I WILL, YOU WILL… WE WILL
“Umut” Adı Verilen Işığın Sardığı Gece
Henüz 18 Haziran’da major çıkış albümleri
“Gilles de Rais”i yayımlayan
Gilles de Rais…
Canlı performanslarıyla bunu sahnede
kanıtlayacakları an da çok
geçmeden geldi.
Osaka ve Nagoya’nın ardından, Tokyo’daki
ilk tek kişilik (one-man) konserlerini
Shibuya Kōkaidō’da verdiler.
Göz kamaştırıcı ışıkların sahneye yağdığı,
salonu bütünüyle sardığı bu gecede;
yeni bir başlangıcın heyecanını yaşayan
dört müzisyenin yüz ifadelerini sizlere
aktarıyoruz.
4 Temmuz 1993 (Pazar)
Shibuya Kōkaidō
Yazı: Reiko Arakawa
Fotoğraflar: Saori Tsuji
Major çıkışlarını kutlamak amacıyla
düzenlenen Tokyo–Nagoya–
Osaka turnesinin son durağı…
4 Temmuz’daki Shibuya Kōkaidō
konseriydi.
14 Mart’ta yine aynı salonda düzenlenen
“Karei naru Mashō” etkinliğinden bu
yana ilk kez sahneye çıkıyorlardı.
Üstelik bu, grubun Shibuya Kōkaidō’daki
ilk tek kişilik konseriydi. Dolayısıyla
yalnızca hayranlar değil, grup üyeleri de
bu geceyi büyük bir heyecanla bekliyordu.
“Nasıl bir konser izleyeceğiz?”
diye sabırsızlanan hayranlar arasında,
“BECAUSE” albüm kapağındaki gibi yüzünü
bandajlarla sarmış olanlar bile vardı.
Saat altıyı yaklaşık on dakika geçerken…
Salonu ağırbaşlı bir açılış müziği kapladı.
İnce yarı saydam perdenin arkasından güçlü
ışıklar seyircilerin üzerine doğru vuruyor,
o ışığın içinde sahne dekoru ve grup
üyelerinin siluetleri yavaş yavaş beliriyordu.
Coşkulu tezahüratlar eşliğinde açılış şarkısı
olarak yeni albümün ilk parçası “De-Light”
başladı. Sanki…
“İşte verdiğimiz kararın cevabı bu!”
dercesine güçlü bir başlangıçtı.
Özel efektlerin desteğiyle tempo hiç
düşmeden “BLACK LIST”e geçildi.
Sahnenin tam ortasında spot ışıklarının
altında duran JOE… Baştan ayağa beyaz
kostümü, üzerine düşen renkli ışıkları
yansıtarak adeta sahnenin merkezine
dönüşüyordu.
Üçüncü şarkı “Omae no Hebi ni Naru” idi.
Bu parçada DEE’nin zıplarcasına ilerleyen
slap bas yürüyüşü, şarkının atmosferini
daha da güçlendiriyordu. JOE mikrofona
gelir gelmez ilk sözünü söyledi.
“Özlemişim sizi beee!!”
Ardından salona seslendi.
“Bugün bu Shibuya Kōkaidō artık
Gilles de Rais’in!”
Daha ilk konuşmasından bile ne kadar
heyecanlı olduğu belli oluyordu.
Konser yeni şarkılarla peş peşe ilerlediği için…
Hem grup… Hem de seyirciler…
Biraz gergin gibiydi. Ama dördüncü şarkı
“BECAUSE” başlar başlamaz bütün o
çekingenlik kayboldu. Seyircilerin tepkisi
adeta
“İşte bunu bekliyorduk!” der gibiydi.
Nakaratta grup ile seyircinin sesleri
kusursuz biçimde birleşiyordu.
Birbirlerinin duygularını doğrularcasına…
Ardından gelen “MOONLIGHT LOVERS”da
da aynı uyumu sürdürdüler.
Konserin ortalarında JOE bir anısını anlattı.
“Gençliğimden beri hep gruplarda çaldım.
O zamanlar sevdiğim biri vardı… Sonra
yollarımız ayrıldı. Los Angeles’a gittim.
İşte birazdan çalacağımız şarkı,
o günlerde hissettiklerimi en dürüst
biçimde anlatıyor.”
Ve ardından…
“Ayamachi wa Rokugatsu no Ame.”
(“Yanılgı Haziran Yağmuru”)
Sahne yağmur yağıyormuş hissi veren bir
dekorla kaplandı.
JOE eline akustik gitarını aldı. Onu izlerken
insanın aklına tek bir düşünce geliyordu.
Sanki artık var olmayan geçmişteki
kendisine… Ve artık yanında olmayan o
genç kadına… Şarkı söylüyordu.
Bu hüzün bütün salonu sessizce sardı.
Her enstrüman parçaya biraz daha drama
katıyordu. Ama özellikle JACK’in klavyeyle
iç içe geçen yumuşacık gitar solosu…
Hiç kuşkusuz herkesin kalbine dokundu.
Konser artık son bölüme giriyordu.
JOE’nun “Hadi! İkinci yarıyı ateşleyelim!”
sözünün ardından salon yeniden
hareketlenmeye başladı.
Grubun klasikleşmiş parçaları peş peşe
geldi. Kendilerine özgü keskinlikleri ve
enerjileriyle seyirciyi tamamen
konserin içine çektiler.
“Kuzureochiru Mae ni” sırasında JOE’nun
sesi ile seyircinin hep bir ağızdan söylediği
nakarat birbirine karışıyor… Bu coşku
durmadan büyüyerek “FOLLOW ME”ye
ulaşıyordu. SINN’in ileri doğru koşuyormuş
hissi veren ritmi… DEE ile JACK’in sert ama
berrak tınıları… Hepsi tek bir noktaya
doğru birlikte koşuyormuş
hissi yaratıyordu.
“İster live house olsun ister Shibuya Kōkaidō…
Bizim için fark etmez!”
JOE’nun bu sözlerinden sonra gelen
son iki şarkı…
“COSMO” ve “Satsui” oldu.
Tam bir yıl önce ilk kez sahnede
seslendirilen “COSMO”…
Bugün artık Gilles de Rais’in geleceğini
gösteren çok daha büyük bir parçaya
dönüşmüştü. Ardından JOE’nun
“Öldürüüüün!!” çığlığıyla başlayan
“Satsui”…
İşte konserin zirve noktası buydu.
Sanki önündeki bent yıkılmış
dev bir nehir gibi…
Grubun ve seyircinin duyguları tek bir akış
hâline geldi. Salon sarsılıyor gibiydi.
Bu muazzam birlik duygusu… Kelimenin
tam anlamıyla unutulmazdı.
Encore başladığında salon bir kez daha
tezahüratlarla doldu. DEE mikrofonu
eline alıp bağırınca alkışlar daha da
yükseldi. Ardından JOE son kez seslendi.
“4 Temmuz… Gilles de Rais için
harika bir başlangıç oldu!”
Ve geniş sahnenin bir ucundan diğer
ucuna koşarak söyledikleri şarkı…
“WILL.”
İkinci encore’da önce grup üyeleri tanıtıldı.
Sonra ise seyircinin “Daha bitmedi!” diyen
beklentisine cevap verircesine
“SUICIDE” başladı.
Salon defalarca “SUICIDE!” diye haykırırken
konser de sona erdi.
Grup kısa süreliğine sahneden ayrıldı.
Fakat dinmek bilmeyen alkışlar onları
yeniden geri getirdi. Tekrar sahneye çıktılar.
Seyircilere tek tek teşekkür ettiler.
Birbirlerine sarıldılar. Ve bu gecenin
başarısını birlikte kutladılar.
4 Temmuz…
Gilles de Rais için gerçekten yeni bir
başlangıcın günüydü.
Sahneden ayrılırken DEE ile SINN’in…
Salondan ayrılmaya kıyamıyormuş gibi
seyircilere son kez bakıp söyledikleri
tek kelime kaldı geriye.
“Arigatō!”
(Teşekkür ederiz!)
Kaynak: Fool’s Mate
Yayın Yılı: 09.1993
Orijinal Dil: Japonca
Çeviri/Scan: Pluto Blackfish
İlk Çeviri Yayınlama: 16.09.2025
Revize Edilmiş Sürüm: 22.07.2026
Not: Bu çeviri Pluto Blackfish Archive için hazırlanmıştır. Kaynak gösterilmeden kopyalanmaması rica olunur.
blackfishplutoarchive 
Yorum bırakın