken nasıl bir ruh hâlinde oluyor?

Gackt: His olarak anlatacak olursam, “Le ciel”i söylerken sanki yaklaşık beş metre geriden kendi sırtımı sessizce izliyor gibiyim. Orada kişisel duygularım devreye girmiyor. O anda bana inen şeye karşı ruhumun cevap verdiği bir durum bu.

𒀸 Yani yalnızca duygularını şarkıya aktarıp söylemek gibi bir boyuttan söz etmiyoruz.

Gackt: Çünkü bu anlamda ben hiçbir zaman tamamen öznel bir şekilde şarkı söylemiyorum. Elbette ruhumu tüketerek söylediğim anlar vardır. Ama yine de bu yaşam biçimini kendim seçmiş olmaktan ve böylece kendime bir mücadele alanı yaratmış olmaktan mutluluk duyuyorum.

𒀸 Yine de insan yorulmaz mı? Kendini tüketmeye devam etmekten korktuğun oluyor mu?

Gackt: Bana “Ruhsal bir çöküş yaşamayacak mısın?” diye soracak olursanız, bunu ben de bilmiyorum. Gerçek şu ki sanata kendini adamış ya da bu tür işlerde çalışan insanlar arasında ciddi şekilde çöken çok kişi var. Ben de şimdiye kadar böyle pek çok insan gördüm. Hatta bu turneyi izleyenlerden, sahnede sergilediğim ifadenin giderek daha çılgın bir hâl aldığını söyleyenler oldu. Bir yandan da bunun beni bir sanatçı olarak parlatan şey olduğunu söyleyenler vardı.

𒀸 O hâlde artık sana “karizmatik” demek bile yetersiz kalıyor.

Gackt: Bazen benim bu hâlim için “yazık” diyen insanlar da oluyor. Ama böyle düşünmelerine gerek yok. Bizim yarattığımız eserlerden bir şey hissedebilmeleri benim için yeterli. Acınmasını istemiyorum. Diyelim ki bir gün ben ya da biz çökersek, bu yalnızca yeterli güce sahip olmadığımız anlamına gelir, değil mi?

𒀸 Oldukça sert bir bakış açısı.

Gackt: Ama ben bunun hem onurum hem gururum hem de gücüm olduğunu düşünüyorum. Bizi ayakta tutan şey kendi ruhsal gücümüz ve aradığımız cevaba duyduğumuz arzu. Elbette yalnızca bunlar değil; bizi izlemeye gelen insanlardan aldığımız güç de çok büyük. Ama buna bağımlı hâle gelmek tehlikeli değil mi? Üzücü ama her zaman yalnızca iyi hayranların geleceği söylenemez.

𒀸 Ne? Gerçekten mi!?

Gackt: Sanırım bu turnede de MALICE MIZER bileti almak için inanılmaz yüksek bir talep vardı. Buna rağmen salonun içindeki bazı insanların laf attığını görüyorum. Gerçekten çok tuhaf geliyor bana. O kadar uğraşıp bilet alıp sonra böyle bir şey yapmak istiyorlar mı diye düşünüyorum.

𒀸 Kendi arzularını ancak bu şekilde tatmin edebilen insanlar gerçekten çok mutsuz olmalı.

Gackt: Öfkeyi bile aşan bir şey bu; insanın yalnızca acıması geliyor. Gerçekten.

𒀸 Sonuçta… “kötülük ve trajedi” demek tam olarak doğru olmasa da, insanların içinde kötülüğün bulunduğu da bir gerçek galiba.

Gackt: İnsanlarla alay ederek eğlenen insanlar internet dünyasında da yok mu? Bu turne sırasında haftalık dergilerle ilgili meseleler de oldu ama insanın vardığı yer yine hüzün oluyor. “Aynı insanlarız” diye düşündükçe çok üzüldüm ve kendimi çok boş hissettim.

𒀸 “İnsan nedir?” sorusunun peşinden giden MALICE MIZER açısından oldukça ironik bir durum.

Gackt: Ama öte yandan, pek çok şey aracılığıyla insanlardan etkilendiğim ve duygulandığım anlar da oldu. Arkadaşlarım ve çalışanlarım beni korumak için ellerinden geleni yaptıklarında, örneğin. Bu anlamda insanlardan umudumu kesmiş değilim.

𒀸 Bu duyguların tümünün, “Le ciel”i yeniden “Le ciel ~空白の彼方へ~” biçiminde yaratırken de etkili olduğunu düşünüyorum. Gackt için bu şarkı şu anda nasıl bir anlam taşıyor?

Gackt: Çok büyük bir anlam taşıyor. “Le ciel”, onu kendim yazmış olmama rağmen bana pek çok soru yönelten bir şarkı. Gerçek şefkatin ne olduğu sorusunu sürekli gündeme getiriyor.

𒀸 Şefkat temel olarak insanlara yöneltilen ya da insanlardan alınan bir şey gibi geliyor bana. Ama biçimi çok farklı olabilir; zamana ve koşullara göre de değişebilir.

Gackt: Öyle olsa bile bunun hangisinin doğru, hangisinin yanlış olduğunu söylemek mümkün değil, değil mi? Mesela… gerçekten sadece bir örnek veriyorum: Diyelim ki savaş alanındasın ve düşman tarafından takip ediliyorsun. O sırada en yakın arkadaşın vurulup ağır yaralanıyor. Ve sana “Beni boş ver, bırak ve git” diyor. Ama onu orada bırakırsan esir alınacağını ve işkence göreceğini de biliyorsun. Böyle bir durumda benim ne yapacağım da şefkatin sorgulandığı bir an olurdu, diye düşünüyorum.

𒀸 Yani sınır koşullar altında şefkat meselesi.

Gackt: Kaçamayacağımı bilsem bile onu sırtlayıp götürmek mi şefkat? Yoksa onun dediği gibi, ölebilecek olsa bile onu orada bırakmak mı şefkat? Ya da acı içinde “Beni öldür” derse, daha fazla acı çekmemesi için onu öldürmek mi şefkat? Bu çok zor bir mesele değil mi? Elbette bu yalnızca bir örnek ve o durumda ne yapacağımı ben de bilmiyorum. Ama zamana ve yere göre şefkat kavramı da değişiyor. Burada mutlak olarak doğru bir cevap yok; önemli olan insanın ne yapacağı ve ne hissedeceği, değil mi?

𒀸 Bu kez “Le ciel ~空白の彼方へ~”nin önceki hâline kıyasla çok daha kaotik bir taraf barındırmasının nedeni, hakikate yönelik bu sorgulamanın daha da derinleşmiş olması mı?

Gackt: Albümdeki “Le ciel”, Fransa’ya gittiğimde hissettiğim ilk izlenimi somutlaştıran bir parçaydı. Buna karşılık “Le ciel ~空白の彼方へ~”, aradan zaman geçtikçe o ilk izlenimin doğal ve kaçınılmaz bir biçimde genişlemesiyle ortaya çıkan şey. Elbette içinde sözünü ettiğin tarafların da olduğunu düşünüyorum.

𒀸 Dinlediğimde bu versiyon bana aynı manzaraya farklı bir açıdan bakıyormuşum hissi verdi.

Gackt: Anlıyorum. Bu kez o manzaranın merkezinde bulunan kişinin ben olduğumu herkesin hissetmesini istedim. Toprak, gökyüzü, rüzgâr… Fransa’da hissettiğim o duyguyu ses aracılığıyla hissetmenizi istedim. Bu yüzden sound’un da daha ambient bir yöne kaydığını düşünüyorum.

𒀸 Vokali kaydederken nasıl bir ruh hâlindeydin?

Gackt: Belki de zihnim neredeyse tamamen boştu. Ama o noktaya gelene kadar oldukça zordu. Arena konserleri bittikten sonra haftalık dergilerle ilgili meseleler ve başka pek çok şey oldu; bunlar psikolojik olarak beni etkilediği için kayıt sırasında üç gün boyunca sesim çıkmadı. Ama dördüncü gün sabah uyandığımda ‘Söyleyebilirim’ diye hissettim ve gerçekten de doğal bir şekilde söyleyebildim. Yalnızca şarkıyı bitirdiğimde, sanki mum yanıp tükenmiş gibiydim. (gülüyor)

𒀸 Şimdi düşününce, şarkı sonunda piyano sesi kesilerek bitiyor, değil mi? Neden böyle bir biçimde sonlandırdınız? Bende tuhaf bir huzursuzluk hissi uyandırdı.

Gackt: Bu çok sezgisel bir şeydi; öyle yapmak istedim. O piyano melodisi hüzünlü ve dokunaklı ama aynı zamanda canlı, değil mi? Ama bir anda yok oluyor. Bunun bazı insanlarda huzursuzluk yaratmasını anlayabiliyorum. Ben de bu kez kendi yaptığım şeyi dinlerken üzgün olmadığım hâlde gözyaşlarımı durduramadığım oldu. Sanırım bütün bunların nedeni bu şarkının içinde “bir şey” olması. Buradan ne hissedeceğiniz dinleyicilere bağlı. Biz burada yalnızca küçük bir kıvılcım yaratmış olduk. Ama bu şarkı aracılığıyla kendinize bakmanızı istiyorum. Sonra da onu kabullenmenizi… O cevap, sizin istediğiniz cevap olmasa bile.

MANA

𒀸 “merveilles” serisinin başlamasının üzerinden bir yıldan fazla zaman geçti. “merveilles ~終焉と帰趨~” turnesini geride bırakmanızın ardından, Mana’nın şimdiye kadar çizdiği dünyaya yönelik düşüncelerinde bir değişiklik oldu mu?

Mana: Özsel, temel taraf açısından bakarsak pek büyük bir değişiklik olmadı. Ama canlı performanslarda bunu nasıl gösterdiğimiz açısından bir değişim yaşandığını düşünüyorum. Sonuçta Budokan ile taşradaki salonlar arasında fiziksel açıdan pek çok fark vardı.

𒀸 Gerçekten de öyle. Geçen yazki turnenin bütün durakları ayakta izlenen konserlerden oluşuyordu ve aslında bu, ilk ulusal salon turnenizdi.

Mana: Benim için salonlar daha kolaydı. Çünkü ayakta izlenen konserlerde, çeşitli sahne düzenlemeleri yapsak bile bunları göremediğini söyleyen çok insan oluyordu. Elbette o zamanlar turneyi ayakta izlenen konserler şeklinde yapmanın kendine özgü bir anlamı vardı. Ama bu turnede, sanırım aşağı yukarı herkesin iletilmesi gereken şeyi iletebildiğimizi hissediyorum.

𒀸 İzleyici açısından baktığımızda da sahneleme daha anlaşılır hâle gelmişti ve bu sayede pek çok yeni şey keşfettik. Peki sahnede bunu gerçekleştiren taraf açısından nasıldı?

Mana: Hmm… Zor bir soru. Benim açımdan gerek hikâye gerekse konsept zaten kafamda tamamlanmış durumda. Ama bu turneyi izleyen insanlardan gelen mektupları okuduğumda, mektup yazan kişi sayısı kadar farklı yorum olduğunu görüyorum. Bu konuda gerçekten çok şey hissettim. Özellikle bizi ilk kez izleyenlerden gelen mektuplarda samimi tepkiler çok güçlüydü ve bundan çok etkilendim.

𒀸 Yani ortaya koyduğunuz şey, alıcıların zihninde gerçekten genişleyerek farklı biçimler kazanmış.

Mana: İnsanların doğup büyüdükleri ortamlar ve yaşadıkları deneyimler birbirinden farklı. Dolayısıyla herkesin farklı düşüncelere sahip olması ve kendi düşüncesiyle kendi cevabını bulması gayet doğal. Bu yüzden benim kafamda olanla karşı tarafın düşündüğü şey örtüşmese bile bunda bir sorun yok. Birinden bir şey öğrenmek yerine, insanın kendi başına bir şey hissetmesinin önemli olduğunu düşünüyorum.

𒀸 Bunu Mana’nın kendisine uyarlayacak olursak… Mana’nın gözünden MALICE MIZER nasıl görünüyor?

Mana: MALICE MIZER’i yaklaşık altı yıldır yapıyoruz ama başlangıçtaki hislerimle şimdiki hislerim tamamen farklı olabilir. Yaptığımız şeyin temelinde yatan ana konsept aynı, fakat altı yıl boyunca pek çok şey gördüm, hissettim, pek çok insanla tanıştım. Bunların aracılığıyla duygularımın da bir şekilde etkilendiği bir gerçek.

𒀸 Ne tür bir etkiden söz ediyoruz?

Mana: Nasıl desem… Daha da açık bir ifadeyle, MALICE MIZER içindeki kendi rolümü çok daha net görmeye başladım. Kısaca söylemek gerekirse.

𒀸 Daha önce Mana’nın söz ettiği “görev bilinci” de daha mı güçlendi?

Mana: Evet, aynen öyle. Gerçekten de eskiden böyle bir görev bilincim yoktu. Grubu kurduğumuzda, içimde bulunan şeyleri ifade etmek istiyorum düşüncesiyle, biraz belirsiz bir noktadan başladım. Ama zamanla yalnızca benim yapabileceğim şeyler, benim yapmam gereken şeyler olduğunu fark etmeye başladım ve bu beni değiştirdi.

𒀸 Öte yandan bazı üyelerin turne sırasında ruhsal açıdan iniş çıkışlar yaşayıp zorlandığı anlaşılıyor. Mana, sen iyi miydin?

Mana: Bende hiç öyle bir şey olmadı.

𒀸 Hiç dertlendiğin olmuyor mu?

Mana: Oluyor. Ama benim dertlerim her zaman aynı seviyede, sabit bir hâlde oluyor. Ayrıca her şey benim bedenimin içinde süblime oluyor; bu yüzden gidip birine derdimi anlatıp teselli bulmak gibi bir şey de yaşamıyorum.

𒀸 Buna rasyonel demek gerekirse gerçekten rasyonel bir yaklaşım.

Mana: Ama belki de bu, insan olarak biraz yalnızlık verici bir şeydir, ne dersin?

𒀸 Buna gerçekten inanıyor musunuz?

Mana: Yok ya? Aslında ben de pek öyle düşünmüyorum. (gülüyor) Sadece başkaları böyle düşünebilir diye düşünüyorum.

𒀸 İlginç bir duygu dünyası.

Mana: Evet, öyle. Ben böyle tuhaf bir duygu dünyasına sahibim.

𒀸 Yine de, sizin gibi biri için bile bu turnenin finali olan Yokohama Arena’da, her şey bittiği anda bir anlığına duygulanmış olmanız mümkün değil mi?

Mana: Haah… Bu konuda söylemem gereken bir şey var mı, yok mu, onu söylemek bile zor. Hmm… Duygulandım. O kadar insanın çıkardığı tezahürat ve alkışlar karşısında, bunlara karşı içtenlikle duygulandım. Ama bunun dışındaki şeyler hakkında şu an için henüz bir şey söyleyemem.

𒀸 Anladım… (ağlamaklı) O hâlde, bu Arena performansının ardından “Le ciel”, “Le ciel ~空白の彼方へ~” biçiminde yeniden düzenlenip single olarak yayımlanıyor. Bu yeniden kayıt sırasında Mana’nın en çok önem vermek istediği şey neydi?

Mana: İnsanın tereddütleri ve çatışmaları. Ruhun birbirine karıştığı o kaotik taraf. Sanırım bu, en çok şarkının enstrümantal ara bölümünü dinlediğinizde ortaya çıkıyor.

𒀸 İlk versiyonda ağırlıklı olarak grubun sound’unun temel alındığı düzenlemeyle karşılaştırıldığında, bu versiyonda çeşitli ses unsurlarının daha karmaşık biçimde birbirine geçtiği hissediliyor.

Mana: Çünkü daha çok ruhsal bir sound hâline geldi.

𒀸 Özellikle gitar konusunda nasıl bir yaklaşım benimsediniz?

Mana: Ses tonunun kendisinde canlı performanslarda kullandığım sesi kullandım. Ama az önce söylediğim şeyi ifade etmek istediğim için bu kez çalma biçimimi değiştirdim. Tremolo kolunu çok fazla kullandım.

𒀸 Duyduğuma göre çalarken kendinizi oldukça kaptırıyormuşsunuz.

Mana: Evet, kaptırıyordum. Durumu tarif edecek olursam, gitarı çapraz şekilde tutuyordum, gözlerim kapalıydı, ağzım da hafif aralıktı. Böyle mest olmuş bir hâlde çalıyordum.

𒀸 Mana’nın o “mest olmuş” yüzünü gerçekten görmek isterdim. (gülüyor)

Mana: Ama bu, gitaristlerde sık görülen “kendi çaldığım şeye kendimi kaptırdım!” tarzı bir şey kesinlikle değil, tamam mı? Gitar çalıyorum ama gitarın kendisine değil, gitar olmayan başka bir şeyin sesine kendini kaptırmış gibi çalıyordum. Gerçi şarkıya göre değişiyor. Bazı şarkılarda ayakta durup ortalığı dağıtarak çaldığım da oluyor. Ama son zamanlarda, daha doğrusu, müzikten olduğu gibi keyif almakta biraz zorlanıyor olabilirim.

𒀸 Müzikten ziyade, ses düzeyi durumu mu?

Mana: Aynen öyle. Sesin neden bu dünyada var olduğunu ve o sesi çalarken benim neyi çalmam gerektiğini anladığım zaman, müzik benim için artık yalnızca eğlenceli bir şey olmaktan çıktı.

𒀸 Ama ifadeyi değiştirirsek, buna bir tür aydınlanmaya ulaşmak da denebilir, değil mi?

Mana: Ne dersiniz? Dünyada bazen bilmemek daha iyi olan şeyler de vardır. Aşk gibi mesela, değil mi?

𒀸 Mana’dan böyle sözler duymak şaşırtıcı doğrusu. (gülüyor)

Mana: Gerçi bu sadece bir benzetme. Ama bazen “keşke bilmeseydim” dediğimiz şeyler de oluyor; bunların üstesinden geldiğimizde sonunda bir mutluluk hissi elde edebiliyoruz, herhâlde.

𒀸 Peki, bu kayıt sırasında bunun üstesinden gelebildiniz mi?

Mana: Yok… Bunu söyleyemem. (gülüyor) Ama şu sıralar gerçekten zorlanıyorum. Ruhumun kendi yeteneklerime yetişemediği bir durumda olmaya devam ediyorum.

𒀸 Bu da oldukça zor bir mesele.

Mana: Ruhumdan doğan ve ifade etmek istediğim şeyler var. Bunları ifade edebilmek için, ister gözle görülebilen ister kulakla duyulabilen bir biçime sokmam gerekiyor. Ama artık yeteneklerimin buna yetişemediğini hissediyorum. Bu yüzden şu sıralar bir tür çileye girmem gerektiğini düşünüyorum.

𒀸 Bir şelalenin altında suya tutulmayı denemeye ne dersiniz?

Mana: Evet, belki o da iyi olabilir. Yeteneklerim hâlâ yeterince gelişmiş değil, daha da ilerletmem gerekiyor. Üstelik bu yalnızca ders çalışmak ya da pratik yapmakla çözülebilecek bir mesele değil; bu yüzden çok zor. Bir de zamanım yok.

𒀸 Zor bir durum gerçekten. Böyle bir hâlde stres birikmiyor mu?

Mana: Son zamanlarda stres ve çatışma artık her yere yansıyor.

𒀸 Sadece ses konusunda değil yani?

Mana: Gece yarısı garip çığlıklar atmak gibi şeyler… Ya da her gün yılan balığı yemeden duramamak gibi.

𒀸 Her gün mü? Sıkılmıyor musunuz?!

Mana: İnanılmaz ama vücudum yılan balığını resmen istiyor. (gülüyor)

𒀸 Bir dönemki köri çılgınlığı gibi yani. (gülüyor)

Mana: Ama köriyi en azından kendim yapabiliyorum, o yüzden sorun değil. Yılan balığını ise henüz kendim yapamıyorum.

𒀸 “Henüz” dediğinize göre, ileride kendiniz yapmayı mı düşünüyorsunuz??

Mana: İlgimi çekiyor. Şu sıralar çeşitli yılan balığı restoranlarını dolaşıyorum. Geçenlerde bir restoranda ustanın yaşam biçimini gözlemleme fırsatım oldu ve bundan gerçekten çok etkilendim. O insanın yılan balığına duyduğu tutkuya bakmak gerçekten muhteşemdi.

Yu~ki: Bu kadar abartılacak ne var ki?

(Yan tarafta sessizce çikolata yiyen Yu~ki bir anda lafa girer.)

Mana: Hiç anlamıyorsun. Yılan balığında romantizm ve duygu var.

𒀸 …………

KÖZİ

𒀸 Fiilen MALICE MIZER’in ilk ulusal salon turnesi olan “merveilles ~終焉と帰趨~” Temmuz ayında sona erdi. Közi için dolu dolu, tatmin edici günler oldu mu?

Közi: Oldu tabii. Öncelikle personel kadrosu geçen yıldan tamamen farklıydı. Budokan’dakiyle aynı seti, aynı yapıyı ve aynı sahne düzenlemelerini bütün turne boyunca yanımızda götürdük, dolayısıyla gerçekten büyük bir ekip olduk. Bunu yalnızca bizim yaptığımız değil, hep birlikte yaptığımız yönünde çok güçlü bir bilinç vardı. Hep birlikte kaplıcaya bile gittik.

𒀸 Bunun için gerçekten zamanınız oldu mu?

Közi: Hmm, yoktu ama zorla yarattık. (gülüyor) Dogo Onsen’e gittik. Üyelerden sadece Kami’yle ben girdik.

𒀸 Sadece ikiniz mi?

Közi: Yok, yani… diğerleri utangaç insanlar. Değil mi, Yu~ki-chan?

(Yanında PowerBook’uyla uğraşan Yu~ki’nin yüzüne doğru eğilerek.)

Yu~ki: Çünkü gerçekten hiç zaman olmadığını, ancak beş ya da on dakika girebileceğimizi söylediler.

𒀸 Gerçekten de çok sıkışık bir programmış.

Közi: Evet, öyleydi. Turne boyunca ne olursa olsun sürekli meşguldük. Yolculuk sırasında bile genellikle personelle toplantı yapıyorduk. Ama böyle zamanımız azken bile insan bir kaplıcaya girmek istiyor, değil mi?

Yu~ki: Yok, uğraşamam.

𒀸 İnsanların değerleri farklı demek. (gülüyor)

Közi: Tam da zaman sınırlı olduğu için onu verimli kullanmak istiyorsun. Gerçi o verimli kullanımın ne olduğu kişiden kişiye değişiyor. Kaplıcada bir sürü fotoğraf da çektik.

𒀸 Kaplıcada mı? Ne tür fotoğraflar?!

Közi: Ne olacak, tabii ki çırılçıplak fotoğraflar.

𒀸 Kimin?

Közi: Benimle Kami’nin. Gerçi kimlerin göreceğini ve nerede yeniden ortaya çıkacağını bilemediğimiz için, tedbir olsun diye güneş gözlüğü takmıştık.

𒀸 Çıplak olup yalnızca güneş gözlüğü takmak… oldukça sürreal bir görüntü değil mi?

Közi: Aynen. Sonradan baktığımızda aşırı derecede doğal olmayan fotoğraflardı. (gülüyor)

Yu~ki:(kahkahalara boğulur)

𒀸 Peki neden böyle fotoğraflar çektiniz?

Közi: Hmm? Seyirlik olsun diye. Gerçi herhâlde bir gün bir yerlerde ortaya çıkma fırsatı bulurlar.

𒀸 Haa… öyle mi…

Közi: Mesela fan kulübünün bülteninde falan kullanabiliriz.

𒀸 Tabii fotoğraflara sansür uygulanacaktır, değil mi?

Közi: Öyle bir şey yapılmaz herhâlde. Öyle olursa gerçeği anlatamayız. Sonuçta biz gerçeği arayan bir grubuz.

𒀸 Anlaşılan turne böyle saçma sapan anekdotlarla da doluydu. (gülüyor) Peki ciddi anlamda herhangi bir keşif ya da farkındalık da yaşadın mı?

Közi: O da oldu. Hem de fazlasıyla. Aynı yapıyı ve aynı sahne düzenini kullansak bile hiçbir konser bir öncekinin aynısı olmadı, olamadı. Bunun bir nedeni de seyircilerle birlikte yarattığımız bir alan olması. Dolayısıyla orada elde edebileceğin şeyler de yalnızca o anda elde edebileceğin şeyler oluyor.

Bu yüzden bu turnenin benim için ne kadar büyük bir şey hâline geldiğini, “şu kısmı şöyleydi” diye somutlaştırarak anlatamayacak kadar büyük olduğunu düşünüyorum. Bir de… özellikle ilk kez “yalnız değilim” duygusunun ortaya çıktığını düşünüyorum.

♪ Yalnız değiliiiim ♪
(İdol dönemindeki Amachi Mari’nin şarkısını taklit ediyor. Bilmeyen okuyucular büyüklerine sorsun.)

Böyle bir his işte. (gülüyor)

𒀸 Yani ne yaparsan yap seni destekleyen, seni anlayan insanların bulunduğunun farkına varmaya başlamaktan mı söz ediyorsun?

Közi: Evet. Personel de, seyirciler de dâhil olmak üzere herkesin MALICE MIZER’in dünyasını oluşturan unsurlar olduğu konusunda daha önce de konuşmuştuk. Ama bunu yeniden gerçekten hissettim.

𒀸 O hâlde örneğin Budokan’ın hemen ardından doğrudan Yokohama Arena’ya çıksaydınız ve bu turneyi yapmamış olsaydınız, orada ortaya çıkacak şeyin tamamen farklı olması oldukça muhtemel miydi?

Közi: Kesinlikle farklı olurdu. Bu yüzden Arena’da ben de Budokan zamanına göre çok daha rahat performans gösterebildim. Elbette kendi açımdan çözmem gereken meseleler vardı ama bu, gereksiz yere kendimi kasmam anlamına gelmedi. Gerçi karnımı biraz kasıyordum.

𒀸 O da ne demek?!

Közi: Biraz göbeğim çıkmıştı da. (gülüyor) Arena’nın başındaki kostüm göbeği ortaya çıkaran bir şeydi, değil mi?

𒀸 Haa, mesele buymuş. (gülüyor)

Közi: Çünkü turneden döndüğümde fena hâlde kilo almıştım. Taşraya gidince insan her yerde güzel yemekler yiyor.

𒀸 Yapacak bir şey yok tabii.

Közi: Son zamanlarda yine durum fena. Yemeden duramayacak hâle geliyorum. Her gün çeşitli şeyler yüzünden zorlanıyorum.

𒀸 Biraz aşırı yemek yeme eğiliminde misin?

Közi: Aynen. Abartırsam günde beş öğün yiyor bile olabilirim. Stresten kaynaklanıyor.

𒀸 Közi, genellikle oldukça rahat görünüyorsun ama aslında bu konuda beklenmedik derecede hassas mısın?

Közi: Tabii ki. Sonuçta bunu böyleymiş gibi göstermenin de bir sınırı var. Temelde pozitif bir herifim ama yine de bazı zamanlar oluyor. “Ne istiyorsun benden? Beni bu kadar mı köşeye sıkıştıracaksın?!” gibi. (gülüyor)

Yu~ki:(yine kahkahalara boğulur)

𒀸 Günümüzün hayat şartları zaten yeterince zor. Böyle bir ortamda turneyi ve Arena konserini iyi bir şekilde tamamlamış olmanın verdiği özgüven insanı ayakta tutuyor olabilir mi?

Közi: Evet! O bile olmasaydı şimdiye kadar çoktan yerde sürünüyor olurdum herhâlde. Bizim şarkı söyleyen adam canlı performanslar hakkında sık sık “Döneceğim yer orası…” diye havalı havalı konuşuyor ya… (Gackt’ın konuşma tarzıyla) İşte son zamanlarda o sözün ne anlama geldiğini nihayet anlamaya başladığımı hissediyorum.

𒀸 Bu düşünceler, doğal olarak bu kez “Le ciel ~空白の彼方へ~” kayıtlarında da kendini gösterdi mi?

Közi: Sanırım gösterdi. Aynı zamanda bu şarkı konusunda özellikle bestecinin düşüncelerine önem vermek istedim. Sonuçta grup olarak bütün üyelerin duyarlılıklarını kullanarak yeniden yapmak söz konusu olsa bile, sözleri de müziği de başlangıçta Gackt yazmıştı. Bu yüzden onun fikrine saygı göstermenin şarkıya daha fazla ikna edicilik kazandıracağını düşündüm.

𒀸 Turne boyunca bu şarkının kendisiyle epey yakınlaştığınızı düşünüyorum. Peki Közi için “Le ciel”, “üzücü”, “acı verici”, “nazik”, “ağır” gibi ifadelerle tarif edecek olursak nasıl bir his taşıyor?

Közi: “Üzücü”, “acı verici” gibi şeylerin hepsini içeren, insanın sahip olduğu bütün duyguların topyekûn kaosun içinde olduğu bir şey gibi. Sanırım bu da bu kez ortaya çıkan sese yansıdı.

𒀸 Gerçekten de. Gitar da sanki kişniyor gibi.

Közi: Gitarı çok çaldım. Bu sefer delicesine çaldım.

𒀸 Yaklaşık kaç gitar kullandınız?

Közi: Normal bir elektro gitar ve naylon telli klasik gitarın elektrikli versiyonu olan bir ele-gat olmak üzere iki tane.

𒀸 O ele-gat’ın sesi gerçekten oldukça etkileyici.

Közi: Bu sefer o ses daha en başından kafamda çalıyordu. Ben de “Bunda ele-gat’tan başka çare yok” diye düşündüm.

𒀸 Kayıt sırasında ruhsal açıdan ne durumda olduğunuzu hatırlıyor musunuz?

Közi: Herhâlde yine kaotik bir durumdu. Kulaklık da takmadım, click de dinlemedim. Gerçi bu zaten her zamanki hâlim.

𒀸 Ee, o zaman neye göre çalıyorsunuz?

Közi: Karın saatime göre. (gülüyor)

𒀸 Lütfen düzgün cevap verin! (gülüyor)

Közi: Ama yarısı şaka. Gerçekte kendi bedenime ve duygularıma göre çalıyorum. Özellikle bu şarkının fazla katı bir havası olsun istemedim. Bu açıdan canlı performanstaki hisle aynı. Dolayısıyla bunu şimdi yeniden kaydetsem muhtemelen yine farklı bir şey ortaya çıkardı.

Düşünce biçimi olarak, “bu da Le ciel’in bir tanesi” demek değil mi? Bunun bütün cevap olduğu anlamına gelmiyor.

𒀸 Bu single’ın yayımlanmasıyla birlikte MALICE MIZER şimdilik “merveilles serisi” kapsamındaki faaliyetlerine bir nokta koymuş olacak. Bir sonraki adımla ilgili planlar da artık yavaş yavaş şekillenmeye başladı mı?

Közi: Tabii ki. Gayet net bir şekilde görüyorum.

𒀸 Ne kadar net?

Közi: Hmm… “oboro” kadar.

𒀸 “Oboro” mu?

Közi: “Oboroge nagara”nın, yani “belirsiz bir şekilde”nin…

𒀸 Ee? Bu aslında hiç net görünmediği anlamına gelmiyor mu? (gülüyor)

Közi: Hayır! Her şey senaryoya göre ilerliyor!

YU~KI

𒀸 Yokohama Arena’daki konserle birlikte “merveilles ~終焉と帰趨~” turnesi finaline ulaştı. Yu~ki için bu turne nasıl bir anlam taşıdı?

Yu~ki: Çeşitli yerlerde çeşitli insanlarla tanıştığımız ve çeşitli sahnelere çıktığımız bir turneydi ama bu konseptle ilgili her şeyin henüz tamamen sona ermediğini hissediyorum. Gerçi bir anlamda bir noktaya geldik. Ama personelle aramızdaki güven ilişkisi de dâhil olmak üzere, insanlarla kurduğumuz temaslar sırasında bu kez çok fazla şey hissettim.

Bu yüzden her seferinde aynı şarkıları çalsam bile, kendi açımdan farklı duygular ve farklı hislerle çaldığım zamanlar oldu. Çok şey kazandım.

𒀸 Örneğin, kayıt yaptığınız zamankinden farklı yorumların şarkılara yansımaya başladığını mı söylüyorsunuz?

Yu~ki: Evet, öyle. Ama bu, zihnimde düşünüp oluşturduğum bir yorum değil. Daha doğal, sezgisel bir düzeyde farklılıkların ortaya çıkması gibi. Çalarken fark ettiğimde gözyaşlarımın yanaklarımdan süzüldüğü oluyordu. Üstelik bir türlü durmuyordu.

𒀸 Daha önce böyle bir deneyim yaşamış mıydınız?

Yu~ki: Hayır, yaşamamıştım. Böyle nedensizce yoğun bir şekilde üzülmek ya da insanın içine saplanır gibi bir acı hissetmek benim için ilk kezdi. Ama aslında sahnede olduğum zamanlarda, böyle anlarda şaşırtıcı biçimde sakinleşebiliyorsunuz. “Ah, böyle ağlayıp durursam çok utanırım” diye düşünüyordum. (gülüyor)

𒀸 Yok canım, bence utanılacak bir şey değil.

Yu~ki: Sanırım hem fiziksel hem de ruhsal açıdan epey sınırda bir durumda performans gösteriyordum. O yüzden sinirlerim fazlasıyla hassaslaşmış olabilir.

𒀸 Bütün bunları yaşadıktan sonra Arena konseri, Yu~ki için güçlü bir başarı ve tamamlanmışlık duygusu yaratmış olabilir.

Yu~ki: Tam anlamıyla “gözümün önünden bir film şeridi geçer gibi” birçok şeyi hatırladım. “au revoir” ya da “エーゲ”yi çalarken, “Ah, böyle şeyler de olmuştu” diye biraz uzaklara dalarak hatırladığım anlar oldu. (gülüyor)

Ben bile şaşırdım. “Neden şimdi, tam burada Fransa’ya gittiğim zamanı hatırlıyorum?” diye düşündüm.

𒀸 Yalnızca turne sırasında yaşananları değil, o zamanki şeyleri de mi?

Yu~ki: Evet. Bir anda kafamın içinden hızla geçiverdi. Ve tam o anda, “Ah! Yanlış çaldım!” gibi bir şey oldu. (gülüyor)

𒀸 Demek ki şarkının taşıdığı duygunun içine bu kadar dalmıştınız. (gülüyor)

Yu~ki: Öyle de denebilir. (gülüyor) Ama son zamanlarda gerçekten şunu düşünüyorum: Eskiden canlı performanslarda hata yapmadan, mümkün olduğunca doğru çalmaya çalışmak benim için çok önemliydi. Ama sonuçta bu bir canlı performans. Bunun dışında, “yalnızca o anda ortaya çıkabilecek şeyler” de var, değil mi? Bence artık bunlara biraz daha fazla değer verebilirim.

Elbette asgari düzeyde korunması gereken şeyleri korumak gerekir. Ama kendi duygusal eğrimdeki değişime göre ritmi biraz olsun öne çekmem bile bence sorun olmayabilir. Bu açıdan Kami’nin bana yardımcı olduğu çok nokta oldu.

𒀸 Arena konserinde, bir performans sanatçısı olarak sizin için en duygusal an hangisiydi?

Yu~ki: Kesinlikle… “Le ciel”in sonundaki sahneydi. O bölüm var ya, kaç kez yapsam da gerçekten insanı içine çeken bir tarafı oluyor. Özellikle Arena’da, turnede yaptığımız gösteriden bazı açılardan farklıydı. Bir de mekânın o kadar geniş olması nedeniyle yeniden çok taze bir his verdi.

𒀸 Bu kez “Le ciel”, “Le ciel ~空白の彼方へ~” biçiminde yeniden düzenlenip single olarak yayımlanıyor. Yeniden kayıt sırasında Yu~ki olarak özellikle nelere dikkat ettiniz?

Yu~ki: Buraya kadar turneyi sürdürdüğümüzde, bu şarkının seriyi sonlandıran bir rolü olduğunu düşünüyorum. Ama benim özellikle önem verdiğim şey, şarkının sahip olduğu duyguyu ne ölçüde sese dönüştürüp ifade edebileceğimdi.

Ne kadar zor şeyler yapacağım gibi bir mesele değildi. Günlük hayatım boyunca hissettiğim şeyleri, çeşitli insanlarla temas ederek öğrendiğim duyguları ve bunların hepsini ortaya koyabilsem yeterli olur diye düşünüyordum.

𒀸 Bunun sonucunda bu kez “Le ciel ~空白の彼方へ~”, albümde yer alan “Le ciel”den biraz farklı bir izlenime sahip oldu.

Yu~ki: Evet, mesela etnik vurmalı çalgıları andıran loop sesleri de var. Bu kez böyle seslerin eklenmesiyle şarkı, aslında en başından beri bu şarkıyla ilgili kafamda taşıdığım imgeye daha da yaklaştı.

𒀸 Peki bu imge nasıl bir şey?

Yu~ki: Doğa, uçsuz bucaksız gökyüzü, yaşamın sıcaklığı gibi hisler.

𒀸 Gerçekten de daha büyük bir ölçeğe kavuşmuş gibi geliyor.

Yu~ki: Bu düzenlemenin temelini Gackt düşünmüştü ama ritim kısmını Kami en başından beri oldukça ayrıntılı ve özenli bir şekilde oluşturuyordu. Ben de onu dinleyip üzerine sesler ekleyerek kayıt yaptım.

𒀸 Bu sırada yaklaşım açısından bakıldığında, basın ses rengi de önceki versiyondan oldukça farklıydı, değil mi?

Yu~ki: Önceden fretless bas kullanıyordum ama bu kez normal bas çaldım. Bu yüzden ses açısından çok daha doğrudan bir hâle geldiğini düşünüyorum.

𒀸 Bu, turne sırasında geliştirdiğiniz tarzı kayıt sürecine de yansıttığınız anlamına mı geliyor?

Yu~ki: Hayır, ama kayıt ile canlı performans birbirinden farklı şeyler. Elbette canlı performanstan edindiğim çeşitli şeylerin etkilediği noktalar var. Ama kayıt sırasında üzerinde çok daha fazla düşünüp çalışabiliyorsunuz.

Özellikle bu seferki gibi bir düzenlemeye geldiğimizde, grupla provaya girip defalarca birlikte çalarak sonra kaydetmekten farklı oluyor, değil mi?

𒀸 Loop seslerinin de devreye girmesiyle daha karmaşık bir hâle geliyor.

Yu~ki: Tam da bu yüzden, yapan tarafın kusursuz bir imgeyi kavrayana kadar geçirdiği süreç zor oluyor. Canlıda yaptıklarımızı bir kenara koyup, bunu sıfırdan yeniden düşünmek gerekiyor. His olarak, bir kez tamamlanmış bir yapbozu parçalayıp yeniden en baştan yapmak gibi.

Üstelik ortaya çıkan resmin önceki versiyondan farklı bir açıya sahip olması gibi bir durum da var.

𒀸 Zor bir süreç gerçekten.

Yu~ki: Öyle yanları da var ama bundan daha önemlisi, benim için çok taze ve uyarıcı bir deneyimdi; bundan memnun kaldım. Şimdi geriye, bunu dinleyen insanların ne hissedeceği kalıyor.

𒀸 Bugün burada konuştuklarımızı dinlerken şöyle bir şey hissettim: Yu~ki, eskisine göre daha girişken olmuş gibi değil mi?

Yu~ki: Nasıl desem? Öyleymiş gibi gelmiyor da değil… Ama şimdi böyle söyleyince, eskiden kendi fikirlerimi ve düşüncelerimi bastırdığım zamanlar olmuş olabilir. Bir de yaptığım şeylere bakışımın yavaş yavaş değiştiği söylenebilir.

𒀸 Nasıl değişti?

Yu~ki: Müzik aracılığıyla onu alan insanlar üzerinde bir şekilde etki yaratmak istiyorum. Hatta bunun gerçekten gerçekleşebildiğine dair bir his de taşıyorum. Galiba bu konuda giderek daha hırslı hâle geliyorum.

Sonuçta mektup aldığımda mutlu oluyorum. “Aa, demek herkes böyle hissediyor” diye düşünüyorum. Böyle olunca da daha fazla çabalamak istiyorum.

Gerçi benim durumum Kami gibi “Size benim hayatımı göstereceğim!” diyecek kadar ileri gitmiyor. Benim öyle bir rock ruhum yok. (gülüyor)

𒀸 Ama yine de oldukça fazla “ateş” gelmiş gibi değil mi? Canlı performansta duygulanmanız, müziğin kendisine karşı daha hırslı hâle gelmeniz gibi…

Yu~ki: Herhâlde sonunda kan dolaşmaya başladı; insan olarak. “İnsan nedir?” temasının peşinden gitmeye değmiş demek ki. (gülüyor)

𒀸 O zaman daha önce insan değil miydiniz?

Yu~ki: Ha? Belki de öyleydi. Bu sefer de video ve fotoğraflardaki görünüşüm insan gibi değil zaten. (gülüyor)

𒀸 Peki bu single ile “merveilles serisi”ni tamamlayan MALICE MIZER bundan sonra nereye gitmeye çalışıyor? Kişisel görüşünüzü öğrenebilir miyiz?

Yu~ki: Bilmiyorum. Ama kişisel açıdan soruyorsanız, şimdilik bir yerlere seyahat etmek istiyorum.

𒀸 Yine mi? Bir ara Banana Wani-en demiştiniz. Bu kez nereye gitmek istiyorsunuz?

Yu~ki: Yakın/Orta Doğu’ya herhâlde.

𒀸 Ne yapmak için?

Yu~ki: Yani, aslında pek bilmiyorum ama öyle bir his var. O tarafların halk çalgıları falan ilginç olabilir, değil mi?

𒀸 Konu biraz asıl amacından saptı sanki. (gülüyor)

Yu~ki: Eh, küçük şeyleri kafanıza takmayın. Gerçi… Yakın/Orta Doğu neresi ki?!

KAMİ

𒀸 Biraz geçmişte kalmış bir konu ama, MALICE MIZER için fiilen ilk ulusal salon turnesi olan “merveilles ~終焉と帰趨~” senin için de çok şey kazandığın bir turne oldu, değil mi Kami-kun?

Kami: Ah, evet… Orası gerçekten derindi. Oldukça derindi ama kısaca söylemek gerekirse, şimdiye kadar sürdürdüğümüz “merveilles” akışı vardı ve ben onun içinde yer alan şeyleri kendi tarzımla ifade edebilmek için sürekli çabalıyordum. Ama turne sırasında biraz sağlığımı bozdum.

𒀸 Doğru, turne sırasında bir kez Tokyo’ya döndüğünde fenalaşmıştın, değil mi?

Kami: Evet. Şöyle bir şey oldu: “merveilles” dünyasına dair hislerim giderek daha da derinleşirken, bedenim buna ayak uyduramadı. Sonuçta turnenin ikinci yarısından itibaren, sanki kötü taraflarım giderek daha fazla ortaya çıktı.

𒀸 Kötü taraflar derken, özellikle ne gibi şeylerden söz ediyorsun?

Kami: Hmm… Bu aslında benim içimde yaşadığım bir mesele. Davulcu olarak nasıl çaldığım gibi bir mesele de değil. Nasıl anlatsam? Şöyle… Canlı performans sırasında işler istediğim gibi gitmediğinde, gereksiz duygular devreye giriyor. Bir tür zihinsel dağınıklığın beni engellemesi gibi.

𒀸 Yani bunlar, Yokohama Arena’daki final konserine kadar senin için büyük bir sorun hâline geldi?

Kami: Gerçekten çok büyük bir sorundu. Üstelik sonunda da bunu tamamen aşamadım.

𒀸 Öyle mi!?

Kami: Turne bitene kadar sürekli kendimi kötü hissediyordum.

𒀸 Ama izleyen biri olarak baktığımda, Arena’daki Kami’de bu kadar ciddi bir sorun olduğunu hissetmedim.

Kami: Sanırım turneyi sürdürürken büyüyen tarafım, dışarıdan öyle görünmemi sağladı. Fiziksel olarak da ruhsal olarak da tam anlamıyla iyi durumda değildim; kendi içimde bazı şeyler tam olarak birbirine oturmamış olsa bile, sanırım bunları bir şekilde telafi edecek bir şeyler kazanmışım.

𒀸 Bu, belki de kelimelere dökülmesi zor olan bir tür gelişimdi?

Kami: Evet, tam olarak öyle. Ben de o günün, yani Yokohama Arena’nın videosunu sonradan izlediğimde, o sırada düşündüğüm kadar kötü olmadığımı fark ettim ve bu bana garip geldi. Ama bunun muhtemelen gelişmek anlamına geldiğini hissettim.

Bir de grup arkadaşlarımdan ve bizi izlemeye gelen insanlardan aldığım, görünmeyen bir güç vardı ya… Sanırım onun da etkisi çok büyüktü.

𒀸 Bütün bu zorluklara rağmen, bu kadar çok konser verdikten sonra, Kami’nin içinde canlı performansların içeriğine dair yorumunun da yavaş yavaş değiştiğini söyleyebilir miyiz?

Kami: Canlı performansın tamamına yönelik olmaktan ziyade, değişen şey her bir şarkıya dair hislerim ve yorumumdu. Çünkü bütünün ötesinde, her şarkının kendine ait bir konsepti ve hikâyesi de var. Bunları ne ölçüde kendi tarzımla ortaya koyabileceğim meselesi zaten uzun zamandır üzerinde çalıştığım bir konu.

𒀸 Bir şarkıya ne kadar duygusal olarak bağlanırsanız, orada bir tür “duygusal dalgalanma” ortaya çıkıyor. Bir davulcu için de bu “dalgalanmayı” ritmik istikrarla nasıl birleştireceği zor bir mesele olabilir.

Kami: Evet, bu benim uzun zamandır peşinden gittiğim büyük bir mesele. Gerçi turnenin ilk yarısı bu açıdan iyiydi.

Bir de Arena konusunda, şarkı sıralaması turnenin asıl bölümünden biraz farklıydı, değil mi? Bu da zorlayıcıydı. Çünkü turnede ikinci yarıda yaptığımız o coşkulu, kendimizi bıraktığımız bölüm bir anda en başa gelmişti.

𒀸 Aniden enerjiyi yükseltmeniz gerektiği için zor olabilir.

Kami: Hayır, enerjiyi yükseltmek açısından pek sorun yoktu. Ama daha en baştan öyle olunca, sakin olan kendimi kaybedecekmişim gibi hissettim ve biraz korkutucuydu. (gülüyor)

𒀸 Bir anlamda kontrolden çıkmaya yakın bir durum muydu?

Kami: Kendimi frenleyememek gibiydi. Ibaraki’deki konserde de bütün performans boyunca gözyaşlarımın bir türlü durmaması zordu.

𒀸 Sürekli ağlamak izleyenler için de korkutucu olmuştur herhâlde.

Kami: Ama gözyaşlarımı gizleyecek kadar anormal derecede terliyordum, o yüzden pek fark edilmemiş olabilir. Ateşim yaklaşık 39 dereceydi; ateş düşürücü de almıştım, onun etkisi de olmuştur herhâlde. Bütün vücudumdaki suyun dışarı çıktığını hissediyordum.

Ruhsal olarak da düşük müydüm, yüksek miydim, ben bile anlayamıyordum. “Galiba benim durumum gerçekten kötü” diye düşündüğüm oldu. (gülüyor)

Ama o sırada normalde bedenimin hareket etmemesi gerekmesine rağmen, yine de içimde bir şey uyandı.

𒀸 Bir tür uyanış yaşadın yani.

Kami: Evet. Sonra, kendi içimde farkında bile olmadığım böylesine güçlü bir gücün uyumakta olduğunu fark etmek bile beni yeniden duygulandırdı ve ağladım. (gülüyor)

𒀸 Belki biraz abartılı olacak ama, bu hayat görüşünü değiştirecek türden bir deneyim değil mi?

Kami: Ama gerçekten, bunu söylemenin abartı olmayacağı kadar güçlü bir his yaşamış olabilirim.

𒀸 Final Arena konserinde, Kami’nin içtenlikle teşekkür ettiği bir an vardı. O sırada şöyle düşündüm: “Bu insanın bu kadar açık bir ifadeyi dışarıya yansıtması ne kadar da nadir.”

Kami: Evet, gerçekten nadir bir şey. Aslında ben özünde dürüst ve açık bir insanım ama bunu günlük hayatta pek dışarıya gösteremiyorum. (utangaçça gülüyor)

𒀸 Turnede kazandığın bütün bu deneyimler, “Le ciel”i “Le ciel ~空白の彼方へ~” biçiminde yeniden kaydederken de işe yaradı mı?

Kami: Ah… Aslında burada “evet” demek isterdim. (gülüyor) Ama onun ritmini aslında turne sırasında kaydetmiştik.

𒀸 Yine de yeniden kayıt sırasında özellikle dikkat ettiğin bir şey olmuştur, değil mi?

Kami: Önceki “Le ciel”i evde dinlerken de, canlı performansta çalarken de, onda farklı yüzler ortaya çıktığını hissediyordum. “Bunu biraz daha şöyle yapsam daha iyi olmaz mı?” diye düşündüğüm noktalar vardı. Ben de işte o tarafları kullandım.

𒀸 Albüm versiyonu daha çok bir grup sound’u gibiydi, ama bu kez ritim daha sıra dışı bir hâle gelmiş ve bambaşka bir izlenim veriyor.

Kami: Loop’lar da kullandık. Ara bölümde dört kadar ritim üst üste biniyor. Ama bir kez tamamlanmış bir şeyi yeniden yapmak gerçekten zor. Çok düşündüm.

𒀸 Tahmin edebiliyorum.

Kami: Bunu şöyle düşünebilirsin: Şarkıyı bir kişiliğe benzetirsek, şimdiye kadarki “Le ciel” yalnızca şefkati bilen biri gibiydi. Bu kez ise sadece şefkati değil, öfkeyi ve daha birçok farklı duyguyu da öğrenmiş biri gibi duyulmasını istedim.

𒀸 Yani daha insana yakın bir hâle gelmiş gibi?

Kami: Aynen öyle. İnce duygusal değişimleri bile seslerin dengesini ve çalma biçimimi değiştirerek ifade etmeye çalıştım. Özellikle ara bölüm çok güçlü. Zillerde kontrolsüzce vuruşlar falan var. (gülüyor)

𒀸 “Kontrolsüzce vuruşlar” sözü bile kulağa oldukça güçlü geliyor. (gülüyor)

Kami: Hayır, ama gerçekten de bunlar benim yaşayış biçimimi yansıtan sesler. (生きざま)

𒀸 İşte geldi “yaşayış biçimi” açıklaması.

Kami: Çünkü gerçekten de o bölüm tam anlamıyla benim yaşayış biçimim. Kontrolsüzce vurmaktan başka, bağırıyorum da. O ara bölümde.

𒀸 Sesin de kayda girmiş miydi!?

Kami: İyi dinleyin. Gerçi iyi dinleseniz bile efekt uygulandığı için pek anlayamayabilirsiniz. (gülüyor)

𒀸 Peki o bağırış hangi durumda ortaya çıktı?

Kami: Ha? Yani, çalarken çıkardığım sesleri mikrofon tesadüfen yakalamış.

𒀸 Yani tesadüfen ortaya çıkan bir şeydi.

Kami: Bu kez tesadüfen ortaya çıkan şeyler gerçekten çoktu. Mesela Gackt bana “Ritmi umursama, istediğin gibi çal” dedi ve bazı yerlerde o kaydı olduğu gibi kullandık.

𒀸 Böyle durumlarda benimsediğin yaklaşım, davulcu kimliğinin ötesine geçiyor mu?

Kami: Evet. O noktada kendimi pek davulcu gibi hissetmiyordum. Çünkü yalnızca davulcu olarak hareket etseydim, muhtemelen belli ölçüde kalıpların içinde kalan bir şey ortaya çıkardı. O sırada tamamen bir ifade sanatçısı konumundaydım.

𒀸 Tam anlamıyla “yaşayış biçimi” diyebiliriz.

Kami: Gackt sık sık kendisinin şarkının kahramanı olduğunu düşünerek söylediğini anlatıyor. Ben de aynı duyguyla yapıyorum. Kendimi şarkının kahramanı olmuş gibi hissediyorum.

𒀸 Belki zor bir soru ama Kami’ye göre bu şarkıdaki Luciel karakteri sonunda kurtuluyor mu?

Kami: Kim bilir… Bu şarkının yorumu benim o anki ruh hâlime göre bile değişiyor. Dileğim, kurtulmuş olması. Ama gerçekten ne olduğunu herkes kendi içinde hissedip düşünsün.

1997 Temmuz’unda…

1997 Temmuz’unda Malice Mizer, “merveilles” adlı hikâyenin bir perdesini kapattı. Ancak onların hikâyesi henüz sona ermiş değildi.

Malice Mizer’ın sahnede ördüğü “kötülük ve trajedi” dünyasının, o gizemli ve sonsuz hikâyenin parçalarını burada yeniden canlandırıyoruz.

Sonsuz bir hikâye yazan grup, bir sonraki perdeyi açmadan önce…

ACİL YAYIN KARARI!

MALICE MIZER

Canlı Tarih Fotoğraf Kitabı

『retour [ルトゥール] (Geçici Başlık)』

Yaklaşık beş yıl boyunca dergimizin takip ettiği Malice Mizer’ın canlı sahnelerine yüklediği hikâyeyi, üyelerin yorumları ve fotoğraf çekimleriyle yeniden kurguluyoruz.

Bugüne kadar yayımlanmamış çok değerli canlı fotoğraflarının yanı sıra, grubun kuruluşundan itibaren eksiksiz kronolojisi ve tarihçe röportajlarını da içeren, hayranların mutlaka edinmesi gereken kalıcı bir arşiv niteliğinde özel baskı.

Kasım ayında yayımlanması planlanıyor.
Ayrıntılar, Fool’s Mate’in 12. sayısında (29 Ekim’de yayımlanacak) duyurulacaktır.

Tahmini fiyat: 3.000 yen (+600 yen kargo)

Yalnızca posta yoluyla siparişe özel hediyesi: B2 poster

Hediyeler sınırlı sayıda olduğundan, lütfen başvurunuzu mümkün olduğunca erken yapınız.

---

Kitapçı Sipariş Formu

(Fotokopi yapılabilir.)

Kitapçı mührü

Kitabın adı:
retour [ルトゥール] (Geçici Başlık)

Tahmini fiyat: 3.000 yen

◇ Adres

◇ Ad Soyad

Rezervasyon adedi: ______ adet

Yayınevi: Fool’s Mate
☎ 03-3374-6117

Rezervasyon yapmak isteyenlerin bu formu en yakın kitapçıya götürerek başvuruda bulunmaları rica olunur.

Posta yoluyla rezervasyon veya sipariş vermek isteyenler, her bir kitap için 3.000 yen + 600 yen kargo = 3.600 yen tutarını şirketimize göndermelidir.

Para gönderme yöntemleri için derginin “Back Number Communication” sayfasına bakınız.

MALICE MIZER

Yeni Single — 30 Eylül’de Çıkıyor

Le ciel ~空白の彼方へ~

CODA-1617

840 yen (vergi dahil)

İlk baskıya özel geniş format kapak

---

Canlı Video — 28 Ekim’de Çıkıyor

merveilles ~終焉と帰趨~ l’espace (レスパス)

“Tour ’98 merveilles ~終焉と帰趨~” canlı görüntüleri.

5.985 yen (vergi dahil)

---

Fan Club — マシェリ (ma chérie)

Fan kulübüne katılmak isteyenlerin, 80 yenlik pul yapıştırılmış geri dönüş zarfını ekleyerek aşağıdaki adrese, Midi: Nette bünyesindeki “ma chérie” üyelik birimine başvurmaları gerekmektedir.

Fan mektuplarınızı da aynı adrese gönderebilirsiniz.

〒142-8691
Tokyo-to, Shinagawa-ku, Ebara Postanesi, Posta Kutusu No. 11
Tel: 03-3796-2613

Mailrize — Columbia Records tarafından dağıtılan Midi Nette

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 11.1998
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 01-04.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 26.08.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

Mana (MALICE MIZER)

Işığı ve Gölgeyi Yayan Son Kurtarıcı

The Last Messiah with Light for Shade

Bu sayının yayımlandığı sıralarda “merveilles” turnesi de Yokohama Arena’da sona ermiş, MALICE MIZER yeni bir hikâyenin başlangıcına doğru ilerliyor olacak.

Onların dünyası daha ne kadar genişleyecek? Bunun anahtarını elinde tutan Mana’nın dünya görüşünün temelini araştırmak üzere onunla kişisel bir röportaj gerçekleştirdik.

Ancak söyleşi beklenmedik bir yöne doğru ilerledi ve sonunda vardığı yer…!!

Röportaj & kurgu: Kazumi Kanoh
Fotoğraflar: Mayumi Fukaminato

[Fotoğraflar 20 Temmuz 1997 Akasaka BLITZ, 10–11 Ekim Hibiya Açıkhava Sahnesi, 28–29 Aralık Shibuya Kōkaidō ve 1 Nisan 1998 Nippon Budokan konserlerinden.]

---

𒀸 MALICE MIZER’in sahne anlayışını anlamaya çalışırken, öncelikle Mana-chan’ın canlı sahneye yönelmesini sağlayan kıvılcımı öğrenmek istiyorum.

M: Bir grup olarak beni özellikle etkileyen bir şey olmadı. Onlu yaşlarımdayken sıradan bir şekilde yaşıyordum. Bir yandan da bir maaşlı çalışan olamayacağımı fark etmiştim. Başka ne yapabileceğimi de bilmiyordum. Müziği sevdiğim için, “Şimdilik bir grup kuralım bari,” gibi bir düşünceyle başladım. O zamanlar profesyonel olmayı hedeflediğim bir noktada değildim. Ama onlu yaşlarımdan yirmili yaşlarıma geçiş döneminde bir değişim oldu.

𒀸 Nasıl bir değişim?

M: İnsan olarak son derece yoğun duygular yaşadım ve kalbimin kapısı açıldı. İşte oradan sonra, aslında MALICE MIZER’in Mana’sı olan gerçek benliğim uyandı.

𒀸 Peki, ondan önceki sen nasıldın?

M: Artık başka bir insandım.

𒀸 Topluma karşı kendini kapatmış mıydın?

M: Öyle değil de… Aslında insan olarak dünyaya geldiğimde, yerine getirmem gereken bir tür görevim vardı. Kalbimin derinliklerinde uzun zamandır uyuyan o şey uyandı. O zamanki, yani onlu yaşlarımdaki ben, şimdiki benden tamamen farklıydı. Düşünce biçimim de bambaşkaydı. Şimdiki ben oldukça yenilikçi ve kendine güvenen biri ama onlu yaşlarımdaki ben gerçekten berbat bir insandı. Ne yapmam gerektiğini, ne için yaşadığımı bile bilmiyordum; öylece oradan oraya sürüklenip duruyordum. Bu yüzden o zamanlar “İşte bu!” deyip gerçekten yapmak istediğim bir şey hiç olmadı. Her zaman yarım yamalak kalıyordum.

𒀸 Peki seni ne duygusal olarak harekete geçirdi de kalbinin kapısı açıldı?

M: İşin ilginç yanı, bu bir şey görmemle falan olmadı. Daha çok ruhsal bir dünyayla, geçmişe ait anılarla ilgili bir şeydi… Küçüklüğümden beri gizemli şeyleri çok severdim. Ama neden sevdiğimi bilmiyordum. Şimdi ise neden sevdiğimi anlıyorum. Bir noktada, insanın düşünme kapasitesini aşan bir şey yaşadım. Ve orada gördüm… O gün, o anda, kesinlikle o yerdeydim.

𒀸 Ah… anlayamıyorum…

M: Sahne bulutların üzerindeydi.

𒀸 Kendini köşeye sıkışmış hissettiğin bir olay yaşayıp duygularının patlamasıyla başka bir “sen” mi ortaya çıktı?

M: Köşeye sıkışmak… Hmm, belki öyle denebilir. Ama ben çok çok eski bir zamanda bulutların üzerinde bulunmuşum. O zaman insan değildim. Bir gün uçağa bindiğimde, hayatımda ilk kez bulutların üzerini görebildim. O anda, “Ben geçmişte oradaydım,” diye fark ettim.

𒀸 O sırada şimdiki sen mi ortaya çıkmıştı?

M: Evet… Açıklaması zor ama… Benim şu anda MALICE MIZER yapıyor olmamın nedeni, grubun müzikal uyumu nasılmış, herkes birlikte çalıp ne kadar eğleniyormuş gibi bir şey değil. MALICE MIZER’i ilk kurduğumuz zamanlarda hâlâ bir grup olarak hareket ediyorduk. Ama zamanla farkına varmaya başladım. Artık beş-altı yıl oldu. Konsept hiç değişmediği için, aslında yapmamız gereken dünya o zamanlardan beri gözümün önündeydi.

Ama insan her gün çeşitli şeylerle karşılaşıyor, bunlardan etkileniyor, pek çok şey hissediyor; bakış açısı değişiyor, farkında olmadığı şeylerin farkına varıyor. İşte MALICE MIZER yapmamın nedeni benim için bir görev duygusuna yakın.

Hani majöre geçerken, o zamana kadar yaptığın müziğin bir hobiyken işe dönüştüğü söylenir ya. Bende durum böyle değil. Benim MALICE MIZER yapmam, iş kavramının ötesinde bir şey. Ne kadar zor olursa olsun, yapmak zorunda olduğum bir şey.

𒀸 Bu, yaşamak için mi?

M: Yaşamak için mi… Ya da dünyada var olmamın nedeni olarak mı, bilmiyorum. İnsan olarak bilmesem de olurdu belki bazı şeyleri. Ama ben öğrendiğim için artık zor bir yoldan yürümek zorunda kaldım. Bununla birlikte, o zorluğun arkasında mutluluk da var.

Uyanmadan önceki ben hiçbir şey düşünmüyordu ve çok rahat bir hayat yaşıyordu. Ama uyandıktan sonra her şey çok ağırlaştı. Yine de artık kendi yaşam yolumu görebiliyorum ve neden var olduğum benim için açık hâle geldi. Bu açıdan iyi oldu. Ama aynı zamanda sürekli bir acıyı da üzerime almak zorunda kaldım.

MALICE MIZER’in faaliyetleri dışarıdan bakıldığında görkemli ve çok eğlenceli görünüyor olabilir. Ama ben sürekli ruhsal dünyanın içinde savaşıyorum. Ben var olduğum sürece ruhumun dinleneceği bir an olmayacak.

𒀸 Buradan kaçmaman mı gerekiyor?

M: Kaçarsam kendimi yok etmekten başka çarem kalmaz.

𒀸 Yani varoluş nedenin ortadan kalkar?

M: Çünkü bunu yapabilecek tek kişi benim. Zor olduğunu düşünüyorum elbette ama yapmak zorunda olduğum için zor değil.

𒀸 MALICE MIZER’in diğer üyeleri böyle bir Mana hakkında ne düşünüyorlar acaba?

M: Onlara bu kadarını anlatmadım. (gülüyor)

𒀸 Hmm… (gülüyor) MALICE MIZER dünyasını kendi görevin olarak yaratmak için pek çok farklı yöntem olabilir. Peki şu anki yaklaşımını seçmenin nedeni neydi?

M: “Eğer bir grup yapmıyor olsaydın ne yapardın?” diye bir soru var ya. Belki resimle ifade ediyor olabilirdim, belki film yönetmeni olabilirdim diye düşünmek mümkün. Ama bunların hiçbiri benim için geçerli değil. Benim yaşam yolum, ifade biçimim yalnızca bu. Bunu yapmıyor olsaydım ben var olmazdım.

Benim ifade etmem gereken en büyük şey “ses”.

Dünyada gözle görülebilen, dokunulabilen, kokusu olan ve insanı etkileyebilen pek çok şey var. Ama sesin bir biçimi yok, gözle görülemiyor, dokunulamıyor, kokusu yok ve yalnızca o anda hızla geçip gidiyor. Buna rağmen insanın kalbine öyle güçlü bir şekilde saplanabiliyor ki gözyaşı dökebiliyorsun.

İşte ben böyle bir “ses” tarafından çok güçlü bir şekilde büyülenmiş durumdayım.

Benim MALICE MIZER ile yaptığım şey, bu “ses”i insanların gözleriyle görebileceği bir biçimde ifade etmek. Yani sesi üç boyutlu olarak, üstelik canlı bir şekilde ifade etmek.

Filmde ses de var, görüntü de; bu yüzden toplam bir sanat olduğu söyleniyor. Ama sonuçta iki boyutlu bir dünya. Ben ise üç boyutlu, yalnızca o mekânda ortaya çıkabilecek bir atmosferi; sesi ve görüntüyü, her şeyi bir araya getiren bir şey yaratmak istiyorum.

Bu yüzden “Ben bir grup kurmak istiyorum,” gibi bir düşünce değil bu.

𒀸 Yani MALICE MIZER’in müziğinin kendisini gözle görülebilir bir biçime dönüştürdüğünüz şey, bugünkü sahneniz.

M: Evet. Hâlâ başka ifade biçimleri olduğuna inanıyorum ve benim henüz fark etmediğim taraflar da olabilir. Şu anki hâlin nihai biçim olduğunu kesinlikle düşünmüyorum. Bundan sonra bambaşka bir görünüm de ortaya çıkabilir.

𒀸 Demek ki MALICE MIZER’in Mana’sı var olduğu andan itibaren o dünya da başlamıştı?

M: Başlamıştı. İnsanların aslında bilinçlerinin altında farkında oldukları şeyler vardır ama genel olarak bunların farkına varmazlar. Kalbini keskinleştirip farklı bir bakış açısından görmeye başladığında bunlar görünür hâle geliyor.

Aslında herkesin içinde uyuyan bir bilinç var. Benim şu an bu hâle gelmem de kitaplar okuyup çalışarak öğrendiğim bir şey değil. Şu anda söylediklerimden herhangi biri bir başkasından etkilenerek ya da kitap okuyup öğrenerek oluşmadı. Buna rağmen bunları böyle anlatabiliyorum.

Onlu yaşlarımdaki ben bunu asla düşünemezdi. Hiç ders çalışmıyordum zaten. Ama gerçek benliğim uyandığı andan itibaren değişmeye başladım.

Bu yüzden muhtemelen herkesin içinde uyuyan bir şey var. Mesele, kişinin bunun farkına varıp varmaması. Ama belki de farkına varmamak daha iyidir.

𒀸 Farkına vardığında acı tarafı da mı artıyor?

M: Acı ile mutluluğun her zaman birbirine çok yakın olduğunu düşünüyorum.

𒀸 Bir tür karşıtlık gibi mi?

M: Evet. Acı veriyor ama onun karşılığında bir mutluluk da var… Yine de acı verici olduğu kesin. (gülüyor)

𒀸 Bazen kendini kendin gibi hissetmediğin oluyor mu?

M: MALICE MIZER’de ifade ettiğim şey oyunculuk değil, doğrudan kendim.

𒀸 Ama şu anda sahnede yalnızca Mana-chan yok. Bu, bazen senin amaçladığın yönden farklılaşmıyor mu?

M: Farklılaşmamasının nedeni, üyelerin geçmişte de gelecekte de olmayacak, tam da bu zamanda bir araya gelmiş “seçilmiş beş kişi” olması. Bu dünyayı yaratacak olan bu beş kişi, bu çağda mutlaka bir araya gelmeliydi.

𒀸 Düşününce, ilk CD’niz memoire‘i hazırlamadan yaklaşık dört yıl önce seninle ilk konuştuğumda da “MALICE MIZER’in kimsenin yapamayacağı bir dünyayı ifade etmesini istiyoruz,” demiştin. O zamanlar bu kadar açık bir konsept yoktu; yalnızca temelsiz bir özgüven vardı. (gülüyor) Üstelik üyeler de farklıydı.

M: Bir noktadan sonra görünmeye başladı. Grubu kurduktan bir süre sonrasına kadar göremiyordum ama çekirdek olan şeyi görebiliyordum. Bu yüzden çok güçlü bir güvenim vardı. Grup adına yüklenen düşünceden, o çekirdeği genişletmeye kadar…

Ama o zamanlar henüz nasıl ifade edeceğimi bilmiyordum.

Şimdiye kadar iki kez üye değişikliği yaşandı ama her seferinde o dönemde gerekli olan kişiler seçilmişti. Bugünkü noktaya gelebilmemizin nedeni de bu. Eğer en başından itibaren bu beş kişi bir araya gelmiş olsaydı, belki de işler böyle gelişmezdi.

Belirlenmiş bir kaderin içinde, benim farkında olmadan buraya kadar gelmemi sağlayan bir senaryo vardı. Ama bir noktadan sonra o senaryo görünür hâle geldi.

Shibuya Kōkaidō’da sahne aldığımızda da, Nippon Budokan’daki ilk konserimizde de… Herkes “MALICE MIZER’in bu kadar başarılı olacağını kim bilebilirdi?” diye düşünüyor olabilir. Ama ben bunu daha indie döneminde, canlı evlerinde sahne alırken bile görmüştüm.

𒀸 Yani bu bir tesadüf değil, kaçınılmazdı.

M: Evet. Bu yüzden büyük salonlarda sahne almak konusunda hiç tereddüt yaşamadım. İlk salon konserimizde sahne setinin plan ve üç boyutlu çizimlerini sahne yönetmenine götürdüğümde çok şaşırmıştı. (gülüyor) “Bu kadarını yapan bir grup daha önce hiç görmedim,” demişti.

𒀸 Bu, Mana-chan’ın “merveilles konsepti grubun kuruluşundan beri vardı” derken kastettiği şey, öyle mi?

M: Evet. Eskiden bunun henüz farkında değildim, bu yüzden kelimelerle düzgün ifade edemiyordum sadece.

𒀸 Hmm… Bunu okuyan insanlar anlayabilecek mi acaba?

M: Arada böyle röportajları da okumak iyi olur, millet. Anlamayanlar olabilir ama bu röportajdan bir şeyler hissedecek insanlar olduğunu düşünüyorum. Ben röportajlarda kendi dünyamdan söz etmek istiyorum. Şu an anlaşılması zor olabilir ama bugün biraz anlatmak istiyorum. (gülüyor)

𒀸 Aşk anlayışından bahsetmektense, bunları anlatmak daha mı iyi?

M: Ben hâlâ çocuğum, o yüzden aşk ve sevgi hakkında konuşamam. (gülüyor)

𒀸 Güzelce sıyrıldın oradan. (gülüyor)

M: Aslında kendi geçmişimin oluşumundan yola çıkarak hikâyeler yaratıyorum. Bu, benim yeryüzünde var olmamdan önceki hâlimle ilgili bir hikâye.

𒀸 Az önce bahsettiğin, bulutların üzerinde gördüğün diğer sen mi?

M: O da var. O zaman insan değildim. Avrupa’da doğmuş olan bir ben de var. Yeryüzünde doğmadan önceki geçmişimin oluşumuyla MALICE MIZER de birbirine bağlanıyor ve bu yüzden bu kadar derin bir hikâye ortaya çıkıyor.

Avrupa’yı neden bu kadar sevdiğime gelince… Çünkü daha önce orada bulunmuş olma deneyimim var. Bazı şarkıları o döneme ait anılarımdan yola çıkarak da yapıyorum.

𒀸 Yani yalnızca şimdiki sen değil, geçmişteki birçok senin birleşiminden bugünkü sen mi oluşuyor?

M: Evet. Bedenlerim çeşitli biçimlerde olmuş olabilir ama ruh sürekli birbirine bağlıydı. Bu yüzden aşırı yoğun duygulara ulaşana kadar yalnızca şu anki bedenimdeki ruhum vardı. Ama o noktaya geldiğimde, geçmişten dolaşıp gelen ruhu fark ettim.

İşte bu yüzden birinden etkilenmeme gerek kalmadan böyle bir dünya giderek oluşabiliyor.

𒀸 Oldukça felsefi…

M: Öyle mi? Ama son zamanlarda bunu kendim de hissediyorum. Hiçbir şey öğrenmeden nasıl böyle şeyler yapabiliyorum diye düşünüyorum.

Şu anki bedenime ait olmayan bir zamandaki ruhun dolaşım hâlinde olduğunu, insan olmadığım zamanki hâlimin de gözümün önüne gelmeye başladığını hissediyorum. Bazı şeyleri hâlâ tam olarak göremiyorum ama böyle yerlerden yavaş yavaş bugünkü benliğimin oluştuğunu düşünüyorum.

𒀸 Şu anda, bu çağda başka bir “sen” daha var mı?

M: Kim bilir… Sanki yalnızca bir tane varmış gibi geliyor ama bilmiyorum. İnsanların sık sık söylediği şey şu: “Sahnede duran Mana ile böyle normal şekilde konuşan Mana tamamen farklı biri gibi görünüyor. Gerçekten aynı kişi mi?” Sahnede olduğum zamanki tavrımla şu anki tavrım farklı, değil mi?

𒀸 Ama Mana-chan’ın yaydığı aura, nasıl giyinmiş olursan ol yine de yalnızca Mana-chan’a aitmiş gibi geliyor. Tanıyamadığım tek zaman, bir konserde kılık değiştirip salonun önünde kendi ellerinle broşür dağıttığın zamandı. (gülüyor) O zaman kendi enerjini ortadan kaldırmış gibiydin.

M: (gülüyor) Evet, öyle.

𒀸 Belki de sahnedeyken ve böyle konuşurken, doğal olarak kendi auranı ve “kî”ni farklı biçimlerde yayıyorsundur.

M: Olabilir. Ama günlük hâlimdeki ben var ve sahneye çıkmadan önce kostümümü giyip “Şimdi MALICE MIZER’in Mana’sı oluyorum,” diye bir şey yapmıyorum kesinlikle. Bu yüzden belki de benim bilmediğim bir yerde bir şeyler oluyordur. (gülüyor)

Bir de son zamanlarda hiç hastalanmıyorum. Bütün üyeler çevremde soğuk algınlığı geçirip yataklara düşse bile ben tek başıma hiçbir şey yaşamıyorum. Başta sadece hastalanmaya yatkın olmayan biri olduğumu düşünüyordum ama sonra bir şeylerin garip olduğunu düşünmeye başladım.

Belki de insan biçiminde olmama rağmen içimde insan olmayan bir taraf çok fazla.

Gerçekten tuhaf.

Bir de üyelerle birlikteyken herkes bir şeye gülüp dururken ben hiç komik bulmuyorum. Aslında baştan beri manzai ve komediyi de sevmem ama yalnızca bununla sınırlı değil. İnsanların normalde duygusal olarak tepki vereceği şeyler olduğunda bile çoğu zaman hiçbir şey hissetmiyorum.

Bu yüzden bana sık sık “Nasıl böyle ifadesiz kalabiliyorsun?” diyorlar. Ama o ifadesizlik benim için doğal. Kendimi tutmuyorum. Sadece sıradan insan dünyasında ortaya çıkan duygularla benim duygularım örtüşmüyor.

𒀸 Tersine, başkalarının hiçbir şey hissetmediği şeylere gülüyor musun?

M: Evet. Başkaları baktığında hiç komik olmayan şeylere, mesela… İnsanları gözlemlemeyi seviyorum. İnsanların farkında olmadan yaptıkları hâller bana komik gelebiliyor.

Komedi gibi, birilerini güldürmek amacıyla bilinçli olarak yapılmış şeyler beni pek etkilemiyor. Bir insan hiçbir şey düşünmüyorken, o hâlinden daha fazla şey hissedebiliyorum.

Bu yüzden birinin yaptığı sanatsal bir eseri izlemektense, çevrede tamamen doğal hâlde bulunan şeylere bakıp onlardan bir şeyler hissetmek ve bir şeyler çıkarmak benim için daha değerli.

Bu yüzden sık sık yürüyüşe çıkarım. Bulutların gelişigüzel hareketlerinden, binaların arasındaki ışık ve gölgelerden bile bir şeyler keşfedebilirim.

𒀸 Kendi yaptığın şeyler bu kadar yapay olmasına rağmen bu oldukça ilginç.

M: Çünkü ister film olsun ister tiyatro, ben bunları doğrudan keyifle izleyemiyorum. Yaratıcının bir şey yapmaya çalıştığını görebildiğim için objektif olarak izleyemiyorum.

𒀸 Mana-chan, psikolojik korku filmlerini seviyorsun, değil mi? Onları da özellikle mekanik taraflarını görmek için mi izliyorsun?

M: Özellikle öyle yapmak için değil. (gülüyor) Bir de gotik romantik korku filmlerini seviyorum. Bunlar A sınıfı filmlerle karşılaştırıldığında senaryoları çok ucuz olabiliyor, hiç iniş çıkışları olmayabiliyor. Ama görüntü estetiğinde ve kamera kullanımında kendilerine özgü bir duygu var ve orada mekân yaratmaya yarayan bir şey bulabiliyorum.

A sınıfı filmlerde senaryo fazla belli oluyor. Seyirciyi sıkmadan nasıl bir film yapılacağına ilişkin o yapay tarafı görebiliyorsun ve bu yüzden objektif olarak izleyemiyorum.

A sınıfı filmlerin eğlenceli ve keyifli olduğunu elbette biliyorum. Ama benim doğrudan keyif alarak izleyebileceğim şeyler değiller. Bu yüzden yapay olmayan, doğal şeylerden daha fazla şey elde ediyorum.

𒀸 Yani senin böyle objektif olarak gözlemleyebildiğin şeyler MALICE MIZER dünyasına yansıyor.

M: Evet. Şu anda kendimi en rahat hissettiğim yer kendi odam. Orada üç boyutlu objeler var ve bütün aydınlatma dolaylı ışıkla sağlanıyor.

Aslında en güzeli mum ışığı. Alevin içinde objeler yansıyor ve açıya göre bambaşka görüntüler ortaya çıkıyor ya… İşte böyle şeylere çok çekiliyorum.

Bir şeyi doğrudan ışıkla aydınlatırsan bütün görünümü ortaya çıkar. Ama ışığı dolaylı olarak verdiğinde, sanki onun içinde saklı olan bir şeyler görünür hâle geliyor.

Işık ve gölge söz konusu olduğunda, ben gölge tarafını — insanın en derinlerinde saklanan kısmı — ifade etmek istemişimdir hep. Bu da ifade biçimlerimden biri hâline geldi.

𒀸 Anlıyorum. Bu röportaj yayımlandığında Yokohama Arena da sona ermiş olacak ve konserleri izleyen insanlar “merveilles” dünyasını yeniden düşünüyor olacaklar.

M: Ben MALICE MIZER olarak sahnede performans sergiliyorum ve şu anda herkes MALICE MIZER’i bir grup olarak görüyor. Ama MALICE MIZER gerçekten bir grup mu acaba…

Yani ayrı bir sanat topluluğu falan da değiliz. (gülüyor) Şimdilik herkesin içine girebilmesi kolay olsun diye grup biçimini kullanıyoruz ama asıl amacımız… Muhtemelen kimse farkında değil.

Fufufu… (gülüyor)

𒀸 İş giderek biraz dinî bir hâl almaya başladı ama…

M: Belki de son kurtarıcı ben olacağım… Bunun ışığın mı yoksa gölgenin mi kurtarıcısı olacağını bilmiyorum ama… Herkesin kalbinin derinliklerinde uyuyan kısmı…

𒀸 Ortaya çıkarmak mı?

M: Ortaya çıkarırsam… Belki de “Keşke fark etmeseydim,” diye düşünebilirler.

𒀸 Peki Mana-chan, sen fark ettiğine memnun musun?

M: İşte bu zor. Ruhum nereye gitmeli? Aşkın, arzunun ve kederin sonuna vardığımda, ben neyi aramalıyım acaba?

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 09.1998
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 01.07.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 26.08.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.

“Ville de merveilles 透明の螺旋”

Ebedi Bir Işık Yayan Dans

Tokyo, Nagoya ve Osaka’yı dolaşan “Ville de merveilles 透明の螺旋” turnesinin finali, Shibuya Kokaido’da gerçekleşti. Sahne üzerinde sergiledikleri performansta, gösterinin kurgusunu daha da geliştirerek kendi dünyalarını genişlettiler. Mart ayında yayımlanacak albümlerinden pek çok yeni parçaya da yer verdikleri bu göz alıcı geceyi sizlere aktarıyoruz.

28-29 Aralık — Shibuya Kokaido

Yazı: Yuki Sugie
Fotoğraflar: Mayumi Fukaminato

“Parıldayan bir dünya.”

O gece her şey, nostalji uyandıran melodisiyle “月下の夜想曲 de l’image” adlı parçanın nereden geldiği belli olmayan bir yerden çalmaya başlamasıyla böyle başladı.

MALICE MIZER’in 1997 yılının sonunda gerçekleştirdiği Tokyo, Nagoya ve Osaka’yı kapsayan “Ville de merveilles 透明の螺旋” turnesi, bir dizi “merveilles” serisinin parçası olmasının yanı sıra, “au revoir” single’ının yayımlanmasıyla eş zamanlı olarak gerçekleştirilen bir turneydi. Tokyo’daki iki günlük konserin her iki günü de aynı akışla gerçekleştirildi.

Öncelikle perdenin açılmasıyla sahnede beliren şey, renk doygunluğundan yoksun ama yüksek parlaklıkta ışık saçan metalik malzemelerle hazırlanmış iki katlı bir sahne dekoruydu. 80’ler Londra popunu andıran dans ritimleriyle “Je te veux” çalarken, merkezin arka kısmındaki dairesel yapıda bulunan döner kapı açıldı ve Gackt buradan sahneye çıktı. Üst katın sağ tarafından yu~ki, sol tarafından ise kami belirdi. İkisi, sahneye yerleştirilmiş mankenlerden dönüştürülmüş perküsyon setlerine vurmaya başladı.

Etrafımıza baktığımızda, tüm üyelerin gümüş ve gri tonlarını temel alan kostümler giydiğini görüyorduk. Özellikle mana’nın mikro mini elbisesi ve uzun çizmeleri ile Gackt’ın ince belini vurgulayan kısa kesimli kostümü büyük beğeni toplamıştı. Nitekim sahnede canlı, doygun renklere rastlanmıyordu. Acaba bu, “透明の螺旋” yani “saydam sarmal” başlığıyla bağlantılı olabilir miydi?

Bunları düşünerek izlemeye devam ederken, yu~ki ve kami iki yanda kurulmuş uzun merdivenlerden “dans ederek” aşağı inmeye başladılar. Başka bir deyişle, o sırada sahnedeki bütün üyeler dans ediyordu. “Nihai sanat topluluğu” olarak anılmaya alışkın olmalarına rağmen, onların böyle bir şey yaptığı daha önce hiç görülmemişti.

Ritim bölümündeki iki üye kendi enstrümanlarının başına geçti ve Gackt her zamanki gibi, “Haydi, üstüme gelin!” dercesine coşkulu seyirciyi daha da kışkırtarak “ILLUMINATI” ile birlikte elektronik müzik unsurlarının güçlü olduğu parçaları art arda seslendirdi. Ancak bundan sonra sahne bir anda kaotik, bambaşka bir dünyaya dönüştü.

Önce közi ve yu~ki’nin çıkardığı, adeta Einstürzende Neubauten’i bile aratmayacak endüstriyel gürültüler yankılandı. Ardından yu~ki upright bass, közi ise çello kullanarak deneysel ve sürreal bir enstrümantal performans sundu.

Tam bu sırada beyaz giysilere bürünmüş mana ortaya çıktı. Yavaşça sahnenin ortasına kadar yürüdü ve havada süzülen mavi-gümüş renkli bir elmayı elinde tutarak dua edercesine bir ifade, ardından da nedense şaşkın ve afallamış bir ifade sergiledi.

İkinci gün ise bu sahneye közi’nin çellosunu vahşice parçaladığı bir an da eklendi. Bunun ardından sahne karanlığa gömüldü.

Kısa bir süre sonra sahnede beliren kişi, yılan desenli uzun bir paltoya bürünmüş Gackt’tı. Burada Debussy’nin “Pour le piano” adlı eserini kendine özgü biçimde düzenleyerek, daha önce görülmemiş denli dinamik ve çarpıcı bir parmak hakimiyetiyle seslendirdi ve seyirciyi büyüledi. Ardından kami’nin de katıldığı ortak performansla birlikte, bu solo bölümlerin tamamında MALICE MIZER’in gerçekleştirebileceği türden, hem işitsel hem de görsel açıdan yenilikçi bir yaklaşımın tadını çıkarmak mümkündü.

Her iki günün ardından da uzun bir MC bölümü ayrılmıştı. Burada Gackt’ın alışveriş konusunda bir fanatik olduğundan (28’i) ve gördüğü tuhaf bir rüyadan (29’u) söz edildi; bunlar hafif ve esprili bir anlatımla aktarılırken salon kahkahalara boğuldu.

Ardından Gackt şöyle dedi:

“Ben sık sık şarkı sözlerimde ‘gökyüzüne düşmek’ ifadesini kullanıyorum. Ama benim için gökyüzü, MALICE MIZER için gökyüzü… Bunun derin bir anlamı var. Bunları düşünmenizi isterken ortaya çıkan yeni bir şarkı bu. ‘Le Ciel’…”

Böylece konserin ikinci yarısı başladı. Buradan “ヴェル・エール”e kadar uzanan akış, onların örmeye devam ettikleri dünyayı anlamak açısından önemli bir anahtar niteliğindeydi.

Finale doğru MALICE MIZER repertuarının daha tanıdık ve kolay benimsenen parçaları olan “Madrigal”, “Brise” ve “ma chérie” art arda geldi. mana’nın sevimli hareketleri ve Gackt’ın muzip tavırları da bunlara eşlik ederek ortama sıcak ve huzurlu bir hava kattı ve ana bölüm böylece sona erdi.

Dinmeyen tezahüratlara karşılık verilen encore’da yalnızca “au revoir” adlı tek bir parça seslendirildi. Bunun da oldukça anlamlı bir tercih olduğu açıktı. Üyeler performansı tamamladıktan sonra mana, közi, yu~ki, kami ve Gackt sırasıyla sahnenin arka tarafındaki kapıdan yayılan güçlü beyaz ışığın içine doğru sessizce ilerleyerek gözden kayboldular.

Böylece, gelip geçici ama göz kamaştırıcı “parıldayan dünya” da yok olup gitti.

Düşündüğümde, o ışığın ötesinin bu dünyadan farklı bir zaman ve mekâna bağlandığını, onların da oradan bir tür niyetle gönderilmiş elçiler olduğunu düşünmeden edemiyordum.

Nedense, o gecelerin gerçekten böyle olduğuna dair his içimden bir türlü gitmedi.

Ve böylece o gizemli geceler sona erdi.

Harikalar Diyarı’na Serenad

Mart ayında merakla beklenen ilk büyük albümlerini yayımlamaya hazırlanan MALICE MIZER, 11 Şubat’ta yeni single’ı “月下の夜想曲”ı piyasaya sürecek.

Bu kez, yıl sonundaki turnede de seslendirilen bu parça hakkında ve yeni albümden bir kesit sunan bir röportaj gerçekleştirdik.

Röportaj ve metin: Yuki Sugie

𒀸 Yıl sonunda Shibuya Kokaido’daki konseriniz sona erdikten sonra, MALICE MIZER üyeleri çıkışınızdan bu yana ilk kez uzun bir tatile girmişsiniz, öyle mi?

közi: Tatil dediğin şey, öyle tamamen dinlendiğimiz bir tatil değildi aslında. Tokyo’da kaldım; insanların konserlerine gittim, insanlarla görüştüm. Bir de Mac (bilgisayar) aldım, onunla uğraşıp durdum.

𒀸 Onu beste yapmak için mi aldın? Yoksa grafik işleri için mi?

közi: Her şey için. PowerBook’un üst modellerinden biri.

𒀸 Teknoloji konusunda zayıf olduğunu söylemene rağmen, MALICE içinde Mac konusunda öncü kişi oluvermişsin.

közi: Yok, albümün kayıtlarını yaptığımız dönemde birdenbire makinelerle uğraşmaya merak sardım. Biraz tehlikeli bir yöne gidiyor olabilirim gerçi (gülüyor).

𒀸 Otaku tarafına doğru mu kayıyorsun yani?

Gackt: Ama közi zaten tuhaf biri. Tatilden sonra buluştuğumuzda, elinde iş adamlarının kullandığı türden alüminyum bir çanta içinde Mac’le gelmişti. “Onunla bir şey yaptın mı?” diye sordum. Gururla, “Yaptım. Uyarı sesi yaptım,” dedi.

𒀸 O kadar karmaşık bir ses miydi?

Gackt: Yok, sadece közi’nin çıkardığı “kue-kue” gibi tuhaf bir ses var içinde (gülüyor). Üstelik fade-in yaparak geliyor, yani epey uzun sürüyor (gülüyor).

közi: Yani bununla her şeyi yapabileceğimi biliyorum ama daha bilgisayarın ne olduğu konusunda temel şeyleri bile bilmiyorum. O yüzden şimdilik yapabildiğim yerden başlayayım dedim.

𒀸 Böylesine pahalı bir makineyle epey sıradan şeyler yapıyorsun yani.

közi: Olsun. Bundan sonra düzgün şekilde kullanmayı öğreneceğim.

Gackt: Ben de muhtemelen yakında alacağım. Kesinlikle sahip olmak iyi olur.

𒀸 Peki Gackt, sen tatilde ne yaptın?

Gackt: Kar dalışı.

𒀸 Aa, o dönemde de epey kar yağmıştı.

Gackt: Güzeldi. “Ah, Tokyo’ya kar yağmış,” diye düşündüm ve biraz hoşuma gitti.

𒀸 Peki başka günlerde ne yaptın?

Gackt: Uzun zamandır ilk kez gerçekten boş kalabildiğim bir dönemdi. O yüzden orada burada insanlarla buluşmaya gittim. Ama yapmak istediğim çok şey de vardı, bu yüzden önceden ayrıntılı bir program hazırladım. Sonuçta çalışma dönemimden bile daha yoğun bir programa dönüştü (gülüyor).

közi: Tatilde olup da bir zaman çizelgesine sahip olmak… Hiç hoş değil.

Gackt: Üstelik bu bir hafta boyunca sürdü. Bir de bütün o yolculuklarda arabayı kendim kullanmam gerekiyordu. Çok yorucuydu.

𒀸 Yani tatil olup da tatil olmayan bir durum (gülüyor).

Gackt: Tokyo’ya bitkin bir hâlde döndüm (acı bir gülümsemeyle). O yüzden ayın 8’inde kar yağdığında ilk kez gerçekten “Aa, yeni yıl geldi,” diye hissettim.

---

𒀸 Bu arada konu biraz geriye gidecek ama, yıl sonundaki Tokyo-Nagoya-Osaka turneniz yine yeni bir gelişme içeren bir gösteriydi.

Gackt: Bu kez de “merveilles” serisi devam ediyordu; içinden bir bölümü çıkarıp göstermişiz gibi bir içerikti. Henüz anlaşılmayan yerler olmuş olabilir ama aslında bu, bundan sonraki Budokan’a bağlanacak şekilde hazırlanmıştı. Bunun ne anlama geldiğini bu kez de biz ayrıntılı biçimde açıklamayacağız. İnsanların kendi kalplerinde bir şeyler hissetmeleri yeterli diye düşünüyorum.

közi: Şu anda hâlâ hikâyenin ortasındayız çünkü. Budokan’ı izleyip “Demek mesele buymuş,” diye düşünecek insanlar da olacaktır.

𒀸 Özellikle bu seferki solo bölümler oldukça yenilikçi bir yaklaşımdı.

közi: Evet, kesinlikle. İzleyenler “???” diye kalmış olabilir (gülüyor).

𒀸 Ama o bölümün de açıkça bir anlamı vardı.

közi: Aynen öyle. Ben ve yu~ki enstrüman kullandık ama orada enstrümantal bir şey çalmıyorduk. Söylemek istediklerimizi seslerle ifade etmeye çalışıyorduk. Epey sürreal bir noktaya kadar gittik gerçi.

𒀸 Gackt’ın solosunda ise çok daha dinamik ve dramatik bir piyano performansının tadını çıkarmak mümkündü.

Gackt: Önceki “Konçerto”dan farklı olarak, bu kez ortada bir orijinal eser vardı ve onu dinlediğimde aldığım ilhamı o şekilde bir araya getirdim. Tek bir cümleyle söylemek gerekirse, orada insan ruhunun çöktüğü bir anı ifade ettim. Bu nedenle parça da karmaşık ve sertti; gerçekten çok zor bir parçaydı. Ama onu o şekilde herkese dinletebildiğim için mutluyum.

𒀸 Peki, o turnenin açılışında orijinal parçanın başka bir versiyonu olan “月下の夜想曲 de l’image” çalındı. Ancak “月下の夜想曲”, daha önce Yaon’da çalınmış olmasına rağmen bu turnenin ne ana bölümünde ne de encore’unda seslendirilmedi. Bunun nedeni neydi?

közi: Bilerek yaptık.

Gackt: Bunun gerçekten bir anlamı var. O turnede “月下の夜想曲”ı çalamamamızın bir nedeni vardı. Bunun da ileride, zamanla anlaşılacağını düşünüyorum.

közi: Geçen turnenin açılışında neden “月下の夜想曲 de l’image”ı çaldığımız da dahil olmak üzere, hepsinin anlamı zamanla ortaya çıkacak.

𒀸 Bu “月下の夜想曲”, 11 Şubat’ta üçüncü single’ınız olarak yayımlanıyor. Zamansal akış açısından bakarsak, bu şarkı Orta Çağ’da geçen “ヴェル・エール”den daha önceki bir olayı anlatıyor gibi görünüyor, değil mi?

Gackt: Evet, bundan daha öncesi.

𒀸 O hâlde hikâyenin en temel çıkış noktası neresi?

Gackt: Geçen sefer közi ve diğerlerinin yaptığı solo performanslar.

közi: Aa, bunu söylersek…

𒀸 Ah, bunu dergide yayımlamamalı mıyız?

közi: Yok, sorun değil ama… “Her şeyin başlangıcı, her şeyin sonudur.”

𒀸 Yine mi? (gülüyor)

Gackt: Çünkü oranın son mu yoksa başlangıç mı olduğunu bile kesin olarak söyleyemiyorsun. Her neyse, “ヴェル・エール”den bu yana yayımladığımız bütün şarkılar, yaptığımız bütün parçalar, şu anda bizim ifade ettiğimiz konseptin içinde yer alıyor.

𒀸 “月下の夜想曲”, sözleri ve melodik çizgisiyle bir tiyatro izliyormuş ya da bir resimli hikâye kitabını okuyormuş gibi bir his veriyor. O hâlde közi, parçayı bestelerken zaten zihninde bir hikâye canlandırmıştın, öyle mi?

közi: Evet. Yaz turnesi başlamadan önce, “merveilles” kelimesini anahtar sözcük olarak alıp yaptığım bir parçaydı.

𒀸 Nasıl besteledin?

közi: Klavyeyle. Gerçi son zamanlarda gitarı elime alıp beste yapmak diye bir şey pek kalmadı bende (gülüyor).

𒀸 Parçanın havasını oluştururken nasıl bir şey düşünüyordun?

közi: Eski şeyler, retro hissi diyebiliriz. Kullandığım sesleri de oluşturmak için epey zaman harcadım.

𒀸 Avrupa sokaklarında görebileceğimiz, el çevirmeli orglar ya da müzik kutuları vardır ya. Onları andıran sesler de var sanki?

közi: Aa, öyle mi duydunuz?

𒀸 Bir de şahsen bana biraz “劇中歌”, yani tiyatro içinde söylenen bir şarkı havası da veriyor.

Gackt: Bu parça ilk ortaya çıktığında, “Pays de merveilles” sahnesinde bunun nasıl bir yer tutacağı hakkında konuştuk. Bir bakıma MALICE’in çekirdeğinde yer alan unsurları taşıyan bir parçaydı. Bu yüzden, “Bunu operatik bir parça yapalım,” demeden önce, bu parçanın taşıdığı anlamın ne olduğu ve onu nasıl hayata geçireceğimiz üzerine düşündük.

𒀸 Bu parçada Gackt, hem söz yazarı hem de şarkıcı olarak adeta bir hikâye anlatıcısı rolünü üstleniyor. Bu yönelim de o sırada mı kesinleşti?

Gackt: Evet. O yüzden hikâye ve dünya görüşü gibi şeyler hemen kafamda görüntü olarak canlandı, kelimeler de hemen aklıma geldi. Ama bunları melodiyle düzgün biçimde bağlantılı gerçek bir “şarkı sözü” hâline getirmek zaman aldı.

közi: Turneden hemen öncesine kadar bir türlü tamamlanmadı zaten.

Gackt: Gerçekten de son dakikada ancak tamamlayabildim. Burada kukla, palyaço, çocuk gibi çeşitli karakterler ortaya çıkıyor ama aynı zamanda birçok farklı bakış açısı da var. Dolayısıyla bunu nasıl yorumladığınıza bağlı olarak sözlerin taşıdığı anlam da değişecektir. Bir şarkı uzunluğunda ama bunun filmini yapsak iki saat falan sürer.

közi: Gackt’ın ilk yazdığı sözler vardı ya, kâğıtlara küçük hiyeroglifler gibi harflerle, sayfalarca doldurmuştu.

Gackt: İşte onların tamamını bu kez single’a “月下の夜想曲 de l’image” olarak koyduk.

𒀸 Bu kez de single’a ana parçanın farklı bir versiyonunu koymanızın nedeni ne?

közi: “au revoir”da iki farklı versiyon doğal olarak ortaya çıkmıştı. Ama bu kez bilerek yaptık. Bütün sözleri içine alan, soundtrack gibi bir şey olarak. Bu nedenle müziğin altyapısını da tamamen baştan yaptık. Albüm kaydının en yoğun dönemlerinden birinde hem de (gülüyor).

𒀸 O versiyonda replik gibi şeyler bulunan bir enstrümantal parça var, değil mi?

Gackt: Hayır, o bir şarkı.

𒀸 Gerçekten mi? Dinlediğimde, hangi dil olduğu bile anlaşılmayan bir şeylerin uzun uzun okunduğunu düşünmüştüm.

Gackt: Ama çok dikkatli dinlerseniz, kulağı çok iyi olan biri ne söylendiğini anlayabilir. Böyle insanlar mutlaka vardır.

közi: Çok belirsiz bir yerde duruyor. Duyuluyor mu, duyulmuyor mu seviyesinde.

Gackt: Her şey açıkça duyulsaydı, açıklayıcı bir hâle gelir ve şarkının dünyası bozulurdu. Bu yüzden böyle yaptık.

𒀸 İnsan kulağının sınırlarını aşan sesler kullanılması açısından, neredeyse ultrason gibi değil mi?

közi: Belki bunu çalarsanız kuşlarla köpekler ortalığı ayağa kaldırır. Bir çekirge sürüsü bile uçup gelebilir (gülüyor).

Gackt: Yarasalar da huzursuzlanabilir (gülüyor).

𒀸 Peki, sonuçta bu hangi dil?

Gackt: Neyse, bırakın öyle kalsın. Biz açıklayıcı olmamayı ilke edinmişiz zaten.

𒀸 Bu gidişle gelecek ayki albüm röportajında da güzelce lafı dolandırıp duracak gibisiniz. Çok endişeliyim (gülüyor).

közi: Biz aslında kaçmıyoruz ki (gülüyor).

𒀸 Her neyse, albümün adı “merveilles” olacakmış.

Gackt: Farklı boyutlar boyunca tasvir edilen dünyaların, farklı biçimlerde bir araya getirildiği bir albüm olduğu kesin.

közi: Sadece iyi şarkılar yapıp iyi performans sergilemekle kalmadık; kendimizi de yaratırken büyük bir temanın peşinden gittik. Dinleyenlerin bunu kendi duyarlılıklarıyla hissetmelerini istiyoruz. Neyse, gelecek ay tekrar görüşürüz!

Major 1st Album — 3.18 Release

merveilles（メルヴェイユ）

COCA-14866
¥3,059 (vergiler dahil)
İlk baskı özel仕様

4.1 Japonya Budokan Konseri Kesinleşti

2.15 — Biletler satışta

Bilgi: ma chérie
03-3796-2028

---

FAN CLUB “ma chérie”

Fan kulübüne katılmak isteyenler, üzerinde 80 yenlik pul bulunan cevap zarfını da ekleyerek aşağıdaki adrese, Midi: Nette içindeki “ma chérie” üyelik bölümüne gönderebilirler.

Fan mektupları da aynı adrese, Midi: Nette içindeki “ma chérie”ye gönderilebilir.

〒142-8691
東京都品川区荏原郵便局私書箱11号
Tokyo, Shinagawa-ku, Ebara Posta Ofisi, P.O. Box 11

TEL: 03-3796-2028

---

Düzenli Program

[CBC Radyo]
MALICE MIZER “真夜中のシルヴプレ”
Pazar 24:00–24:30

---

YENİ SINGLE

月下の夜想曲

2.11 RELEASE

CODA-1415
¥1,050 (vergiler dahil)
İlk baskı özel仕様

Mailrize, Columbia Records Midi Nette tarafından dağıtılmaktadır.

Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 03.1998
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish

İlk Çeviri Yayınlama: 30.06.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 26.08.2026

Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.